ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

Να σου πω μια ιστορία;   

 Μια ηλιόλουστη μέρα, πήραμε την απόφαση να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας για τους Αγίους Σαράντα στην Αλβανία. Είχαμε κερδίσει εισιτήρια. Μαζί με τους φίλους μας, περάσαμε από μια πολύ δύσκολη διαδρομή. Συγκεκριμένα, στην αρχή, η διαδρομή ήταν βατή, αλλά ύστερα από έξι ώρες ταξιδιού, η διαδρομή άρχισε να γίνεται όλο και πιο δύσκολη, χωρίς σπίτια, δίπλα σε γκρεμούς. Ήμασταν μόνοι μας στον δρόμο, σε ένα άγνωστο μέρος και κάναμε συνεχώς κύκλους, καθώς το GPS δεν είχε σωστά χαρτογραφημένο εκείνον τον δρόμο. Τελικά, μετά από περίπου δύο ώρες, καταφέραμε να έρθουμε σε επαφή με ανθρώπους από έναν κοντινό οικισμό και, έτσι, βρήκαμε το ξενοδοχείο όπου θα μέναμε.

    Όταν βρήκαμε το ξενοδοχείο, συναντήσαμε πολλά προβλήματα. Αρχικά, ο ιδιοκτήτης δεν μιλούσε ούτε Ελληνικά ούτε Αγγλικά. Συνεπώς, αναγκαστήκαμε να επικοινωνήσουμε με τη γλώσσα του σώματος. Επειδή δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον, χρησιμοποιήσαμε μια εφαρμογή μετάφρασης και αμέσως συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε πέσει σε παγίδα. Τα δεδομένα δηλαδή που έδινε το site για το ξενοδοχείο δεν ήταν αληθή, αφού έλεγε ότι θα υπάρχουν ξαπλώστρες μόνο για εμάς, πράγμα που, τελικά, δεν ίσχυε. Οι ξαπλώστρες ήταν γεμάτες και δεν μπορέσαμε καν να κάνουμε μπάνιο. Αποφασίσαμε να γυρίσουμε στο δωμάτιο, αλλά και εκεί υπήρξε ένα καινούργιο πρόβλημα. Τα δωμάτια δεν ήταν όπως στις φωτογραφίες, ούτε ως προς το μέγεθος ούτε ως προς την καθαριότητα. Αφού, λοιπόν,  ζητήσαμε να μας τα καθαρίσουν, αποφασίσαμε να πάμε για ύπνο.

    Την επόμενη μέρα, ο ξενοδόχος προσφέρθηκε να μας παραχωρήσει δύο επιπλέον μέρες στο συγκεκριμένο κατάλυμα δωρεάν και το δεχτήκαμε, ελπίζοντας ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Έτσι νομίζαμε τουλάχιστον! Πήγαμε στη θάλασσα και αυτή την φορά βρήκαμε ξαπλώστρες, αλλά και εκεί συναντήσαμε άλλα προβλήματα. Στο διπλανό τραπέζι ήταν δύο άτομα, τα οποία είχαν δύο ξυλάκια στα χέρια τους και προσπαθούσαν να πιάσουν διάφορα έντομα που πετούσαν. Όταν ο ένας έπιασε κάτι, το έφαγε. Τρομάξαμε, γιατί νομίζαμε, ότι πρέπει να φάμε και εμείς αντίστοιχα φαγητά, μα αυτοί προέρχονταν από την Κίνα και συνήθιζαν στην κουλτούρα τους να τρώνε ζωντανά έντομα. Ωστόσο, το φαγητό εκεί δεν μου άρεσε καθόλου και αναγκάστηκα να μείνω σχεδόν νηστική για τρεις μέρες. Σκέφτηκα ότι τα έντομα που έφαγαν οι Κινέζοι στην παραλία μπορεί και να ήταν πιο νόστιμα από ό,τι περίμενα.

Τελικά, αυτό το ταξίδι, μου άφησε αρνητικές εμπειρίες, καθώς συναντούσαμε πολλά προβλήματα καθημερινά.  Ωστόσο, το συγκεκριμένο περιστατικό σίγουρα θα μου μείνει αξέχαστο. 

Ι. Μ.

     Ένα μεσημέρι ήμουν με την φίλη μου και γυρνούσαμε από το σχολείο. Περνούσαμε τον περιφερειακό δρόμο και ακούσαμε έναν ήχο που μας τρόμαξε. Γυρίσαμε το κεφάλι μας και αντικρίσαμε μια τρομαγμένη ηλικιωμένη κυρία και τρακαρισμένα αυτοκίνητα πιο πέρα.       

      Ζητήσαμε πληροφορίες από τους γύρω περαστικούς και μας είπαν πως το αυτοκίνητο που έτρεχε με υψηλή ταχύτητα, δεν παρατήρησε την κυρία και έστριψε απότομα στην άκρη για να μην την τραυματίσει, καθώς ερχόταν ένα άλλο όχημα από την πλευρά εκείνη.    

      Εν τέλει τράκαραν τα δυο οχήματα, το ένα όχημα χτυπήθηκε αρκετά, αλλά πάλι καλά, ο άνθρωπος ηταν μια χαρά, από θαύμα, μα το όχημα είχε διαλυθεί. Ο δεύτερος οδηγός, πέρα από τη βλάβη στο όχημά του, είχε και ο ίδιος τραυματιστεί και χρειαζόταν οπωσδήποτε ιατρική φροντίδα. 

Β. Α. 

    Την προηγούμενη εβδομάδα, καθώς γυρνούσα από την προπόνηση, ήμουν αυτόπτης μάρτυρας σε ένα περιστατικό που με προβλημάτισε πολύ.

    Ξαφνικά, πάνω στον κεντρικό δρόμο άκουσα κάποιον να κορνάρει επίμονα. Ένα αυτοκίνητο είχε διπλοπαρκάρει και είχε κλείσει το ένα ρεύμα του δρόμου με αποτέλεσμα να έχει δημιουργήσει κυκλοφοριακή συμφόρηση. Ο άνθρωπος που κόρναρε ήταν πολύ εκνευρισμένος και  όταν είδε τον οδηγό του παρκαρισμένου αυτοκινήτου να επιστρέφει κρατώντας σακούλες του σούπερ μάρκετ όρμησε πάνω του απειλητικά.

    Πιάστηκαν στα χέρια και τα πράγματα θα είχαν εξελιχθεί πολύ άσχημα αν δεν έτρεχε να τους χωρίσει ο ιδιοκτήτης ενός γειτονικού φαρμακείου. Οι δυο οδηγοί είχαν μικροτραυματισμούς, κάλεσαν την αστυνομία και έκαναν μηνύσεις ο ένας στον άλλον.

 Αυτό το περιστατικό με στεναχώρησε πολύ. Κατά τη γνώμη μου και οι δυο οδηγοί είχαν άδικο: ο ένας, γιατί παρεμπόδιζε την κυκλοφορία, και ο άλλος, γιατί με τη συμπεριφορά του έχασε το δίκιο του.

Σ. Α.

    Φέτος το καλοκαίρι πήγαμε μαζί με φίλους στη Χίο. Μια από τις μέρες που μείναμε εκεί, πήγαμε στην παραλία “Mαύρα Bόλια”, που είναι γεμάτη μαύρα, στρόγγυλα βότσαλα. Εκείνη η παραλία πάντα είχε πολύ κόσμο και δεν είχε μέρος να καθίσεις. Στον δρόμο για την παραλία σκεφτόμασταν πως δεν θα βρούμε ούτε θέση για να παρκάρουμε το αυτοκίνητο. Η διαδρομή διαρκούσε περίπου μία ώρα, αλλά περάσαμε από πολύ ωραία μέρη. Όταν φτάσαμε, βρήκαμε ευτυχώς μία θέση πάρκινγκ που είχε απομείνει. Πήραμε τα πράγματά μας και κατευθυνθήκαμε προς την παραλία. Τελικά, ήμασταν πολύ τυχεροί, διότι τη βρήκαμε άδεια. Η παραλία ήταν πολύ όμορφη και τα νερά γαλαζοπράσινα. Περάσαμε τέλεια και ελπίζω να ξαναπάω.

Α. Μ. 

    Ένα γεγονός που με σημάδεψε στην μαθητική μου ζωή, στο Δημοτικό, ήταν η λιποθυμία ενός συμμαθητή μου. 

    Όλα ξεκίνησαν στη διάρκεια του διαλείμματος. Ενώ παίζαμε ανέμελα, ξαφνικά μια μπάλα ποδοσφαίρου χτύπησε το κεφάλι του συμμαθητή μου. Τότε εκείνος έπεσε κάτω κι έχασε τις αισθήσεις του. Ενώ ο διευθυντής καλούσε το ασθενοφόρο, οι υπόλοιποι δάσκαλοι προσπαθούσαν να τον επαναφέρουν. Εκείνη τη στιγμή όλοι “ παγώσαμε” και ανάμεικτα συναισθήματα κυριαρχούσαν στις ψυχές μας. Πρώτη μου φορά ένιωσα το αίσθημα του τρόμου και της στενοχώριας ταυτόχρονα, γιατί από τη μία έβλεπα τον συμμαθητή μου να βρίσκεται σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση και από την άλλη δεν είχα τις απαραίτητες γνώσεις, για να τον βοηθήσω. Παρόλα αυτά, το ασθενοφόρο ήρθε εγκαίρως και παρέλαβε τον συμμαθητή μου, που είχε αρχίσει εντωμεταξύ να συνέρχεται.

    Αυτό το πρωτόγνωρο συμβάν θα μου μείνει αξέχαστο, διότι ένιωσα διαφορετικά συναισθήματα να διαπερνούν την ψυχή μου ταυτόχρονα.

Π. Κ. 

    Ήταν Σάββατο, 23 Μαρτίου του 2019. Τότε γινόμουν δέκα ετών.

    Τόσες μέρες ανυπομονούσα να έρθει αυτή η μέρα, γιατί επιτέλους θα είχα διψήφιο αριθμό στα χρόνια μου σε αυτή τη ζωή. Από την αρχή του μήνα μέχρι και τρεις μέρες πριν το Σάββατο, σκεφτόμουν τι να κάνω: ποιους φίλους μου να καλέσω, πού θα γίνει το πάρτι, τον στολισμό του, την τούρτα και άλλα διάφορα πράγματα. Στις 21 Μαρτίου είχα ανακοινώσει στους γονείς μου τι ήθελα και αυτοί ξεκίνησαν την προετοιμασία, αν και αργά. Εκείνη την ημέρα όμως είχα φύγει με βήχα από το σχολείο και δεν ήξερα καν αν θα γίνονταν το πάρτι. Εγώ φανταζόμουν πως την επόμενη μέρα θα ήμουν μια χαρά και ότι είχα κολλήσει απλά έναν βήχα. Δυστυχώς για μένα, όμως, δεν ήταν ένας απλός βήχας. Μετά από λίγες ώρες εξελίχθηκε σε πυρετό (έως και 40) και σε μπούκωμα.

    Το αποτέλεσμα ήταν να ακυρωθούν όλα όσα είχαμε προγραμματίσει και να γιορτάσω τα γενέθλιά μου σπίτι μου άρρωστος με την οικογένεια μου, αν και πάλι περάσαμε όμορφα εκείνη την μέρα. Απλά το να προγραμματίζεις κάτι και να ακυρώνεται την τελευταία στιγμή, είναι δυσάρεστο.

 Α. Γ. 

Πριν λίγες εβδομάδες στο σχολείο μας ανακοινώθηκε πως θα πάμε τριήμερη εκδρομή στα Γιάννενα. Όλοι ήμασταν κατενθουσιασμένοι και ανυπομονούσαμε να έρθει εκείνη η ημέρα. Όμως, τελικά, για εμένα, η μέρα που όλοι περίμεναν δεν ήρθε ποτέ. Ένας σοβαρός και αναπάντεχος τραυματισμός μου στο πόδι ήταν αρκετός,  για να μην μπορέσω να πάω. Αυτό ήταν ένα πολύ δυσάρεστο γεγονός για μένα, καθώς, μου στοίχισε την ευκαιρία να δω από κοντά τα Γιάννενα, να δεθώ περισσότερο με τους συμμαθητές μου και να ξεφύγω από την δύσκολη και κουραστική καθημερινότητά μου. 

Ε. Γ. 

Ο ΠΙΝΑΚΑΣ, ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΤΕΛΙΕ  

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια νεαρή ζωγράφος πολύ διάσημη, με τους πίνακες και το ταλέντο της να θαυμάζονται και να λατρεύονται από τους πάντες.

Μια μέρα, λοιπόν, έγινε κάτι απίστευτο. Ένας από τους αγαπημένους της ηθοποιούς της ζήτησε να του φτιάξει έναν πίνακα, αλλά, όταν αυτή τον ρώτησε τι πίνακα ήθελε, εκείνος της  είπε να ζωγραφίσει ό,τι θέλει. Ήταν σίγουρος ότι ο πίνακάς της θα είναι τέλειος, ό,τι και να κάνει. Η ζωγράφος τότε του είπε ότι θα του ζωγραφίσει τον καλύτερο πίνακα που έχει δει.

Έτσι πήγε στο ατελιέ της και άρχισε να ζωγραφίζει, αλλά τίποτα δεν της φαινόταν αρκετά καλό. Πρώτα, ζωγράφισε έναν πλανήτη, αλλά αν δεν του άρεσε το διάστημα; Τότε σκέφτηκε να κάνει έναν πίνακα ενός αεροπλάνου, μιας και του ηθοποιού αυτού του αρέσει να ταξιδεύει, μα κι αν το έκανε απλά για τη δουλειά του και δεν του άρεσε στα αλήθεια; Μετά σκέφτηκε να κάνει το πορτρέτο του, αλλά ποιος θα ήθελε έναν πίνακα του εαυτού του, όταν υπάρχουν χιλιάδες αφίσες με μεγαλύτερη ακρίβεια και πιο ρεαλιστικές;

Η ζωγράφος άρχισε τότε να απελπίζεται, οπότε αποφάσισε να πάει μια βόλτα. Καθώς περπατούσε, πέρασε έξω από ένα ανθοπωλείο και αποφάσισε να πάρει μερικά λουλούδια για το ατελιέ της, μήπως και της δώσουν έμπνευση.

Όταν γύρισε στο ατελιέ της, έβαλε τα λουλούδια σε ένα βάζο και έκατσε για λίγο να τα θαυμάσει. Τα λουλούδια αυτά ήταν μια ανθοδέσμη που αποτελούταν από όλα τα αγαπημένα της λουλούδια, μερικές καμέλιες, λίγες λευκές μαργαρίτες και τρία κίτρινα τριαντάφυλλα.

Τότε της ήρθε ουρανοκατέβατη μια ιδέα, να ζωγραφίσει το βάζο με τα λουλούδια! Αν και λίγο κλισέ, σε ποιον δεν αρέσουν οι πίνακες λουλουδιών; Και έτσι έκανε, πέρασε όλη την ημέρα αλλά και τη νύχτα, ζωγραφίζοντας, ώσπου έκανε τον πιο ωραίο πίνακα λουλουδιών που είχε φτιάξει ως τώρα στη ζωή της - αλλά σίγουρα όχι τον πιο ωραίο, γενικά. Το μόνο που έμενε τώρα ήταν να τον δώσει στον ηθοποιό, με την ελπίδα ότι δε θα απογοητευτεί, που δεν κράτησε την υπόσχεση της.

Συναντήθηκαν λοιπόν λίγες μέρες μετά και του έδωσε τον πίνακα, ζητώντας συγγνώμη, γιατί δεν κατάφερε να κάνει τον πιο ωραίο πίνακα που έχει δει. Ο ηθοποιός έμεινε αμίλητος για λίγο, κάτι που άγχωσε την ζωγράφο, αλλά πριν προλάβει να πει τίποτα, εκείνος ρώτησε πώς ήξερε ποια είναι τα αγαπημένα του λουλούδια. Εκείνη τότε άρχισε να γελάει και παραδέχτηκε πως αυτά είναι και τα δικά της αγαπημένα.

Ύστερα από αυτό, ο ηθοποιός κράτησε επαφή και άρχισε να βλέπει όλο και πιο συχνά τη ζωγράφο, ώσπου έγιναν κολλητοί, μέχρι και κουμπάροι, όταν εκείνος παντρεύτηκε μερικά χρόνια αργότερα. Κι έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Α. Μ. 

Το προαύλιο του σχολείου ήταν άδειο, όταν κατέβηκα από την τάξη. Η πόρτα ήταν κλειδωμένη. Πανικοβλήθηκα, γιατί άκουγα φωνές παιδιών από έξω. Χτυπούσα την πόρτα, αλλά κανένας δεν με άκουσε, κανένας δεν ήταν μέσα. Εκείνη την μέρα, θα πηγαίναμε εκδρομή με το σχολείο στο Αρχαιολογικό Μουσείο και, από ό,τι φαίνεται, όλοι είχαν φύγει από το σχολείο. Σκέφτηκα να περιμένω να γυρίσουν. Η ώρα περνούσε και κατάλαβα ότι έπρεπε να κάνω κάτι. Βρήκα ένα ανοιχτό παράθυρο και βγήκα έξω. Η πόρτα του προαυλίου ήταν κλειδωμένη τότε δεν ήξερα τι να κάνω. Έκανα μια προσπάθεια να σκαρφαλώσω στα κάγκελα, μα ήταν πολύ ψηλά, για να περάσω από πάνω. Έκατσα μόνη μου να σκέφτω και αποφάσισα να περιμένω να περάσει κάποιος.

Α. Κ. 

Το προαύλιο του σχολείου ήταν άδειο

Το προαύλιο του σχολείου ήταν άδειο. Ήταν 11 Σεπτεμβρίου και τα σχολεία ξεκινούσαν. Όλα τα παιδιά ξύπνησαν νωρίς, πλύθηκαν, ντύθηκαν και ξεκίνησαν για το σχολείο. Μόλις έφτασαν, συναντήθηκαν με τους φίλους τους και είπαν τα νέα του καλοκαιριού. Μετά από λίγα λεπτά, το πρώτο κουδούνι της σχολικής χρονιάς χτύπησε. Το προαύλιο, ενώ ήταν άδειο, γέμισε με παιδιά του Γυμνασίου. Ο παπάς άρχισε να λέει τις προσευχές και όλοι τον ακούγαμε με προσοχή. Μόλις τελείωσε, ευχήθηκε καλή χρονιά και έπειτα έδωσε το μικρόφωνο στον διευθυντή για να κάνει την καθιερωμένη ομιλία του. Η μέρα ξεκίνησε με ένα άδειο προαύλιο και τελείωσε με έναν χώρο γεμάτο παιδιά.

Α. Σ.

      Το προαύλιο του σχολείου ήταν τελείως άδειο…την πρώτη μέρα σχολείου. Ξεκινάει, λοιπόν, η σχολική χρόνια. Σαν μαθήτρια πήγα στο σχολείο, όπως και όλα τα άλλα παιδιά. Μια μέρα πριν, είχα κανονίσει με την φίλη μου να πάμε μαζί το πρωί παρέα.

       Το πρωί, λοιπόν, περίμενα την φίλη μου…δεν ήρθε και δεν μπορούσα να περιμένω, διότι έπρεπε να είχα μπει ήδη στο προαύλιο αφού σε 10 λεπτά χτυπούσε το κουδούνι. Μπήκα στο προαύλιο και παρατήρησα πως δεν ήταν κανένας. Παραξενεύτηκα, ήταν μόνο τα καινούρια παιδιά της Α’ τάξης ενώ εγώ ήμουν στη Γ’ και δεν υπήρχε κανένας γύρω μου από τους φίλους μου. Έπαιρνα τηλέφωνα, μα κανένας τους δεν απαντούσε. Συμπτωματικά, όλοι είχαν κλειστά τα κινητά τους. Ένιωθα τόσο άβολα και αμήχανα!

        Ξαφνικά χτυπάει το κουδούνι και τρομάζω, καθώς ακούγονται φωνές και γεμίζει το προαύλιο με παιδιά….Είναι οι φίλοι μου, καθώς μου τραγουδούσαν "Χρόνια πολλά" για τα γενέθλια μου. Έπειτα, βλέπω τις 2 κολλητές μου να μου φέρνουν να σβήσω την τούρτα. Πάλι καλά, που οι καθηγητές χειροκροτούν, αντί να μας κάνουν παρατήρηση.

        Όλο το συναίσθημα αμηχανίας μετατράπηκε σε χαρά και έκπληξη. Χαίρομαι, που έχω τόσους φίλους και διατηρώ καλές σχέσεις με τους συμμαθητές μου, που είναι πάντα δίπλα μου και με κάνουν να νιώθω όμορφα. Δεν περίμενα να θυμούνται τα γενέθλια μου αλλά τελικά (έχω να πω), η υπερβολική επιφύλαξη δεν είναι πάντα αληθινή. Να κρατάτε μόνο καλούς ανθρώπους δίπλα σας, που σας κάνουν χαρούμενους και σας στηρίζουν.

Β. Α.

Το προαύλιο του σχολείου ήταν άδειο. Όλοι οι μαθητές είχαν μπει στην αίθουσα, καθώς ο καθηγητής εξηγούσε τους κανόνες και τι απαγορεύεται να γίνεται στη διάρκεια των εξετάσεων. Μπορούσες να δεις το άγχος στα πρόσωπα των παιδιών, όσο οι καθηγητές μοίραζαν τις κόλλες. Άλλοι όμως ήταν χαλαροί, γιατί είχαν διαβάσει και πίστευαν πως θα γράψουν καλά. Εγώ είχα προετοιμαστεί πολύ καλά, όμως και πάλι αγχωνόμουν αρκετά. Μόλις τελειώσαμε, καταλάβαμε πως δεν είχαμε λόγο να ανησυχούμε, καθώς ήταν αρκετά εύκολο. Πιστεύω πως είχαμε τέτοιο άγχος επειδή ήταν η πρώτη φορά που δίναμε γραπτές εξετάσεις και είχαμε μεγάλες προσδοκίες να ικανοποιήσουμε. Νομίζω όμως πως τα καταφέραμε.

Δ. Λ. 

Το προαύλιο του σχολείου ήταν άδειο. Ήταν η πρώτη μέρα λειτουργίας του για την φετινή χρονιά και, όπως όλοι γνωρίζετε, ήταν η μέρα του Αγιασμού.

Είχα ξυπνήσει το πρωί με πολλή χαρά, γιατί ξεκινούσε μια νέα χρονιά. Έφτασα στο σχολείο στις 8:10 και περίμενα πως το προαύλιο θα ήταν γεμάτο, περιμένοντας το χτύπημα του κουδουνιού. Τελικά, ήταν μόνο οι καθηγητές, ο παπάς και η παρέα μου. Το υπόλοιπο προαύλιο άδειο. Μόλις οι καθηγητές αντιλήφθηκαν ότι ήμασταν μόνο εμείς, μας είπαν να φύγουμε. Φύγαμε με απορίες και πολλά "γιατί", καθώς θέλαμε να δούμε τους φίλους μας.

Στο τέλος, μάθαμε πως εμείς ήρθαμε κανονικά, όπως έπρεπε να κάνουν και οι άλλοι 300 μαθητές του σχολείου, αλλά μαθεύτηκε ότι δεν ήταν ενημερωμένοι, γιατί δεν ποτέ ήρθε το mail. Έτσι, ο Αγιασμός έγινε την επόμενη μέρα.

 Α. Γ.

ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

 

Φανταστείτε ότι είστε ένας Αχαιός πολεμιστής στο ελληνικό στρατόπεδο, ενώ διαπληκτίζονται οι κορυφαίοι Αγαμέμνονας και Αχιλλέας. Εάν θέλετε να τους συνετίσετε, τι θα τους λέγατε;

 

Αν ήμουν Αχαιός πολεμιστής στο στρατόπεδο, πρώτα θα αποφάσιζα να μιλήσω στον Αγαμέμνονα, επειδή ήταν ο αρχηγός των Αχαιών στην εκστρατεία εναντίον της Τροίας. 

Θα του έλεγα λοιπόν ότι, λόγω της θέσης που κατέχει στο στράτευμα, λόγω του είναι ο στρατηγός, το μοναδικό πράγμα για το οποίο οφείλει να ενδιαφέρεται είναι η νίκη του στρατού του.

Επομένως, δεν είναι λογικό να τον ενδιαφέρουν άλλα ανούσια θέματα, όπως τα τρόπαια του πολέμου, ακόμα και αν αυτά αφορούν ανθρώπους.

Θα τον προέτρεπα να σταματήσει να είναι εγωιστής και, επίσης, θα του τόνιζα ότι, αν νικούσε στη μάχη, θα είχε πολλά βραβεία, κυρίως όμως τη φήμη και την ανδρεία του νικητή.

Έτσι θα του έλεγα, να συγκεντρωθεί στον σκοπό του, ώστε να νικήσει.

Αντιθέτως, στον Αχιλλέα θα έλεγα ότι πιστεύω ότι έχει δίκιο, αλλά αντιδρά υπερβολικά. Επίσης, θα του ανέφερα τη δυσαρέσκεια του ελληνικού στρατού, που δεν πολεμάει πια μαζί τους ένας έμπειρος και καλός πολεμιστής.

Τέλος, θα του επισήμανα ότι, αν βοηθήσει να νικήσουν οι Αχαιοί τους Τρώες, θα του επιστραφεί η Βρισηίδα και στον Αγαμέμνονα η Χρυσηίδα. Γι’ αυτό, πρέπει να κάνει υπομονή και να σεβαστεί τον ανώτερό του στο στράτευμα, καθώς και τις διαταγές που του δίνει.

Α. Σ. 

Αγαμέμνονα και Αχιλλέα, φτάνει πια ο τσακωμός!

Αρχικά, Αχιλλέα, θα ήθελα να σου πω πως δεν πρέπει να σκέφτεσαι μόνο τι είναι συμφέρον για σένα. Σκέψου το συμφέρον όλων μας και την τιμή της ανδρείας. Προσπάθησε να είσαι λογικός και σταμάτα να βρίζεις τον Αγαμέμνονα.

Τώρα και εσύ, Αγαμέμνονα, από την πλευρά σου, ηρέμησε και δες το λογικά. Μη σκέφτεσαι μόνο το λάφυρο και μην το στερήσεις από τον Αχιλλέα, αλλά μπες για λίγο στη θέση του. Λοιπόν, κορυφαίοι Αγαμέμνονα και Αχιλλέα, εγώ ως ένας απλός Αχαιός, πιστεύω πως έχετε δίκιο, ο καθένας από την πλευρά του. Όμως τώρα πια, για να καταφέρουμε να γλιτώσουμε από τις συμφορές που μας βρήκαν, πρέπει να συνεργαστείτε και να σκεφτείτε πως πάνω από όλα πρέπει να βάζουμε την αγάπη για την πατρίδα και όχι ένα λάφυρο, για το οποίο και μαλώνετε.

Σε καταλαβαίνω, Αχιλλέα, που δεν θέλεις να στερηθείς το λάφυρο που με τόσο κόπο πήρες. Αλλά και εσύ, Αγαμέμνονα, ξέρω ότι νοιάζεσαι για τον λαό σου, αλλά δεν θέλεις να αδικηθείς.

Προτείνω, λοιπόν, να μιλήσετε με ηρεμία και είμαι σίγουρος ότι θα βρείτε μια λύση σε αυτή την διαμάχη.

Δ. Ρ.

Πώς ένιωσε η Ανδρομάχη όταν είδε τον Έκτορα; 

Μόλις η Ανδρομάχη είδε τον Έκτορα, ένιωσε μεγάλη συγκίνηση και ένταση, επειδή κατάλαβε ότι βρίσκεται σε κίνδυνο. Έπειτα, προσπάθησε να τον μεταπείσει και να τον κάνει να αποσυρθεί από τον πόλεμο. Μέσα από την επίκληση στο συναίσθημα, επιχείρησε να τον κάνει να καταλάβει ότι η συμμετοχή στον πόλεμο είναι λάθος. Χρησιμοποίησε ακόμη και τον Αστυάνακτα, για να μπορέσει να του αλλάξει γνώμη, πράγμα που τελικά δεν κατάφερε.

Γ. Α. 

Ημερολογιακή σελίδα της Ανδρομάχης

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, 

Σήμερα ήταν μια ακόμα δύσκολη μέρα για μένα. Συνάντησα τον Έκτορα στις Σκαιές Πύλες, για να τον αποχαιρετήσω.

Μα ποια κακή τύχη με κατατρέχει... Μόνη μου είμαι σε αυτόν τον κόσμο, αφού ο Αχιλλέας σκότωσε τον αγαπημένο μου πατέρα, τα αγαπημένα μου αδέρφια και τη μητέρα μου την έσυρε δούλα έως εδώ!

Δεν θα αντέξω μόνη να περάσω το μέλλον ή στα χέρια κάποιου Αχαιού. Τρόμος με πιάνει μόνο στην σκέψη. Τί θα απογίνει ο Αστυάνακτάς μου, αν μας κατακτήσουν και πέσει το κάστρο της Τροίας;

Μακάρι να δώσουν οι θεοί να τελειώσει ο πόλεμος, να φύγουν μακριά οι Αχαιοί κι εμείς ευτυχισμένοι να συνεχίσουμε τη ζωή μας. 

Ήρα, εσύ που είσαι προστάτιδα της οικογένειας, δώσε στο σπιτικό μου ηρεμία, φέρε τον άντρα μου κοντά μου! Δε θέλω άλλο πόνο, ούτε άλλη δυστυχία. Καλύτερα να πεθάνω εγώ παρά ο Έκτορας. Δεν θέλω να γίνω σύζυγος ενός εχθρού.

Ν. Γ.

... Πιστεύω ότι ο άνδρας μου θα σκοτωθεί. Η τόλμη του δεν τον αφήνει αμέτοχο στην μάχη. Όμως έτσι δε λυπάται τον γιο του, που θα μείνει ορφανός, ούτε εμένα που θα μείνω χήρα.

Έχω απελπιστεί, είμαι δυστυχισμένη.

Εγώ, αν οι Αχαιοί σκοτώσουν τον Έκτορα, θα πεθάνω, γιατί δεν θα έχω καμία παρηγοριά πια. Έχω χάσει τους γονείς μου. Ο Αχιλλέας σκότωσε όλους τους δικούς μου.

Θα ήθελα ο Έκτορας να στήσει τους άνδρες έτσι, που να αμυνθούν και να μη σκοτωθεί ο άνδρας μου.

Ξέρω ότι ο Έκτορας με αγαπάει, γιατί η αγωνία του δεν είναι για την μάχη, ούτε για όσους μπορεί να σκοτωθούν (τα αδέρφια του, τους γονείς του και τους άλλους), αλλά στενοχωριέται για εμένα, τη γυναίκα του, μη τυχόν και έχω δύσκολη μοίρα. Αφού οι Αχαιοί μπορεί να με πάρουν ως λάφυρο και να γίνω δούλα.

Εγώ θα πονάω, γιατί κανείς πια δε θα μπορεί να με σώσει, αφού ο Έκτορας δεν θα ζει.

Την τελευταία φορά, που πήρε ο σύζυγος μου τον μικρό Αστυάνακτα αγκαλιά, αυτός έκλαιγε, γιατί τρόμαξε. Μετά τον φίλησε και του μίλησε όμορφα και ευχήθηκε στους θεούς να είναι καλά ο γιος του και να λάμπει πάντα στη ζωή του και να ξεπεράσει σε ανδρεία τον πατέρα του.

Μετά, πήρα τον γιο μου αγκαλιά και άκουγα τον Έκτορα που μου έλεγε ότι κάθε άνθρωπος έχει την μοίρα του, που εύκολα δεν μπορεί να την αποφύγει.

Επίσης, θυμάμαι που μου είπε να πάω στο σπίτι να ασχοληθώ με τα δικά μου έργα.

Όμως ο θρήνος μου είναι μεγάλος, γιατί φοβάμαι πολύ για τον άνδρα μου. Είμαι σίγουρη ότι δε θα γυρίσει στο σπίτι και αυτό δεν το αντέχω.

Ο πόνος είναι βαρύς και η καρδιά μου μάτωσε από τον βαρύ αυτόν πόνο. Λυπάμαι υπερβολικά για τον Έκτορα, τον αγαπάω πολύ και δε θα ήθελα να πάθει τίποτα.

Μακάρι να του άλλαζα γνώμη, αλλά αυτό είναι αδύνατο.

Α. Σ. 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,  

Άλλη μια δύσκολη μέρα ξημερώνει εδώ στην Τροία. Είναι πολύ δύσκολο πράγμα ο πόλεμος. Δεν έχω κάποιον να με παρηγορήσει ούτε μάνα, ούτε πατέρα, ούτε αδερφό. Φοβάμαι μην χάσω τον μοναδικό άνθρωπο που έχω στη ζωή τον άνδρα μου, τον Έκτορα. Πώς θα μεγαλώσει το παιδί μου χωρίς πατέρα, αν σκοτωθεί στη μάχη και δεν βγει ζωντανός από τα χέρια των Αχαιών; Τι θα απογίνω, αν η Τροία πέσει στα χέρια των Αχαιών; Δε θα είναι ξανά τίποτα το ίδιο για μένα και τον γιο μου, τον Αστυάνακτα. Φοβάμαι μη μείνει ορφανός από πατέρα και μεγαλώσει χωρίς ασφάλεια. Ανησυχώ μήπως δεν ξαναδώ το πρόσωπο του ανδρός μου και δεν ξαναντικρύσω το χαμόγελο του. Αν χαθεί στον πόλεμο, θα είμαι μισή και δε θα είναι τίποτα ξανά το ίδιο.

Γ. Ε. 

 

«Τ’ άσπρα πουλήσαν τον Χριστό, τ’ άσπρα πουλούν και σένα»: Πώς συνδέεται το ιστορικό γεγονός με τη χριστιανική παράδοση; Συζητήστε το θέμα της προδοσίας με κίνητρο την απόκτηση χρημάτων, αναφερόμενοι και σε ανάλογα παραδείγματα από το βιβλίο της Ιστορίας σας.

Το ιστορικό γεγονός. στο οποίο αναφέρεται το ιστορικό δημοτικό τραγούδι «Της Πάργας», είναι η επαίσχυντη αγοραπωλησία της πόλης. Ο ποιητής επικρίνει τους «προστάτες» Άγγλους, οι οποίοι αρνήθηκαν να βοηθήσουν τους Παργινούς να αντιμετωπίσουν τους Τούρκους, όταν αυτοί θέλησαν να την καταλάβουν. Έτσι, αφού οι βρετανικές δυνάμεις πρόδωσαν την πόλη, την «πούλησαν» και την παραχώρησαν στους Τούρκους για οικονομικά ανταλλάγματα. 

Το γεγονός αυτό έχει κοινά στοιχεία με τη χριστιανική μας παράδοση. Συγκεκριμένα, στον στίχο 11 διαβάζουμε «Τ’ άσπρα πουλήσαν τον Χριστό, τ’ άσπρα πουλούν και σένα» (άσπρα = ασημένια νομίσματα, γενικά τα χρήματα). Η προδοσία αυτή παραλληλίζεται με την κατεξοχήν προδοσία του Χριστού από τον Ιούδα για τριάντα αργύρια. 

Το θέμα της προδοσίας με κίνητρο την απόκτηση χρημάτων το έχουμε ξανασυναντήσει στην Ιστορία. Ειδικότερα, θυμόμαστε τον Εφιάλτη, που πρόδωσε, και πάλι για ανταλλάγματα, τους Έλληνες στους Πέρσες και έτσι εκείνοι περικύκλωσαν τον ελληνικό στρατό στο στενό των Θερμοπυλών. Αυτό που καταλαβαίνουμε λοιπόν είναι ότι η εξωτερική πολιτική και ο οικονομικός παράγοντας παραβλέπουν πολλές φορές την ηθική αλλά και τη θρησκεία.

Σ. Π. 

ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

 

 

Ο πατέρας μου είναι από την Κύπρο και, πιο συγκεκριμένα, από ένα μικρό χωριό, με περίπου 600 κατοίκους (μέχρι το 1973), που ονομαζόταν Άγιος Βασίλειος και μετά την τούρκικη εισβολή δεν υπάρχει.

Ο μπαμπάς μου ήταν έντεκα χρονών, όταν έγινε η τούρκικη εισβολή, στις 22 Ιουλίου κατά τις 5 το πρωί.

Έπρεπε να αφήσουν πίσω τα πάντα, όλη τους την ζωή.

Στην αρχή, ο μπαμπάς ήταν με όλη την οικογένειά του, αλλά μετά τον φιλοξένησε μία οικογένεια στην Ελλάδα, κάπου στην Πελοπόννησο. Καθεμία από τις αδελφές του φιλοξενούσαν διαφορετικές οικογένειες, σε διαφορετικά μέρη της Ελλάδας, και τους γονείς του φιλοξενούσαν φίλοι τους στη Λευκωσία.

Ύστερα από κάποιον καιρό, οι γονείς του βρήκαν ένα σπίτι στην Λευκωσία, στο οποίο ακόμα μένουν. Εκεί μετακόμισαν ο μπαμπάς μου και οι αδελφές του, όταν γυρίσαν πίσω στην Κύπρο.

Ο μπαμπάς μου έμεινε στην Κύπρο, μέχρι να έρθει για σπουδές στην Ελλάδα και από τότε μένει εδώ. 

 Α. Χ. 

ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΣΚΑΡΙΦΗΜΑΤΑ

 

ΠΑΡΑΜΥΘΙ 

 

«Ένα παραμύθι 

σαν ένα παραμύθι»,

έλεγε όπως έλεγε η γιαγιάκα 

στον μικρό της εγγονό ξανά και ξανά.

 

Κάθε χρόνο στον βολικό καναπέ 

της γιαγιάκας, στο όμορφο σπίτι που είχε στο νησί.

Βλέποντας το όμορφο πέλαγος 

και μυρίζοντας το καλοκαίρι 

να έρχεται και να φεύγει.

 

Ο μικρός ταξίδευε 

όλες τις χρονιές από τότε που ήταν μωρό 

και τα καλοκαίρια έλεγε στη

γιαγιάκα τα πάντα.

Μαζί σκαρφίζονταν παραμύθια 

μικρά και μεγάλα.

 

Ένιωθαν πως δεν περνάει ο χρόνος.

Ένιωθαν πως ο χρόνος είχε σταματήσει

και τους περίμενε.

Ώσπου κάπου μέσα στη 17η επέτειό τους,

ένα βράδυ ο χρόνος είχε συζήτηση 

με την γιαγιάκα.

 

«Γιατί; Γιατί δεν με αφήνεις να 

φτιάξω και να δώσω κι  αλλά παραμυθία με τον εγγονό μου;» ρώτησε η γιαγιάκα. 

«Γιατί ήρθε η ώρα … Ο εγγονός σου θα καταλάβει και μέσω των παραμυθιών θα

είσαι πάντα κοντά του» απάντησε ο χρόνος. 

 

Χρόνια αργότερα ο εγγονός 

έλεγε παραμύθια που είχε φτιάξει με τη γιαγιάκα

και καινούργια,

έλεγε παραμύθια στα παιδιά του.

 

Καθόταν στον καναπέ και

κοίταζε το πέλαγος, ξέροντας 

πως μια μέρα θα λέει 

παραμύθια με τα δικά του εγγόνια 

και πως μία μέρα θα συζητήσει 

με τον χρόνο, όπως έκανε η γιαγιάκα του

 

«Γιατί; Γιατί δεν με αφήνεις να 

φτιάξω και να δώσω κι αλλά παραμυθία με τα 

εγγόνια μου;» θα ρωτήσει 

«Γιατί ήρθε η ώρα …Τα εγγόνια σου θα καταλάβουν 

και μέσω των παραμυθιών θα 

είσαι πάντα κοντά τους», θα πει ο χρόνος.

Και μετά θα έβλεπε τη γιαγιάκα του 

Και θα ξαναλέγαν παραμυθία μαζί όπως παλιά!

 

Αλλά μην ανησυχείτε, τα εγγόνια θα συνεχίσουν τον κύκλο των παραμυθιών 

και η ιστορία ή το παραμύθι δε θα πεθάνει πότε!

Μ. Α.   

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥΣ

 

Η νεαρή δασκάλα

Τα δυο πρόσωπα στην εικόνα κοιτάζουν με σοβαρότητα. Είναι μια σκηνή με ένα συγκεκριμένο περιεχόμενο. Ο Jean Baptiste Chardin δημιουργεί μια ποιητική ατμόσφαιρα, γεμάτη με οικειότητα και αυθορμητισμό, όταν απεικονίζει σκηνές εντελώς καθημερινές. Εφαρμόζει ιδιότητες που ήταν αποκλειστικότητα της ζωγραφικής που δημιουργήθηκε για την αριστοκρατία στην απεικόνιση της τρίτης τάξης.

Η πλοκή της εικόνας  είναι απλή: ένα νεαρό κορίτσι διδάσκει σε ένα παιδί να διαβάζει. Ζωγραφισμένη πολύ αληθινά, με αμεσότητα και αυθορμητισμό, η εικόνα μεταφέρει την σταθερή συναισθηματική σύνδεση που ενώνει και τις δύο φιγούρες.

Μ. Ε. 

ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ ΚΩΜΙΚΟΙ

Στην εικόνα βλέπω μερικούς ταξιδιώτες κωμικούς μαζί με τα παιδιά τους, την άμαξα που μεταφέρει λίγους από τους κωμικούς, ενώ οι άλλοι βρίσκονται έξω από την άμαξα, ένα γαϊδουράκι που σέρνει την άμαξα, τα πράγματα που τους βοηθούν να στήσουν το σκηνικό τους, τον ουρανό, τον χωματόδρομο και πίσω αχνοφαίνεται μια πόλη που μάλλον είναι ο επόμενος προορισμός τους.

Θα ήθελα να μάθω τον λόγο, για τον οποίο σπρώχνουν οι κωμικοί την άμαξα, αντί να σέρνει την άμαξα το γαϊδουράκι. Μια άλλη απορία μου είναι αν έχουν σπίτι να μείνουν ή αναγκάζονται να ταξιδεύουν συνέχεια, για να έχουν χρήματα, άρα δεν έχουν σταθερό τόπο διαμονής.

Μια απορία μου είναι το πώς στερέωσαν όλα τα χρήσιμα πράγματα για τη δουλειά τους πάνω στην άμαξα και δεν πέφτουν. Ακόμη, απορώ σε ποια εποχή ήθελε ο καλλιτέχνης να διαδραματίζεται η υπόθεση της ζωγραφιάς του, διότι τα ρούχα των ανθρώπων και των παιδιών φαίνονται παλιάς εποχής. Επίσης, παρατηρώ ότι είναι πολλοί οι κωμικοί ταξιδιώτες και μάλιστα έχουν και παιδιά, είναι μήπως οικογένεια;

Μου έκαναν τρομερή εντύπωση οι λεπτομέρειες στα φυτά τριγύρω και στον χωματόδρομο, ο λιγοστός γαλάζιος ουρανός καθώς και η πόλη που αχνοφαίνονται.

Ένας από τους βασικούς λόγους, για τον οποίο επέλεξα το συγκεκριμένο έργο ήταν η απεικόνιση του ουρανού. Ο μπλε ουρανός που αχνοφαίνεται μου θυμίζει την εποχή του καλοκαιριού με την ξεγνοιασιά και την ψυχική ηρεμία που την χαρακτηρίζει.

 

Τι συμβαίνει εδώ; 

Ξημερώνει μια καινούργια μέρα, άρα αυτό σημαίνει μια νέα παράσταση. Οι κωμικοί ταξιδιώτες ξεκίνησαν ξημερώματα την πορεία τους προς τον νέο τους προορισμό. Σε λίγες ώρες θα έχουν φτάσει στη νέα τοποθεσία.

Πιστεύω πως είναι υπερβολή το να μην πέφτουν τα τόσα πολλά πράγματα πάνω στην άμαξα, διότι φαίνονται πολύ ογκώδη και με ένα λεπτό σκοινί είναι πρακτικά αδύνατον να στέκονται εκεί πάνω σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής. Πιο φυσικό θα ήταν, αν το σκοινί που τα κρατούσε ήταν φαρδύτερο ή αν μερικά από τα πράγματα ήταν μέσα στην άμαξα.

Υπάρχει ένα τριαντάφυλλο που είναι έτοιμο να ανθίσει. Στην πόλη υπάρχει μια λίμνη. Ένας κωμικός είτε κρατάει ένα ασημένιο κουτί είτε είναι ιεροκήρυκας, ο οποίος απαγγέλει ιστορίες από τη Βίβλο που θα αποδειχθούν χρήσιμες στην υπέρβαση εσωτερικών και εξωτερικών εμποδίων και ένας άλλος κρατάει ένα στεφάνι που μοιάζει με πρωτομαγιάτικο, για να δελεάσει το γαϊδούρι να συνεχίσει την πορεία του. Αυτά για μένα αποτελούν εκπλήξεις, καθώς τώρα τα παρατηρώ με περισσότερη λεπτομέρεια.

Ένα μήνυμα που θέλει να μας περάσει ο ζωγράφος είναι ότι για να πετύχουν τον σκοπό τους πρέπει να συνεργαστούν όλοι. Δηλαδή οι γυναίκες κάθονται και φροντίζουν τα μωρά και οι άντρες σπρώχνουν την άμαξα, για να φτάσουν πιο γρήγορα.

Μια ιστορική σύνδεση είναι πιστεύω η άμαξα, η οποία χρησιμοποιούνταν τα παλιά χρόνια, και ίσως λίγο πριν την απεικόνιση της ζωγραφιάς είχε προκύψει κάποιος πόλεμος και προσπαθούσαν να βγάλουν χρήματα μέσω του να είναι κωμικοί.

Η ατμόσφαιρα του έργου μου δημιουργεί τόσο θετικά όσο και αρνητικά συναισθήματα. Αρχικά, νιώθω την προσμονή που διακατέχει τους χαρακτήρες της συγκεκριμένης ζωγραφιάς, οι οποίοι έχουν ως στόχο να φτάσουν σύντομα στον προορισμό τους, αλλά ταυτόχρονα και την ψυχική και σωματική κούραση που βιώνουν εξαιτίας της μετακίνησης και της δύσκολης φύσης της δουλειάς τους.

Πιστεύω πως ο καλλιτέχνης παρουσιάζει τον ένα από τους κωμικούς να κρατάει τη Βίβλο, για να δείξει το πόσο σημαντική ήταν η πίστη στο Θεό ακόμη και σε παλαιότερες εποχές και πως με την πίστη σε Αυτόν θα καταφέρουν να ξεπεράσουν τις δυσκολίες τους.

Νομίζω πως ο καλλιτέχνης έδωσε έμφαση στα φυτά, στα δεξιά της ζωγραφιάς, διότι πίστευε ότι αυτοί που θα δουν τη ζωγραφιά θα παρατηρήσουν μόνο την άμαξα και τους ταξιδιώτες κωμικούς. Αφού τους παρατηρούσαν καλά, θα έβλεπαν στη συνέχεια και τις λεπτομέρειες των φυτών και θα καταλάβαιναν ότι ακόμη και κάτι που είναι απαρατήρητο στην αρχή, αν το προσέξεις, μπορείς να δεις περισσότερα απ’ ό,τι νομίζεις.

Αν καταργήσουμε το γαϊδουράκι, τότε οι ταξιδιώτες κωμικοί θα έπρεπε να σέρνουν μόνοι τους την άμαξα από τον έναν προορισμό στον επόμενο και αυτό θα ήταν πολύ κουραστικό και δύσκολο, διότι η άμαξα θα έπρεπε να ήταν βαριά με τόσα αντικείμενα πάνω της. Άρα αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα να μην προλαβαίνουν να φτάσουν εγκαίρως σε κάποιο μακρινό προορισμό και έτσι θα έχαναν κάποια πολύτιμα για αυτούς χρήματα.

Προσωπικά μου προξένησε το ενδιαφέρον το μαντήλι που φοράει μια ταξιδιώτης στα αριστερά της ζωγραφιάς, επειδή φαίνεται να έχει ωραίες λεπτομέρειες και ωραία χρώματα. Επίσης, εντυπωσιάστηκα από τον όγκο των πραγμάτων που χρειάζονται οι κωμικοί ταξιδιώτες, για να στήσουν το σκηνικό τους. Ακόμη, ενθουσιάστηκα με τις λεπτομέρειες των φυτών στα δεξιά της εικόνας καθώς και με τις λεπτομέρειες στα ρούχα των κωμικών που θυμίζουν την παλιά εποχή. Όλα αυτά με έκαναν να διερωτηθώ αν ο καλλιτέχνης τα είχε σκεφτεί ή του βγήκαν αυθόρμητα, καθώς ζωγράφιζε.

Λογικά, οι δύο κωμικοί ταξιδιώτες σπρώχνουν την άμαξα, γιατί το γαϊδουράκι κουράστηκε από τη διαδρομή και για να φτάσουν πιο γρήγορα στον προορισμό τους βοηθούν και αυτοί όσο μπορούν. Επίσης, υποθέτω ότι η σκηνή διαδραματίζεται ύστερα από κάποιον πόλεμο, οπότε αναγκάζονται να ζουν υπό αυτές τις συνθήκες, για να επιβιώσουν, γιατί μπορεί να κάηκε ή να καταστράφηκε το σπίτι τους στον πόλεμο. Μπορεί, επίσης, να είναι οικογένεια και έτσι να εξηγούνται τα πολλά μικρά παιδιά.

Το μεγαλύτερο μέρος της εικόνας καταλαμβάνει η άμαξα. Πιστεύω πως ο καλλιτέχνης θέλει να δείξει το πόσο δύσκολο ήταν, σε παλαιότερες εποχές, να μεταφερθούν πράγματα ογκώδη και βαριά. Επίσης, θέλει να δείξει ότι η άμαξα ήταν το μόνο μέσο μαζικής μεταφοράς εκείνα τα χρόνια και πολλές φορές για ένα γαϊδουράκι ήταν δύσκολο να φτάσει στον προορισμό του, χωρίς να σταματήσει.

Α. Ξ.  

 

15 Jh 2.H Brü Limburg Stundenbuch 10 Okt

Βλέποντας τη συγκεκριμένη εικόνα, μου δημιουργούνται αμέτρητες απορίες. Σε αυτήν την εικόνα βλέπουμε δύο αγρότες να σπέρνουν ένα χωράφι. Λίγο πιο πίσω παρατηρούμε έναν τοξότη που κάνει σκοποβολή, ενώ στο βάθος βρίσκονται μάλλον διάφοροι ευγενείς που συζητούν στα τείχη ενός μεγαλοπρεπούς παλατιού με πολλούς πύργους γοτθικού ρυθμού, που θυμίζει βασιλικά παλάτια από ταινίες μαύρης φαντασίας. Βέβαια, υπάρχουν  λεπτομέρειες, που είναι για πιο παρατηρητικά άτομα. Πίσω από το παλάτι, υπάρχει ένας μυστηριώδης πλανήτης με τον δορυφόρο του. Επιπροσθέτως, πάνω στον ήλιο υπάρχει μια ιδιαίτερα αχνή μορφή ενός άνδρα πάνω σε τέθριππο άρμα. Τέλος, στο πάνω μέρος του έργου υπάρχει ένα ημικύκλιο που απεικονίζει τις μέρες του Οκτωβρίου, τις μέρες που έχουν ημισέληνο, τις εβδομάδες, ακόμη και τα ζώδια του μήνα, τον Ζυγό και τον Σκορπιό.

            Προφανώς, κοιτώντας τη συγκεκριμένη εικόνα η περιέργειά μου με κυρίευσε. Έτσι, βρήκα στο διαδίκτυο πληροφορίες που κάλυψαν τις απορίες μου. Αυτή η εικόνα ανήκει στο βιβλίο ‘’Trés Riches Heures’’ (Οι Πολύ Πλούσιες Ώρες) του Ιωάννη, δούκα του Μπερρύ, στο κεφάλαιο ‘’Oktobre’’ (Οκτώβριος). Ο Οκτώβριος τυχαίνει να είναι ο μήνας που συνήθως οι αγρότες επιλέγουν να σπείρουν, λόγω ευνοϊκότερων καιρικών συνθηκών. Το παλάτι στο βάθος είναι το φρούριο του Λούβρου και μπροστά του είναι οι όχθες του Σηκουάνα. Η μορφή που φαίνεται πιθανότατα να είναι ο ίδιος ο θεός Ήλιος, απεικονισμένος σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, φορώντας ένα ηλιακό στέμμα και οδηγώντας ένα άρμα με τέσσερα άλογα.

            Τέλος, όμως, αυτό που μου κέντρισε περισσότερο το ενδιαφέρον και μου πήρε πολύ κόπο, για να βρω σαφή συμπεράσματα και απαντήσεις, είναι ο μυστηριώδης πλανήτης με τον δορυφόρο του. Ο δορυφόρος μοιάζει αρκετά με τη Σελήνη, καθώς έχει ίδιο χρώμα και σχήμα. Στη συνέχεια, όμως, ανακάλυψα ότι αυτός ο πλανήτης είναι η Αφροδίτη. Επομένως, μπορούμε να δούμε τους δυο πλανήτες μαζί, κατά τον μήνα Οκτώβριο σε πρωινή ώρα με γυμνό μάτι. Έτσι, καταλήγουμε στην υπόθεση ότι ο πλανήτης είναι η Αφροδίτη με δορυφόρο τη Σελήνη, πράγμα που δεν είναι απίθανο, καθώς το έργο γράφτηκε στα 1410-1411 και μπορεί εκείνα τα χρόνια να παρατηρήθηκε αυτό το φαινόμενο.

            Εν κατακλείδι, αξίζει να σημειωθούν τα εντυπωσιακά χρώματα του όλου τοπίου και, γενικώς, της εικόνας, καθώς  δίνουν μια επιβλητικότητα σε αυτήν. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα εικόνα, που μου προκάλεσε έντονο θαυμασμό. Μπορώ να πω μάλιστα ότι είναι μια από τις εντυπωσιακότερες εικόνες που έχω δει, είναι ένα έργο τέχνης που μου έδωσε έμπνευση και κίνητρο να μάθω καινούριες πληροφορίες. Εξάλλου, αυτός είναι ο σκοπός της τέχνης, ναι διεγείρει τη φαντασία, τη σκέψη και να οδηγεί σε προβληματισμό.

Α. Ζ.                                                         

ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ

 

Ένα γράμμα προς τους γονείς που δουλεύουν πυρετωδώς

 

Αγαπημένοι μου γονείς,

Θέλω να σας ευχαριστήσω που δουλεύετε ασταμάτητα εδώ και πολλά χρόνια. Ξέρω ότι αυτό το κάνετε, για να μη μου λείψει εμένα τίποτα. Χάρη σε εσάς δεν έχω στερηθεί ποτέ το φαγητό μου, τα ρούχα μου, το φροντιστήριο των Αγγλικών, την προπόνηση στο ποδόσφαιρο. Τα δυο τελευταία χρόνια μού αγοράσατε και κινητό, όχι πολύ ακριβό, αλλά κάνω τη δουλειά μου μια χαρά.

Θα ήθελα όμως, όταν γυρίζετε σπίτι, να μην είστε τόσο κουρασμένοι. Συνήθως, όταν κάνω κάτι κακό ή κάποια ζημιά, όχι και πολύ σοβαρή, αμέσως φωνάζετε και αυτό ξέρω ότι συμβαίνει, γιατί είστε εκνευρισμένοι από τη δουλειά σας. Την πληρώνει όμως ο λάθος άνθρωπος.

Σας αγαπώ πολύ,

ο γιος σας.

Σ. Α. 

Αγαπητοί μου γονείς,

Σας γράφω αυτό το γράμμα, για να σας πω τα παράπονά να μου σε σχέση με τη δουλειά σας.

Πολλές φορές νιώθω ότι με παραμελείτε και ότι δεν έχετε χρόνο για εμένα και τον αδερφό μου. Όμως σας καταλαβαίνω, διότι κάνετε ό,τι μπορείτε τώρα, για να μας εξασφαλίσετε ένα καλύτερο μέλλον σε εμένα και στον μικρό.

Θέλω να σας πω πόσο λυπάμαι για σας, επειδή δουλεύετε τόσο σκληρά και ακούτε συνέχεια από εμένα γκρίνια και παράπονα. Παρά την κούρασή σας, με βοηθάτε με τα μαθήματα, αν και δεν είστε δάσκαλοι.

Κάνετε το καλύτερο για εμάς και πιστεύω πως στο μέλλον που θα πετύχουμε στη ζωή μας θα σας κάνουμε χαρούμενους. Έτσι, ο κόπος σας θα ανταμειφθεί.

 Με αγάπη,

Ο γιος σας.

Π. Α. 

Παιδικό παραμύθι

Το 2016, ένα βράδυ, πριν πάω για ύπνο, η μαμά μου μου είπε μια ιστορία που δεν θα ξεχάσω. Αυτή η ιστορία είναι τα Επτά Κατσικάκια.

 «Ήταν μια μαμά κατσίκα και τα επτά της κατσικάκια. Μια μέρα, η μαμά τους έπρεπε να πάει να ψωνίσει και άφησε τα κατσικάκια μόνα τους και τους είπε να μην ανοίξουν την πόρτα σε κανέναν. Την ώρα που η μαμά τους έβγαινε από το σπίτι, την είδε ο λύκος και έβαλε στόχο τα κατσικάκια τώρα που θα ήταν μόνα τους. Έτσι και έγινε. Πήγε, χτύπησε την πόρτα και τα κατσικάκια είδαν κάτω την πόρτα τα πόδια του λύκου, οπότε ο λύκος έφυγε. Προσπαθούσε και προσπαθούσε, μέχρι που τα κατσικάκια πίστεψαν ότι ο λύκος είναι  η μαμά τους εκτός από το μικρό, το οποίο ξέρει την μαμά του απ’ έξω και ανακατωτά. Τότε τα κατσικάκια άνοιξαν την πόρτα και μπήκε ο λύκος μέσα στο σπίτι. Τα κατσικάκια κρύφτηκαν, αλλά τα βρήκε όλα και τα έφαγε εκτός από το μικρό, που κρύφτηκε καλά. Όταν η μαμά τους γύρισε και μπήκε μέσα στο σπίτι, τα είδε όλα ακατάστατα. Το μικρό τής τα είπε όλα και πήρε τα ραπτικά της και πήγανε να βρούνε τον λύκο. Ψάχνανε και ψάχνανε, μέχρι που τον βρήκαν να κοιμάται  κάτω από ένα δέντρο. Πήγαν πιο κοντά και η μαμά του έκοψε την κοιλιά και τα κατσικάκια βγήκανε από την κοιλιά του λύκου. Η μαμά έβαλε στην κοιλιά του λύκου πέτρες αντί για τα κατσικάκια. Μετά από λίγο, ο λύκος ξύπνησε, πήγε να πιει νερό στο ποτάμι και έτσι πως έπινε, έπεσε μέσα και πνίγηκε. Έτσι τα κατσικάκια ζήσαν και πάλι χαρούμενα». 

Την ώρα που η μαμά μου έλεγε το παραμύθι, ένιωσα λύπη για τα κατσικάκια αλλά επίσης πήρα ένα μάθημα, ότι δεν πρέπει να ανοίγουμε την πόρτα σε ξένους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το παραμύθι.  

Μ. Τ. 

Ο ψαράς και η γυναίκα του    

Το παραμύθι αναφέρεται σε ένα φτωχικό ζευγάρι το οποίο ζούσε σε ένα φτωχικό χωριό. Μια συνηθισμένη μέρα, όπως οι υπόλοιπες, το αγόρι πάει να ψαρέψει, για να έχουν να φάνε το απόγευμα, οπότε θα πήγαινε ο άντρας στο σπίτι. Πάει το αγόρι στο ποτάμι και έκανε την προσευχή του να μπορέσει να ψαρέψει έστω και ένα ψάρι. Τότε ανεβάζει ένα μεγάλο, χοντρό αλλά και πολύ περίεργο ψάρι. Το ψάρι του λέει ότι το κρέας του δε θα είναι νόστιμο, γιατί είναι ένας πρίγκιπας, ο οποίος μεταμορφώθηκε σε ένα τόσο διαφορετικό και μοναδικό ψάρι. Ο άντρας κουρασμένος, απλά δεν απάντησε τίποτα και άφησε το ψάρι να φύγει μετά τα λόγια που του είπε. Το ψάρι το ένιωθε σαν χρέος του, ό,τι και αν ζητήσει ο ψαράς, να του το εκπληρώσει. Τότε η γυναίκα ακούγοντάς το, πάει με τον άντρα της εκεί, για να κάνει μια ευχή. Κάπως έτσι περνούσαν μήνες και η γυναίκα γινόταν όλο και πιο διπρόσωπη, αφού κάθε φορά ζητούσε όλο και πιο πολλά. Μια μέρα ξαπλώνοντας η γυναίκα σκεφτόταν ότι θέλει να γίνει ανώτερη. Λέει στον άντρα της να πάει στο ψάρι, άλλα ο άνεμος γινόταν ολοένα πιο δυνατός. Φτάνει ο άντρας στο ποτάμι και το ψάρι καταλαβαίνει την κατάχρηση εξουσίας, Έτσι, του λέει: «Πήγαινε πάλι στο σπίτι σου κι όλα θα γίνουν όπως παλιά». Ο άντρας επέστρεψε επιτέλους χαρούμενος στο σπίτι του. Αν και φτωχός, ήταν ευτυχισμένος. Φτάνοντας στην παλιά του καλύβα, βλέπει την γυναίκα του να μαγειρεύει ψάρια. Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Α. Μ.

Το αγαπημένο μου παραμύθι έναι η Κοκκινοσκουφίτσα. Η ιστορία αφορά ένα μικρό κορίτσι που φορούσε πάντα μια κόκκινη κάπα και την έλεγαν Κοκκινοσκουφίτσα. Μια μέρα, αποφάσισε να επισκεφθεί τη γιαγια της, διότι ήταν άρρωστη. Η μαμά της την άφησε να πάει, όμως της είπε, ξεκάθαρα, να μη μιλήσει σε κανέναν στον δρόμο. Στην διαδρομή όμως συναντησε έναν λύκο, ο οποίος, μόλις έμαθε πού πήγαινε, αμέσως την κορόιδεψε, για να φτάσει εκεί πρώτος. Μετά από πολλή ώρα, μολις η Κοκκίνοσκουφίτσα έφτασε, μπηκε μέσα και πλησίασε την άρρωστη γιαγιά της. Αποδείχθηκε τελικά ότι δεν ήταν η γιαγιά της, αλλα ο κακός λύκος, που έφτασε εκεί πρώτος. Πάλι καλά, όμως, γιατί την τελευταία στιγμή περνούσε έξω από το σπίτι ένας περαστικός κυνηγός και έσωσε και την Κοκκινοσκουφίτσα αλλά και την γιαγιά της. Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Το δίδαγμα της ιστορίας αυτής είναι ότι δέν πρέπει να εμπιστευόμαστε τόσο εύκολα ξένους ανθρώπους. Αντίθετα, ας είμαστε πάντα και παντού, πολύ προσεκτικοί.  

Σ. Σ.

Πώς πέρασα τις διακοπές των Χριστουγέννων; 

Οι διακοπές των Χριστουγέννων ήταν μια περίοδος για την οποία έκανα πολλή υπομονή. Κατά τη διάρκειά τους προσπάθησα να ξεκουραστώ και να περάσω ευχάριστα τις μέρες μου. Αρχικά, πέρασα πολλές ώρες με τους συγγενείς μου και τους φίλους μου. Παρόλο που οι γονείς μου δούλευαν αρκετά, προσπάθησαν για μια ακόμη φορά να μου προσφέρουν ευχάριστες στιγμές με παιχνίδι, συζητήσεις και νόστιμο φαγητό. Ανήμερα των Χριστουγέννων, φάγαμε ένα υπέροχο γεύμα φτιαγμένο από τη μαμά μου και τη θεία μου και, έπειτα, πήγαμε για έναν όμορφο καφέ στην παραλία. Την Πρωτοχρονιά αλλάξαμε τον χρόνο στο σπίτι μας και παίξαμε επιτραπέζιο. Το φλουρί της βασιλόπιτας το κέρδισα εγώ και ελπίζω το 2024 να είναι η τυχερή μου χρονιά.

Γ. Α. 

Πώς περνάει τη μέρα της η μητέρα μου:

 

Η μητέρα μου, όπως όλες οι νοικοκυρές, έχει ελάχιστο ελεύθερο χρόνο λόγω των πολλών της υποχρεώσεων. Η δικιά μου μητέρα το πρωί ξυπνά νωρίς. Όλοι φεύγουμε στη δουλειά μας. 

Μόλις γυρίσει, πρέπει να πάει σπίτι και να μαγειρέψει για το μεσημεριανό μας. Ύστερα, καθαρίζει το σπίτι, ώστε να είναι καθαρό και να μυρίζει ωραία. Αφού κάνει όλα αυτά, μετά πρέπει να βοηθήσει και την αδελφή μου με τα μαθήματα, καθώς και να προσέχει τον μικρό μου αδελφό, όποτε μπορεί, αλλιώς τη δουλειά αυτή πρέπει να την αναλάβω εγώ, για να βοηθήσω. 

Το απόγευμα έχει  λίγο ελεύθερο χρόνο, ώστε να ασχοληθεί μαζί μας και το βράδυ ετοιμάζεται για ύπνο για την επόμενη μέρα. 

Ωστόσο, τα Σαββατοκύριακα είναι πιο χαλαρή, συνεπώς, μπορεί να ασχολείται μαζί μας και να ξεκουράζεται περισσότερο.

Α. Γ. 
 

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ

 

 

Ένας αστός ξεκίνησε με μια βαλίτσα στο χέρι καθ’ οδόν προς τη ζωή…

Ένας αστός ξεκίνησε με μια βαλίτσα στο χέρι καθοδόν προς τη ζωή. Ήθελε δηλαδή να κάνει το γύρο του κόσμου μέσα σε σαράντα μέρες. Αυτό θα ήταν πολύ δύσκολο επίτευγμα, επειδή δε θα είχε τα χρήματα, για να κάνει ένα δαπανηρό ταξίδι σαν αυτό. Το ονειρευόταν από μικρός και ήθελε να μπει σε μια περιπέτεια μακριά από την συνηθισμένη βαρετή ζωή των ανθρώπων. Ακόμα, θα ήθελε να αναγράφεται στα παγκόσμια βραβεία. Γι΄ αυτό, αναγκάστηκε να δουλέψει πολύ σκληρά, για να μπορεί να έχει τα χρήματα. Ύστερα από είκοσι χρόνια, μάζεψε ένα ικανοποιητικό ποσό, αλλά δεν ήταν εύκολο να γίνει. Έπρεπε να μελετήσει και να βρει έναν οικονομικό και γρήγορο τρόπο, για να ταξιδέψει. Μετά από πολλή σκέψη και πολύ χρόνο, τα κατάφερε. Αυτό το ταξίδι τού έδωσε εμπειρίες ζωής και εν τέλει άξιζε τον κόπο τόσο πολλών χρόνων.

Ι. Α.   

Ένας αστός ζούσε σαν ένας κανονικός πολίτης μιας μεγάλης πόλης. Έμενε μόνος του σε ένα ταπεινό μικρό διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης, δεν ήταν παντρεμένος, δεν είχε σχέση ούτε παιδιά. Ήταν ένας απλός άνθρωπος που δούλευε ως υπάλληλος σε μια λογιστική εταιρία.

Ήταν μια κανονική μέρα σαν όλες τις άλλες, ο αστός ξύπνησε γύρω στις 7 η ώρα, για να φάει το πρωινό του και να πάει στο γραφείο. Όταν έφθασε στη δουλειά του, κάθισε στο γραφείο του και άρχισε να δουλεύει μπροστά στον υπολογιστή του. Ένας συνάδελφός του ξεκίνησε μια συζήτηση σχετικά με το πόσο μίζερη και δυστυχισμένη είναι η ζωή και η καθημερινότητα του. Από την εξέλιξη της συζήτησης φάνηκε πως άρχισαν όλοι να συμφωνούν μαζί του, προσθέτοντας ο καθένας κι έναν δικό του λόγο, για τον οποίο ένιωθε έτσι.

Στον δρόμο για το σπίτι του μετά τη δουλειά, έφερε πάλι στο μυαλό του την κουβέντα που είχε με τους συναδέλφους του και συλλογιζόταν πως η ζωή του έχει αρχίσει να γίνεται βαρετή, χωρίς ενδιαφέρον, χωρίς σκοπό. Ένιωθε δυστυχισμένος και εγκλωβισμένος σε μια καθημερινότητα που δεν του άρεσε, επαναλαμβάνοντας συνεχώς τα ίδια πράγματα, σχεδόν μηχανικά.

Παρ’ όλα αυτά, συνέχισε να πηγαίνει στη δουλειά του, να γυρνάει πάλι σπίτι του, να κοιμάται και να ξαναπηγαίνει στη δουλειά του. Αυτή η διαδικασία συνεχιζόταν ασταμάτητα για περίπου τρεις μήνες, μέχρι που ήρθαν οι διακοπές των Χριστουγέννων και έφυγε για λίγες μέρες στο χωριό του.

Στο οικογενειακό δείπνο το βράδυ της Πρωτοχρονιάς μαζεύτηκαν όλοι οι κοντινοί συγγενείς του. Μαζί τους ήρθε και ένας ξάδελφός του, που είχε να τον δει χρόνια. Μετά το δείπνο, κάθισαν οι δυο τους να τα πουν και έμαθε πως ο ξάδελφός του είχε γίνει αγρότης, καθώς είχε εκμεταλλευτεί κάποια κτήματα, που του είχε δώσει ο παππούς του στο χωριό. Του είπε επίσης πως απέκτησε μια πολύ όμορφη οικογένεια.

Όταν ο αστός, μετά από λίγες μέρες, επέστρεψε και πάλι στο σπίτι του στην πόλη, δεν μπορούσε να κοιμηθεί, σκεφτόταν συνεχώς τη συζήτηση που είχε κάνει με τον ξάδελφό του και την όμορφη ζωή που του περιέγραψε πως ζούσε. Την επόμενη κιόλας μέρα πήγε να τον συναντήσει, για να τον βοηθήσει να μάθει εάν είχε αφήσει και στον ίδιο ο παππούς του κάποιο κτήμα. Τότε ενημερώθηκε από τον ξάδελφό του ότι είχε κι αυτός λίγα κτήματα, που θα μπορούσε να τα αξιοποιήσει.

Έτσι πολύ γρήγορα πήρε την απόφαση να παραιτηθεί από τη δουλειά του, να μαζέψει τα πράγματά του, να επιστρέψει στο χωριό και να γίνει αγρότης, ζώντας μαζί με τους συγγενείς του. Άρχισε τότε η ζωή του να στρέφεται προς το καλύτερο, να αποκτάει ενδιαφέρον, να σκέφτεται αισιόδοξα, να νιώθει ελεύθερος, δημιουργικός και χαρούμενος. Καθώς τα χρόνια περνούσαν, γνώρισε και τη γυναίκα του, παντρεύτηκαν και απέκτησαν πολλά παιδιά, ζώντας όλοι μαζί μια ευτυχισμένη ζωή! 

Γ. Λ.

Πού θα ήθελα να φτάσω με το αμάξι των ονείρων μου;

Το αμάξι των ονείρων μου είναι μια Mercedes-AMG GT Black Series. Αυτό το αυτοκίνητο είναι σπορ, με μεγάλη ιπποδύναμη, οπότε μπορεί να προσφέρει στον οδηγό ωραίες στιγμές και εμπειρίες, αλλά και πολλές “εκρήξεις” αδρεναλίνης. Επιπλέον, έχει κυκλοφορήσει σε   περιορισμένο αριθμό κατασκευής, οπότε είναι λίγοι αυτοί που το έχουν στην κατοχή τους. Ένας από αυτούς είναι και ο Δημήτρης Παύλος Γιαννακόπουλος, ιδιοκτήτης της ΚΑΕ Παναθηναϊκός.

Με αυτό το αμάξι θα ήθελα να διανύσω κάποια μεγάλη διαδρομή, κάνοντας ένα ταξίδι, αλλά θα προτιμούσα να το έχω για καθημερινή χρήση. Τέλος, για να μπορέσει να διατηρηθεί αυτό το αμάξι σε καλή κατάσταση, θα πρέπει να το προσέχω και να το συντηρώ, ώστε να μπορέσω να πραγματοποιήσω με αυτό τα ταξίδια μου και οτιδήποτε άλλο θελήσω.

Π. Κ.

Στο Τόκιο με το αμάξι των ονείρων μου 

Το αμάξι των ονείρων μου το φαντάζομαι πολύ μεγάλο και με πολλές ανέσεις. Θα ήθελα να είναι μαύρο με αντικριστά καθίσματα στο πίσω μέρος του και ανάμεσά τους ένα τραπεζάκι, για να ακουμπάμε τα κινητά μας, τα αναψυκτικά μας και ό,τι άλλο θέλουμε εγώ και οι φίλοι μου. Αυτά τα καθίσματα θα μπορούν να γίνουν κρεβάτια, αν τα χρειαστούμε. Θα έχει wifi, ένα μικρό ψυγείο και δυνατά ηχεία. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι θα έχει στο πλάι ενσωματωμένα, διπλωμένα φτερά και, όταν θέλω, πατώντας ένα κουμπί, θα μπορώ να το μετατρέπω σε μικρό αεροπλάνο.

Με αυτό το αμάξι θα ήθελα να γυρίσω όλο τον κόσμο. Πιο πολύ όμως θα ήθελα να ταξιδέψω στην Ασία και να επισκεφτώ το Τόκιο. Το Τόκιο είναι μια υπερσύγχρονη πόλη και πολλοί την αποκαλούν «πόλη του μέλλοντος». Στο Τόκιο λειτουργούν οι πιο εξελιγμένοι σιδηρόδρομοι στον κόσμο και έχει κτήρια τεράστια, που είναι σαν να αγγίζουν τον ουρανό. Στους κεντρικούς δρόμους βλέπεις χιλιάδες ανθρώπους να περπατούν και τα καταστήματα ηλεκτρικών είναι παράδεισος για όσους αγαπούν την τεχνολογία, με φώτα που αναβοσβήνουν, γιγαντιαίες οθόνες, στερεοφωνικά, συσκευές και κονσόλες παιχνιδιών, αλλά και εστιατόρια, καφέ, βιβλιοπωλεία και δισκοπωλεία.

Για όλους αυτούς τους λόγους, θα ήθελα κάποια στιγμή να καταφέρω να επισκεφτώ το Τόκιο και να ταξιδέψω σε αυτό με το αμάξι των ονείρων μου.

Σ. Α.

Στα χωριά και τις πόλεις της Ιταλίας

Το αμάξι των ονείρων μου, είναι το Range Rover. Είναι άσπρο, με μια μαύρη οροφή που έχει στρας και έχει μαύρα φιμέ τζάμια. Είναι ένα παρά πολύ όμορφο αυτοκίνητο και ελπίζω, όταν μεγαλώσω, να καταφέρω να το αγοράσω. Όσον αφορά το μέρος όπου θέλω να ταξιδέψω με αυτό το αυτοκίνητο… ούτε εγώ το γνωρίζω. Ιδανικά, θα ήθελα να ταξιδέψω σε όλον τον κόσμο μα αυτό. Συγκεκριμένα όμως, θα ήθελα να πάω στην Ιταλία. Έχω ονειρευτεί από μικρή, όταν πάρω δίπλωμα να πάω με τις φίλες μου σε πολλές πόλεις της Ιταλίας οδικώς. Επίσης, μου αρέσει τόσο πολύ αυτή η χώρα, που θέλω να διασχίσω μέχρι και το τελευταίο χωριό της. Μακάρι, όταν πάρω αυτοκίνητο, να έχω πολύ ελεύθερο χρόνο, για να ταξιδεύω συχνά και να πραγματοποιήσω τη … λίστα με τα ταξίδια που θέλω να κάνω στο μέλλον και να καταλήξω να θεωρούμαι μια έμπειρη από ταξίδια γυναίκα!

Ι. Μ.