ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΣΚΑΡΙΦΗΜΑΤΑ

 

ΠΑΡΑΜΥΘΙ 

 

«Ένα παραμύθι 

σαν ένα παραμύθι»,

έλεγε όπως έλεγε η γιαγιάκα 

στον μικρό της εγγονό ξανά και ξανά.

 

Κάθε χρόνο στον βολικό καναπέ 

της γιαγιάκας, στο όμορφο σπίτι που είχε στο νησί.

Βλέποντας το όμορφο πέλαγος 

και μυρίζοντας το καλοκαίρι 

να έρχεται και να φεύγει.

 

Ο μικρός ταξίδευε 

όλες τις χρονιές από τότε που ήταν μωρό 

και τα καλοκαίρια έλεγε στη

γιαγιάκα τα πάντα.

Μαζί σκαρφίζονταν παραμύθια 

μικρά και μεγάλα.

 

Ένιωθαν πως δεν περνάει ο χρόνος.

Ένιωθαν πως ο χρόνος είχε σταματήσει

και τους περίμενε.

Ώσπου κάπου μέσα στη 17η επέτειό τους,

ένα βράδυ ο χρόνος είχε συζήτηση 

με την γιαγιάκα.

 

«Γιατί; Γιατί δεν με αφήνεις να 

φτιάξω και να δώσω κι  αλλά παραμυθία με τον εγγονό μου;» ρώτησε η γιαγιάκα. 

«Γιατί ήρθε η ώρα … Ο εγγονός σου θα καταλάβει και μέσω των παραμυθιών θα

είσαι πάντα κοντά του» απάντησε ο χρόνος. 

 

Χρόνια αργότερα ο εγγονός 

έλεγε παραμύθια που είχε φτιάξει με τη γιαγιάκα

και καινούργια,

έλεγε παραμύθια στα παιδιά του.

 

Καθόταν στον καναπέ και

κοίταζε το πέλαγος, ξέροντας 

πως μια μέρα θα λέει 

παραμύθια με τα δικά του εγγόνια 

και πως μία μέρα θα συζητήσει 

με τον χρόνο, όπως έκανε η γιαγιάκα του

 

«Γιατί; Γιατί δεν με αφήνεις να 

φτιάξω και να δώσω κι αλλά παραμυθία με τα 

εγγόνια μου;» θα ρωτήσει 

«Γιατί ήρθε η ώρα …Τα εγγόνια σου θα καταλάβουν 

και μέσω των παραμυθιών θα 

είσαι πάντα κοντά τους», θα πει ο χρόνος.

Και μετά θα έβλεπε τη γιαγιάκα του 

Και θα ξαναλέγαν παραμυθία μαζί όπως παλιά!

 

Αλλά μην ανησυχείτε, τα εγγόνια θα συνεχίσουν τον κύκλο των παραμυθιών 

και η ιστορία ή το παραμύθι δε θα πεθάνει πότε!

Μ. Α.