In metro
Η εικόνα μας δείχνει μια νεαρή κοπέλα με καστανά μαλλιά και ένα φόρεμα να κάθεται σε μια καρέκλα σε έναν σταθμό του μετρό στη Μαδρίτη, κρατώντας μια κούκλα. Δεν ξέρουμε αν είναι μόνη της ή περιμένει κάποιον. Κρατάει μια κούκλα, αλλά δεν ξέρουμε αν είναι δικιά της.
Εμένα μου θυμίζει μια καθημερινή μέρα στον σταθμό του μετρό, όπου υπάρχει πολύ κόσμος και περιμένει να φύγει.
Πιστεύω ότι μπορεί να είναι η κούκλα ενός συγγενικού της προσώπου που ειναι παιδί, αλλά δε φαίνεται στη φωτογραφία. Ίσως έχει πάει κάπου αλλού. Μια ακόμη περίπτωση είναι ότι η κυρία ήθελε να θυμηθεί τα παιδικά της χρόνια κρατώντας την κούκλα της. Η κοπέλα δε φαίνεται ιδιαίτερα χαρούμενη και για αυτό ίσως ήθελε να δει την κουκλα της, για να θυμηθεί και να νιώσει καλύτερα.
Το χρώμα της φωτογραφίας είναι ασπρόμαυρο.
Επίσης φοράει ένα ασυνήθιστο φόρεμα, που ίσως είναι ένα παραδοσιακό στην Ισπανία. Η ατμόσφαιρα που αποπνέει το έργο είναι μελαγχολική, καθώς τη βλέπουμε να είναι μόνη της και λυπημένη.
Ο φωτογράφος προφανώς τράβηξε αυτή την φωτογραφία, γιατί η κυρία δεν είναι σε ηλικία τέτοια, ώστε να παίζει με κουκλες. Η κουκλα είναι το πιο παράξενο στοιχείο της φωτογραφίας και, αν δεν υπήρχε, η φωτογραφία θα ήταν συνηθισμένη.
Το ασπρόμαυρο χρώμα και οι σκιές είναι τα στοιχεία που μας προσελκύουν.
Το μεγαλύτερο μέρος της εικόνας καταλαμβάνει η κυρία που κάθεται, γιατί ο φωτογράφος θέλει να δώσει έμφαση σε αυτήν.
Σε σύγκριση με αλλά έργα, η κυρία είναι μόνη της, ενώ σε μια άλλη ωτογραφία ενός άρθρου για το τι διαβάζουν οι άνθρωποι στο μετρό είδα πολλούς ανθρώπους να είναι βιαστικοί, σε αντίθεση με αυτή την εικόνα, όπου η κυρία φαίνεται ήρεμη, σαν να μην περιμένει το μετρό.
Α. Χ.
Στην εικόνα βλέπουμε μια κυρία που μας θυμίζει Ινδιάνα γυναίκα καθισμένη σε ένα μεταλλικό παγκάκι και διπλά της υπάρχουν πλαστικές σακούλες. Το πρόσωπο της είναι στρογγυλό, τα μαλλιά της είναι δεμένα σε μια χαμηλή αλογοουρά με μερικές τούφες να πέφτουν στο πρόσωπο της, τα φρύδια της είναι καλοσχηματισμένα, τα ματιά της είναι ελαφρώς σχιστά και λίγο πρησμένα, η μύτη της είναι φαρδιά και παχουλή και τα χείλια της είναι λεπτά. Η γυναίκα φοραει πολλά κοσμήματα στον λαιμό και σκουλαρίκια στα αυτιά. Η μπλούζα της γυναικάς είναι λεύκη με διάφορα ραμμένα σχέδια στα φουντωτά μανίκια και με ένα ωραίο τούλι στην άκρη του μανικιού, με άσπρα λουλούδια πάνω του. Ίσως φοράει και ένα μαύρο γιλέκο πάνω από τη λεύκη μπλούζα. Το παντελόνι της είναι μαύρο χωρίς κάτι ιδιαίτερο πάνω του. Στα χέρια της γυναίκας βλέπω μια κούκλα με πλεξούδες, φορεματάκι και παπούτσια με κορδόνια. Στο χέρι, με το οποίο κρατάει η γυναίκα την κούκλα, υπάρχει και ένα βραχιόλι που φαίνεται να είναι από δέρμα.
Στο πρόσωπο της γυναικάς μπορούμε να διακρίνουμε ένα πολύ αχνό χαμόγελο και μπορούμε να δούμε ότι η γυναίκα μάλλον νιώθει στενοχωρημένη.
Οι απορίες που μας προξενεί η φωτογραφία είναι οι εξής: Γιατί η γυναίκα κραταει την κούκλα και από πού ερχόταν;
Εάν δημιουργούσα ένα φανταστικό σενάριο για τη γυναίκα αυτή, θα έλεγα πως δεν έχει πολύ καιρό που εγκαταστάθηκε στη νέα πόλη. Έπρεπε να πάει να κάνει κάποια ψώνια μαζί με την κουκλίτσα της, που την έφερνε από τον τόπο της. Ίσως στην επιστροφή από τα ψώνια, άφησε στην άκρη τις αγορές της και χάζευε την κούκλα της, σκεπτόμενη την πατρίδα της. Γι’ αυτό, η έκφρασή της είναι κάπως στενοχωρημένη, μα και χαρούμενη συγχρόνως.
Ο συμβολισμός της εικόνας είναι η κούκλα, που συμβολίζει τις αναμνήσεις της γυναίκας.
Α. Α.
Oasis-Liam-Galagher
Στην εικόνα βλέπω μια φωτογραφία που φαίνεται να είναι απλή, ξεκάθαρη και με περιορισμένες πληροφορίες. Φαίνεται να είναι και σε κατάλληλο μέγεθος σαν φωτογραφία προσώπου.
Θα μπορούσε να είναι μια φωτογραφία από μια νυχτερινή συναυλία ενός τραγουδιστή, μάλλον από την Αγγλία, ή από μια παράσταση μέσα σε ένα μπαρ.
Ίσως τραβήχτηκε παλιά, για να γίνει μια πολύ ξεχωριστή αφίσα που θα αναρτηθεί σε κάποιο πίνακα εκδηλώσεων ή να ήθελε ο καλλιτέχνης να μπει εξώφυλλο στο νέο του ή νέο τους άλμπουμ. Γιατί μπορεί να μην κάνει solo καριέρα, αλλά να είναι μέρος ενός γκρουπ. Ή τραβήχτηκε πρόσφατα, για να αναρτηθεί σε κάποιο site στις μέρες μας.
Το κυκλικό φωτεινό σχήμα στην πάνω αριστερή γωνία της φωτογραφίας μπορεί να είναι το απλό φως της πανσέληνου που αντανακλάται στο πρόσωπο του καλλιτέχνη, που δίνει τη συναυλία του έξω σε κάποιο ανοικτό στάδιο. Αλλά μπορεί απλά να είναι το φως από ένα λαμπτήρα από αυτούς που βάζουν στα μπαρ, για να φτιάχνουν κάπως μια ατμόσφαιρα.
Ένα πολύ ενδιαφέρον χαρακτηριστικό θεωρώ ότι είναι το μαύρο χρώμα. Το πολύ μαύρο κάτι θέλει να μας πει. Ίσως τα συναισθήματα που εκφράζονται στο τραγούδι. Ανησυχία ή στεναχώρια; Πόνος ή θλίψη;
Μια έκπληξη είναι ότι ο καλλιτέχνης δακρύζει. Το δάκρυ που τρέχει αργά στο μάγουλο του τραγουδιστή μπορεί να λέει κάποια αλήθεια σχετικά με τον πόνο ή τη λύπη που μπορεί να αισθάνεται. Κοιτάζει ευθεία, κάπου μακριά, που σημαίνει ότι δεν εστιάζει κάπου συγκεκριμένα. Αλλά η φωτογραφία μας δείχνει μόνο ένα κομμάτι, ένα απόσπασμα μιας ευρύτερης εικόνας. Δεν ξέρουμε τι είναι μπροστά ή δίπλα. Είναι το στάδιο με πολύ κοινό; Είναι λίγες παρέες σε κάποιο μικρό μπαρ;
Μπορεί και να μας ξεγελάει;
Μπορεί. Γιατί ακόμα κι αν η φωτογραφία είναι απόλυτα αληθινή δεν μπορεί να μας μεταφέρει όλες τις πληροφορίες, για παράδειγμα τους ήχους ή τις μυρωδιές.
Τα στοιχεία που απαρτίζουν μία εικόνα, εάν εξετασθούν ιδιαίτερα και μεμονωμένα, προσφέρουν νέες πληροφορίες. Στα χαρακτηριστικά μίας εικόνας, παρατηρούμε το περιεχόμενο και τη φωτεινότητά της, το χρωματισμό, την κίνηση ή τον προσανατολισμό της. Η φλέβα στο λαιμό του καλλιτέχνη είναι φουσκωμένη, παρόλο που τα υπόλοιπα στοιχεία της φωτογραφίας δε δείχνουν ότι τραγουδάει με κάποια ένταση.
Η τεχνική λήψη της φωτογραφίας δημιούργησε ερεθίσματα που ενεργοποίησαν τις αισθήσεις και το νου μου, ενώ παράλληλα διήγειραν τη φαντασία μου, αναπτύσσοντας μια επικοινωνία με τον εσωτερικό κόσμο του εικονιζόμενου, την προσωπική του ιστορία, τις κρυφές του σκέψεις, τους δισταγμούς του, τα διλήμματα του, τα συναισθήματα του. Επιπλέον, εκφράζω το θαυμασμό μου απέναντι στον φωτογράφο και τον τρόπο, με τον οποίο κατάφερε να αποτυπώσει όλα αυτά που έχω αναφέρει και θα πω στη συνέχεια.
Καταλήγω λέγοντας ότι στη φωτογραφία όλη η ατμόσφαιρα είναι απίστευτη. Ο τραγουδιστής βγάζει μια κουρασμένη μελαγχολία, που μπορεί να οφείλεται στη λήψη της. Ίσως κάτι πολύ λυπηρό, αλλά και κάπως βαθιά συγκινητικό.
Παρόλο που δεν ακούω το τραγούδι, μπορώ να το νιώσω πραγματικά...
Μου φέρνει ένα περίεργο συναίσθημα, κάτι γλυκόπικρο. Μια αίσθηση μαγική, σαν να ακούω τη μελωδία.
Οπότε πιστεύω ότι είναι μια φωτογραφία από μια νυχτερινή συναυλία ενός τραγουδιστή, μάλλον από την Αγγλία, κάτω από το φως της πανσέληνου που αντανακλάται στο πρόσωπο του καλλιτέχνη, που δίνει τη συναυλία του έξω σε κάποιο ανοικτό στάδιο.
Χ. Π.
Η
συγκεκριμένη φωτογραφία απεικονίζει έναν άντρα που φοράει μαύρα γυαλιά, το
στόμα του είναι μισάνοιχτο και όλο του το πρόσωπο, το πουκάμισό του και τα
μαλλιά του έχουν ένα βαθύ μπλε χρώμα, σαν να πέφτει πάνω του το μπλε φως ενός
προβολέα. Τόσο η μορφή του όσο και ο
λαιμός του γυαλίζουν, μάλλον είναι ιδρωμένος. Στο μάγουλό του διακρίνω ένα
δάκρυ που κυλάει.
Αναλύοντας τη φωτογραφία, ο άντρας μοιάζει με καλλιτέχνη, ίσως κάποιον μουσικό. Τα χείλη του, το ιδρωμένο πρόσωπό του και το μπλε φως που κυριαρχούν με κάνουν να υποθέσω ότι ο μουσικός βρίσκεται σε κάποια συναυλία του. Είναι απορροφημένος από τη μουσική του. Από το μελαγχολικό και σκοτεινό του βλέμμα αλλά και από το δάκρυ, φαίνεται πως είναι πολύ συγκινημένος από τη μελωδία και τους στίχους. Είναι παραδομένος στη μουσική του. Ίσως δακρύζει, γιατί το τραγούδι που ερμηνεύει του θυμίζει το αγαπημένο του πρόσωπο, για το οποίο δημιούργησε το τραγούδι. Ίσως το πρόσωπο αυτό δεν είναι πλέον μαζί του. Από την άλλη πλευρά, ο μουσικός θα μπορούσε να βρίσκεται σ’ αυτή την ψυχική κατάσταση, γιατί το κοινό του έχει κι εκείνο συγκινηθεί. Το βλέπει να δένεται μαζί του μέσω του τραγουδιού του και να νιώθει τα συναισθήματά του. Μάλλον θα πρόκειται για κάποιο μελαγχολικό, ρομαντικό και ήρεμο τραγούδι, που μέσα σε αυτή την σκοτεινή και λίγο καταθλιπτική ατμόσφαιρα συνεπαίρνει τον μουσικό, αλλά και το κοινό μαζί.
Σ. Π.
Slayer
Εδώ βλέπουμε τον μπασίστα των “Slayer”, τον Tom Araya, ο οποίος φαίνεται να τραγουδά και να παίζει σε μια συναυλία του. Μια απορία που έρχεται στο μυαλό μου είναι τι ακριβώς είδος μουσικής παίζει και τραγουδάει και ποιο τραγούδι συγκεκριμένα. Από πίσω του παρατηρώ τους προβολείς σε κόκκινο και κίτρινο χρώμα να φωτίζουν τον καλλιτέχνη. Αυτό γίνεται συνήθως σε όλες τις συναυλίες και ανάλογα με τον ρυθμό και την μπάντα, αυτά κινούνται και φωτίζουν τον χώρο. Όταν βλέπω αυτήν την εικόνα, μου θυμίζει τη συναυλία την οποία είδα πριν λίγο καιρό στο Θέατρο Κήπου με τους “Panx Romana” μαζί με τα ξαδέρφια μου.
Εδώ μπορεί να είναι μια ξεχωριστή συναυλία και πολλές φορές γίνονται συναυλίες για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Σκέφτομαι και νιώθω πως αυτή η εικόνα αναπαριστά κάτι ανάλογο. Ο συμβολισμός που βλέπω είναι το δέσιμο της μουσικής με τους ανθρώπους. Οι γονείς μου έχουν μάθει ότι η μουσική ενώνει τους ανθρώπους. Όταν την ακούν, αισθάνονται χαρά, λύπη, ανάλογα με το τραγούδι. Βλέποντας μια συναυλία, μπορείς να συναντήσεις ανθρώπους με διαφορετικές απόψεις και από διαφορετικούς πολιτισμούς. Επίσης, βλέπεις τον καλλιτέχνη από κοντά και μπορείς να ακούσεις τη μουσική του και να απολαύσεις το ταλέντο του. Ο καλλιτέχνης μπορεί να μεταδώσει είτε με τους στίχους των τραγουδιών του είτε με τα λόγια που λέει μέσα απ’ τα τραγούδια του, τα μηνύματα που θέλει να περάσει στον κόσμο (κατά της βίας, κατά του ρατσισμού κ.α.).
Αν αφαιρέσουμε το μπάσο, ο Tom Araya θα ήταν ένας απλός τραγουδιστής. Αλλά αφού υπάρχει το όργανο στην εικόνα, κάνει τον Tom Araya ολοκληρωμένο καλλιτέχνη, διότι είναι πολύ πιο δύσκολο να τραγουδάς και να παίζεις ένα όργανο ταυτόχρονα. Αν δεν υπήρχαν οι προβολείς, δεν θα βλέπαμε τον μουσικό. Η φιγούρα η οποία καταλαμβάνει τον μεγαλύτεροχώρο της εικόνας είναι ο μουσικός με το μπάσο του και το μικρόφωνο που χρησιμοποιεί, για να τραγουδάει. Αυτό συμβαίνει, επειδή εδώ έχουμε μια προσωπική φωτογραφία του καλλιτέχνη στη συναυλία του. Βλέποντας άλλες φωτογραφίες καλλιτεχνών, καταλαβαίνω ότι ο κάθε καλλιτέχνης είναι διαφορετικός και ο καθένας έχει το δικό του στυλ και τραγουδά αυτό που αισθάνεται και τον εκφράζει.
Η μουσική είναι κάτι όμορφο που δένει τους ανθρώπους και τους κάνει να χαίρονται και να την απολαμβάνουν, όταν την ακούν.
Α. Ρ. - Χ.
Gong
Βλέπω έναν άντρα που πιθανόν παίζει κάποιο μουσικό όργανο. Υπάρχουν απορίες, ερωτήματα σχετικά με αυτό που βλέπω. Μία απορία που έχω, είναι αν παίζει κάποιο μουσικό όργανο και ποιο είναι αυτό. Μία άλλη είναι αν όντως παίζει σε συναυλία ή κάνει πρόβα μόνος του. Υπάρχουν ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά στο έργο. Ένα από αυτά είναι η μπλούζα αυτού του άντρα, η οποία είναι γεμάτη με πολλά μάτια και μας τραβάει την προσοχή. Βλέποντας αυτό το έργο μου έρχεται στο μυαλό μια συναυλία που είχα πάει να δω με τους γονείς μου από ένα ροκ συγκρότημα με παρόμοια ρούχα.
Εγώ πιστεύω ότι είναι ένας ηλικιωμένος άντρας που πιθανόν είναι μέλος κάποιου συγκροτήματος και παίζει ένα μουσικό όργανο την ώρα της συναυλίας. Υπερβολή πιστεύω πως υπάρχει στον χρωματισμό και στο μοτίβο της μπλούζας του άντρα καθώς και στην εξωτερική του εμφάνιση, όπως για παράδειγμα στην κίνηση των μαλλιών του. Έκπληξη για μένα είναι πώς μπορεί σε τέτοια ηλικία να παίρνει μέρος σε συναυλία. Το μήνυμα που πιστεύω ότι θέλει να περάσει ο καλλιτέχνης είναι ότι μπορείς να κάνεις ό,τι αγαπάς ανεξάρτητα της ηλικίας ή οποιασδήποτε άλλης κατάστασης. Κατά τη γνώμη μου, από το έργο αποπνέει μια ατμόσφαιρα ταραχής, φασαρίας και υπερβολικής ζωντάνιας (παραπάνω από όσο πρέπει). Αρχικά, μου δημιουργεί ένα αίσθημα αδιαφορίας, όσο το κοιτάω όμως, μου δημιουργείται το αίσθημα της περιέργειας και ότι κυριαρχεί στο έργο κάτι παράξενο, διαφορετικό και μη συνηθισμένο.
Ο καλλιτέχνης δημιούργησε αυτήν την έκπληξη, για να μας τραβήξει την προσοχή. Ο καλλιτέχνης κατάφερε να με εντυπωσιάσει με την υπερβολή στην εμφάνιση, στα χρώματα, στα μοτίβα και τις κινήσεις. Χρησιμοποιώντας υπερβολή σε όλα τα παραπάνω κέρδισε την προσοχή μας και τον σχολιασμό μας. Αν κάναμε κάποιες αλλαγές, όπως αν καταργήσουμε ένα αντικείμενο ή αντο αλλάξουμε με κάποιο άλλο, π.χ.αν αφαιρούσαμε το μουσικό όργανο ή στη θέση αυτού του ανθρώπου βάζαμε κάποιον νεότερο, τότε θα βλέπαμε μια άλλη εικόνα πιθανόν πιο απλή και ίσως να μην πήγαινε το μυαλό μας σε μια συναυλία. Τα στοιχεία του έργου που επηρέασαν και προσείλκυσαν την παρατήρηση και τη σκέψη μου ήταν ο υπερβολικός βαθμός σε όλα τα στοιχεία. Η φιγούρα που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος είναι το κεφάλι με τα μακριά μαλλιά και αυτό συμβαίνει, γιατί η φιγούρα αυτή είναι το πιο δυνατό στοιχείο σε όλη την εικόνα.
Κ. Μ.
Βλέπω έναν άντρα μουσικό που παίζει κιθάρα και μάλλον βρίσκεται σε κάποια συναυλία. Είναι μεγάλος σε ηλικία και προφανώς πολύ επιτυχημένος, αφού σε αυτή την ηλικία ζει το ονειρό του και εμπνέει τους θαυμαστές του. Σκέφτομαι ότι, όποτε πάω σε μια συναυλία, παρατηρώ τους μουσικούς και συγκεκριμένα τους κιθαρίστες και τους ντράμερ, γιατί νιώθω ότι έχουν κάτι ξεχωριστό.
Ο κύριος στη φωτογραφία είναι κιθαρίστας σε κάποιο συγκρότημα, τα φώτα είναι πάνω του, διότι παίζει σόλο με μεγάλη μαεστρία. Απο κάτω οι θεατές το απολαμβάνουν και ο ίδιος το λατρεύει. Μόλις τελειώσει, εισπράττει το πιο δυνατό χειροκρότημα.
Είναι πραγματικά υπέροχο πράγμα η μουσική. Σε βοηθάει, όταν είσαι στεναχωρημένος, σου φτιάχνει τη διάθεση και, αν το σκεφτείς καλά, δεν έχει σύνορα. Γι’αυτό, οι καλλιτέχνες πολλές φορές νιώθουν σαν θεοί. Σκεφτείτε τον κιθαρίστα χωρίς κιθάρα ή τον κιθαρίστα με μόνο μια χορδή... πόσο διαφορετικά θα ήταν όλα. Αν δεν είχε ο κιθαρίστας κιθάρα, δε θα ήταν κιθαρίστας και, αν η κιθάρα του είχε μόνο μία χορδή, δε θα ήταν τα τραγούδια ίδια, δε θα τον θαύμαζαν οι θαυμαστές του, το σόλο του δε θα μπορούσε να είναι τόσο μαγικό και, γενικά, δε θα ήταν τόσο ευτυχισμένος όσο είναι τώρα.
Σ. Κ.
Bauhaus Peter-Murphy
Αυτήν τη στιγμή απεικονίζεται μια εικόνα μπροστά μου που περιγράφει έναν θλιμμένο και έκπληκτο άνθρωπο. Η θλίψη μπορεί να οφείλεται σε ορισμένους αστάθμητους παράγοντες. Το συναίσθημα της έκπληξης είναι κάτι που προκλήθηκε ίσως από κάποιο συμβάν που του προκάλεσε μεγάλη εντύπωση. Αν έπρεπε να σχεδιάσω και να υλοποιήσω μια φανταστική ιστορία που θα με ικανοποιούσε θα είναι το εξής κείμενο που ελπίζω να σας αρέσει!
Ο απεικονιζόμενος άντρας ζει μαζί με την πολυμελή του οικογένεια, με την όποια ήταν πολύ δεμένος, τρέφοντας πολύ όμορφα συναισθήματα για όλους. Ένα χριστουγεννιάτικο απόγευμα του ανακοίνωσαν πως έπρεπε αυτές τις άγιες μέρες να αποχωριστεί τους πιο κοντινούς και αγαπημένους ανθρώπους του, για να πάει σε ένα πολύ σοβαρό επαγγελματικό ταξίδι. Όταν έφτασε αυτή η είδηση στα αυτιά του, στεναχωρήθηκε παρά πολύ και προσπάθησε με κάθε τρόπο να το αποτρέψει, αλλά μάταια. Την επομένη μέρα λοιπόν τοποθέτησε τα προσωπικά του αντικείμενα στη σάκα του και με κατεβασμένο το πρόσωπο αποχαιρέτησε λυπημένος την οικογένεια του.
Αυτή η δυσβάστακτη υποχρέωση για αυτόν τον άνθρωπο κύλησε αργά και καθόλου ανώδυνα. Έτσι, λοιπόν, μετά από δέκα μέρες, χαρούμενος που τέλειωσε αυτό το βασανιστήριο και χωρίς να ειδοποιήσει την οικογένεια του, αποφάσισε να τους πιάσει εξ απροόπτου και να τους κάνει μια ευχάριστη έκπληξη.
Επέστρεψε. Παρόλο που έλειπε όλες αυτές τις μέρες, στο τραπέζι του σπιτιού του, τον περίμενε ένα απολαυστικότατο γεύμα το όποιο είχε φτιάξει με πολλή διάθεση, μεράκι και αγάπη η γυναίκα του, για να υποδεχτεί τον πολυαγαπημένο της σύζυγο. Κάτι ακόμη που πραγματικά τον εξέπληξε πολύ ήταν το απίστευτο δώρο που με πολύ κόπο και σκέψη θεώρησαν ως ιδανικό γι’ αυτόν. Λοιπόν, το πολυπόθητο αυτό δώρο ήταν ένα τριήμερο ταξίδι για όλη την οικογένεια στη Γαλλία, για να αναπληρώσουν όλες αυτές τι χαμένες στιγμές των Χριστουγέννων, που, εάν ήταν όλοι μαζί, πιστεύω πως θα ήταν εκπληκτικές.
Α. Ξ.
Πριν από λίγες μέρες εγώ και η μαμά μου επισκεφτήκαμε μια έκθεση φωτογραφίας των εξωφύλλων του περιοδικού “ROLLING STONES’’. Η συγκεκριμένη φωτογραφία τράβηξε την προσοχή μου και στάθηκα και την κοιτούσα αρκετή ώρα. Τότε ήρθε κοντά η μαμά μου και με ρώτησε:
-Τι βλέπεις, Νικόλα, σε αυτή τη φωτογραφία;
- Βλέπω έναν άντρα περίπου σαράντα χρονών, τα μαλλιά του είναι ανοιχτόχρωμα και ίσια και τα μάτια του είναι μάλλον γαλάζια. Το πρόσωπό του είναι καθαρό, δεν έχει καθόλου γένια ή μουστάκι και η μύτη του είναι ίσια. Φοράει ένα άσπρο πουκάμισο και ο γιακάς του μου φαίνεται λίγο μεγάλος. Στη φωτογραφία είναι γυρισμένος στο πλάι, δεν φαίνεται όλο το πρόσωπό του.
-Βρίσκεις κάποια ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά;
-Ναι, το πρόσωπο του είναι πολύ φωτεινό, το στόμα του είναι ανοιχτό, το βλέμμα του είναι πολύ έντονο και το πουκάμισο του είναι ανοιχτό, ξεκούμπωτο σχεδόν όλο.
-Τι νομίζεις ότι κάνει ο μουσικός, τη στιγμή που τραβήχτηκε η φωτογραφία;
-Από την έκφραση του προσώπου του καταλαβαίνω ότι πρέπει να κάνει κάτι πολύ σημαντικό, κάτι που τον έχει συνεπάρει τελείως. Υποθέτω ότι θα συνθέτει κάποιο μουσικό κομμάτι.
-Ποια συναισθήματα λες να νιώθει και ποια συναισθήματα σου δημιουργεί;
-Νομίζω ότι νιώθει ανυπομονησία και αγωνία για το πώς θα είναι, τελικά, το κομμάτι του. Παρατηρώντας τον, νιώθω κάπως έτσι και εγώ. Θέλω σίγουρα να ακούσω το κομμάτι. Μακάρι να ήμουν εκεί μαζί του να τα άκουγα!
-Μπορείς να μου εξηγήσεις ποιο στοιχείο σε εντυπωσίασε και σε έκανε να σταθείς σε αυτή την εικόνα;
- Το έντονο βλέμμα του με εντυπωσίασε πολύ. Είναι σαν να τον έχει συνεπάρει αυτό που κάνει και να έχει φύγει από την πραγματικότητα. Μου θύμισε εμένα, όταν παίζω κιθάρα. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση και ο φωτισμός. Όλη η φωτογραφία είναι μαύρη, σκοτεινή και μόνο ο μουσικός φωτίζεται, μάλιστα φαίνονται και οι σκιάσεις πάνω στο πουκάμισό του.
-Γιατί νομίζεις ότι ο φωτογράφος δημιούργησε αυτήν την έκπληξη;
-Την έκπληξη με τον φωτισμό εννοείς;
-Ναι.
- Σίγουρα το σκούρο φόντο το έβαλε, για να πέσει η προσοχή μας μόνο πάνω στον μουσικό. Να μην μπορούμε να δούμε τίποτε παρά μόνο τον μουσικό. Με το φως που πέφτει πάνω του πετυχαίνει, νομίζω, να μας μεταφέρει την ένταση και το πάθος του καλλιτέχνη.
-Ναι, κι εγώ αυτό πιστεύω.
Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη φωτογραφία.
Ν. Γ.
Mr Nize
Η συγκεκριμένη φωτογραφία απεικονίζει έναν άντρα που φοράει μαύρα γυαλιά, το στόμα του είναι μισάνοιχτο και όλο του το πρόσωπο, το πουκάμισό του και τα μαλλιά του έχουν ένα βαθύ μπλε χρώμα, σαν να πέφτει πάνω του το μπλε φως ενός προβολέα. Τόσο η μορφή του όσο και ο λαιμός του γυαλίζουν, μάλλον είναι ιδρωμένος. Στο μάγουλό του διακρίνω ένα δάκρυ που κυλάει.
Αναλύοντας τη φωτογραφία, ο άντρας μοιάζει με καλλιτέχνη, ίσως κάποιον μουσικό. Τα χείλη του, το ιδρωμένο πρόσωπό του και το μπλε φως που κυριαρχούν με κάνουν να υποθέσω ότι ο μουσικός βρίσκεται σε κάποια συναυλία του. Είναι απορροφημένος από τη μουσική του. Από το μελαγχολικό και σκοτεινό του βλέμμα, αλλά και από το δάκρυ, φαίνεται πως είναι πολύ συγκινημένος από τη μελωδία και τους στίχους. Είναι παραδομένος στη μουσική του. Ίσως δακρύζει, γιατί το τραγούδι που ερμηνεύει του θυμίζει το αγαπημένο του πρόσωπο, για το οποίο δημιούργησε το τραγούδι. Ίσως το πρόσωπο αυτό δεν είναι πλέον μαζί του. Από την άλλη πλευρά, ο μουσικός θα μπορούσε να βρίσκεται σ’ αυτή την ψυχική κατάσταση, γιατί το κοινό του έχει κι εκείνο συγκινηθεί. Το βλέπει να δένεται μαζί του μέσω του τραγουδιού του και να νιώθει τα συναισθήματά του. Μάλλον θα πρόκειται για κάποιο μελαγχολικό, ρομαντικό και ήρεμο τραγούδι που μέσα σε αυτή την σκοτεινή και λίγο καταθλιπτική ατμόσφαιρα συνεπαίρνει τον μουσικό αλλά και το κοινό μαζί.
Ο φωτογράφος που απαθανάτισε το συγκεκριμένο στιγμιότυπο καταφέρνει να με βάλει στην ατμόσφαιρα αυτή και να με εντυπωσιάσει πολύ. Ενδιαφέρον έχει το ότι το πρόσωπο του άντρα καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της φωτογραφίας. Ο φωτογράφος το κάνει, για να μπορέσουμε να παρατηρήσουμε το πρόσωπο από πολύ κοντά και να καταλάβουμε την ψυχική διάθεσή του. Πετυχαίνει με το μπλε, σκοτεινό φως, το πρόσωπο, το βλέμμα και το δάκρυ του μουσικού να με κάνει να νιώσω τα συναισθήματά του, τη μελαγχολία του, τον πόνο του και να θέλω να είμαι μέσα στο κοινό και να ακούω κι εγώ τις μελωδίες του.
Σ. Π.
Ο Γιάννης Ψάθας είναι ένας διάσημος φωτογράφος από τη Θεσσαλονίκη και έχει ασχοληθεί με διαφορά πρότζεκτ σε σχέση με την φωτογράφιση.
Στη φωτογραφία του Γιάννη Ψαθά βλέπω έναν κύριο σχετικά μεγάλης ηλικίας, ο οποίος κάνει την κίνηση, για να βάλει τα γυαλιά ηλίου του. Επίσης, φοράει μια μεγάλη γραβάτα, ένα μπουφάν και τα ρούχα του φαίνονται πολύ πρόχειρα φορεμένα. Ακόμη, φαίνεται πως βρίσκεται μπροστά από ένα παλιό κτήριο με σκουριασμένα παράθυρα.
Τα ερωτήματα και οι απορίες που μου δημιουργούνται σχετικά με την φωτογραφία σχετίζονται με τον τόπο, στον οποίο βρίσκεται ο κύριος, και με το τι συμβολίζει γενικά το κτήριο που βρίσκεται από πίσω του. Επίσης, απορώ σχετικά με το πού πρόκειται να πάει η το πού ήταν ο κύριος και είναι ντυμένος έτσι.
Οι πρώτες υποθέσεις που κάνω σχετικά με την φωτογραφία είναι ότι ίσως ο κύριος αυτός είναι ντυμένος έτσι, γιατί μόλις γύρισε από τη δουλειά του ή τώρα πηγαίνει στη δουλειά του. Επιπλέον, εντύπωση μου κάνει το γεγονός ότι η φωτογραφία είναι ασπρόμαυρη, είτε θυμίζοντας μια παλιά φωτογραφία είτε μια φωτογραφία με θλιμμένη διάθεση.
Η ατμόσφαιρα που αποπνέει το έργο είναι ιδιαίτερα παράξενη, αφού παρουσιάζει έναν άγνωστο κύριο σε ένα άγνωστο μέρος, χωρίς να μας δίνει πληροφορίες για το ποιος είναι ή το πού βρίσκεται ο κύριος. Ακόμα, δεν παρουσιάζει ιδιαίτερες υπερβολές ως φωτογραφία, καθώς δεν έχει χρώμα και είναι ασπρόμαυρη και η μονή κίνηση που παρουσιάζει είναι του κυρίου που βάζει τα γυαλιά ηλίου του.
Η ψυχική διάθεση που μου προκαλεί αυτή η εικόνα είναι κάπως παράξενη και στενάχωρη, καθώς και μου δημιουργεί πολλές απορίες που δεν έχουν απάντηση.
Αν προχωρούσα σε κάποια διανοητική αλλαγή στη φωτογραφία, για παράδειγμα, αν καταργούσα ένα αντικείμενο, όπως τα γυαλιά ηλίου του κυρίου, τότε αυτό θα είχε επιπτώσεις στο έργο, αφού η κίνηση του κυρίου να φορέσει τα γυαλιά ηλίου του θα ήταν μάταιη και άσκοπη.
Η φιγούρα που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του έργου είναι ο κύριος, καθώς αποτελεί τον πρωταγωνιστή της φωτογραφίας.
Α. Τ.
Shakira
Περιγραφή εικόνας:
Στην εικόνα βλέπουμε την Κολομβιανή τραγουδίστρια Shakira. Τα μαλλιά της είναι σγουρά, μακριά και καστανόξανθα. Το πρόσωπό της είναι χαρούμενο. Φοράει πράσινο τοπάκι και μαύρο μακρύ κολιέ.
Ανάλυση τραγουδιού "Whenever, Wherever" (Οποτεδήποτε, Οπουδήποτε)
Το τραγούδι μιλάει για κάποια που γεννήθηκε μακριά. Λέει πως θα μπορούν και οι δύο να εκμηδενίσουν την απόσταση. Αγαπά μια ξένη χώρα. Το τυχερό γεγονός της ύπαρξής της είναι ότι θα ανέβαινε στις Άνδεις. Μιλάει για τις φακίδες στο σώμα της, που είναι αμέτρητες. Ποτέ δεν μπορούσε να φανταστεί ότι υπάρχουν μόνο 10 εκ. τρόποι να αγαπά κάποιον, εάν έχει σκοπό να είναι μαζί του. Θα είναι εκεί και αυτός θα είναι κοντά, συμφωνεί με τον αγαπητό της. Του λέει πως έχει γερά πόδια σαν την μητέρα της, ώστε να τρέχει για κάλυψη, όταν το χρειάζεται. Τα δύο μάτια της δεν είναι για κανένα άλλον. Την ημέρα που θα φύγει, θα κλάψει ένα ποτάμι. Λέει ό,τι σκέφτονται και οι δυο δυνατά και ότι θα ξαναπούνε τη φράση ‘’Le-do-lo-le-lo-le’’.
Ιστορία της Shakira:
Μια ημέρα, εγώ και η Shakira το πρωί πήγαμε στο καφενείο. Η Shakira ήπιε καπουτσίνο και εγώ ήπια μοκατσίνο. Μετά το καφενείο πήγαμε σε μία μπουτίκ με φορέματα. Η Shakira φόρεσε άσπρο φόρεμα και εγώ φόρεσα μαύρο φόρεμα. Το απόγευμα προετοιμαστήκαμε για τη συναυλία της.
Το βράδυ ξεκίνησε η συναυλία με πολύ κόσμο, πανηγύρια, ζωγραφιές, αστεία και συγκινήσεις. Τραγουδήσαμε τα τραγούδια της, όπως ‘’Whenever, Wherever’’, ‘’Suerte’’, ‘’Objection (Tango)’’, ‘’Te Aviso, Te Anuncio (Tango)’’, ‘’Poem To A Horse’’, ‘’No’’, ‘’La Tortura’’, ‘’Hips Don’t Lie’’, ‘’Las De La Intuicion’’, ‘’Pure Intuition’’, ‘’She Wolf’’, ‘’Loba’’, ‘’Waka Waka’’, ‘’Loca’’, ‘’Rabiosa’’, ‘’Addicted To You’’ , ‘’Dare (La La La)’’, ‘’La Bicicleta’’, ‘’Me Enamore’’, ‘’Clandestino’’, ‘’Me Gusta’’, ‘’Don’t Wait Up’’, ‘’Te Felicito’’, ‘’TQG’’, ‘’Pa Tipos Como Tu’’, ‘’Can’t Remember To Forget You’’, ‘’Nunca Me Acuerdo Olvidarte’’, ‘’Chantaje’’, ‘’Perro Fiel’’ και ‘’Copa Vacia’’ κτλ. Στο τέλος της συναυλίας, κλάψαμε πάρα πολύ, επειδή είχαμε πολύ κόσμο.
Σ. Σ.
Don't shoot
Μint Retreat Suites
Στην εικόνα αυτή παρατηρώ μια υπέροχη και γαλήνια τοποθεσία, όπου βρίσκεται ένα μεγάλο, πετρόχτιστο σπίτι. Αυτό το τεράστιο οικόπεδο έχει μεγάλη έκταση γρασιδιού, με ωραία δέντρα και φυτά, που στολίζουν αυτό το σπίτι. Mπορεί να είναι το εξοχικό κάποιου ανθρώπου. Αυτή η περιοχή είναι ιδανική για επίσκεψη σε όλες τις εποχές του χρόνου, αλλά πιθανότατα αυτός ο άνθρωπος κατέχει μια μεγάλη έκταση γης με αμπέλια και το οινοποιείο του. Όπως και να ‘χει, θα μπορούσε να βρίσκεται η κατοικία του ακριβώς δίπλα στη δουλειά του! Ακόμη, θα μπορούσε να βρίσκεται στη Γαλλία, η οποία παράγει και εξάγει κρασί και έχει παρόμοιες εγκαταστάσεις.
Το τοπίο μου δημιουργεί γαλήνη και ηρεμία, καθώς πιστεύω πως τα χρώματα είναι έτσι συνδυασμένα, ώστε αυτός που το βλέπει να ηρεμεί. Αυτό που μου κέντρισε την προσοχή είναι το μεγάλο σπίτι της εικόνας. Αν είχα την δυνατότητα να ζήσω σε αυτό το σπίτι, θα το ήθελα κυρίως το καλοκαίρι, διότι θα είχα την ηρεμία μου και θα περνούσα καλά με την οικογένειά μου.
Αυτό που με εξέπληξε ιδιαίτερα είναι το πολύ ωραίο, μεγάλο και πετρόχτιστο σπίτι. Μάλιστα, πιστεύω πως ο καλλιτέχνης δημιούργησε αυτήν την έκπληξη έτσι ώστε να δώσει ζωή στο τοπίο. Παρόλα αυτά, αν και η εικόνα είναι φορτωμένη με αρκετές λεπτομέρειες, δεν θα άλλαζα κάτι, διότι κάθε αντικείμενο έχει την σημασία του και προσδίδει την δική του πινελιά στο έργο.
Αν συγκρίναμε τη φωτογραφία του Γιάννη Ψαθά με την παραπάνω φωτογραφία, θα βγάζαμε το συμπέρασμα πως προκαλούν τα ίδια σχεδόν συναισθήματα. Το χιόνι όμως μου προσφέρει έντονη χαρά, άρα θα προτιμούσα να πηγαίνω σε μια ορεινή περιοχή για διασκέδαση, δηλαδή στη χιονισμένη κατοικία για τις χειμερινές μου διακοπές, παρά σε μια πεδινή περιοχή.
Philip Tsiaras Studiο
Η απορία μου είναι γιατί υπάρχουν τόσα πολλά έργα με το ίδιο μοτίβο (στρογγυλό). Έχει πάρα πολλούς πίνακες με στρογγυλό θέμα, που συμβολίζουν μάλλον το Φεγγάρι και τη Γη. Μπορεί βέβαια να συμβολίζουν και άλλους πλανήτες ... μπορεί να είναι ο Άρης ή η Αφροδίτη....
Κάτι ενδιαφέρον που βλέπω, παρατηρώντας την εικόνα, είναι το poster του Σερ Πολ Μακ Κάρτνεϊ από το μουσικό συγκρότημα Beatles. Τον γνωρίζω, επειδή ακούνε τα τραγούδια τους οι γονείς μου. Μου αρέσουν και εμένα οι Beatles!
Αυτό που κλέβει την ματιά είναι ένας τεράστιος καμβάς με αεροπλάνα που καλύπτει σχεδόν όλον τον τοίχο. Σε αυτόν διακρίνω κίνηση, ένταση και δυναμική. Βλέποντας αυτόν τον πίνακα, μου δημιουργούνται έντονα συναισθήματα, κυρίως άγχος, λόγω των έντονων χρωμάτων και των γραμμών που έχει. Εάν τα χρώματα ήταν πιο απαλά, οι γραμμές πιο μαλακές και εάν έλειπαν τα αεροπλάνα, τότε θα μιλούσαμε για έναν εντελώς διαφορετικό πίνακα, με άλλο περιεχόμενο που θα είχε διαφορετικό αντίκτυπο στην ψυχολογία μου.
Όλα αυτά υπάρχουν σε έναν ενιαίο βιομηχανικό χώρο (loft), έτσι ώστε τα έργα να μπορούν να είναι εύκολα διακριτά, φαντάζομαι. Όμως εμένα δεν μου αρέσει καθόλου αυτός ο χώρος, μου φαίνεται σαν νοσοκομείο... Πιστεύω πως, αν είχε άλλο χρωματισμό, το στούντιο θα μου άρεσε περισσότερο.
Αυτό που δεν κατάλαβα είναι γιατί υπάρχουν πιο πολλοί πίνακες με στρογγυλό θέμα παρά με άλλες απεικονίσεις.
Σ. Κ.
Βλέπω ένα ατελιέ με πολλούς πινάκες, μερικά έπιπλα και ένα παράθυρο. Αναρωτιέμαι πώς κάποιοι δουλεύουν μέσα σε ένα τέτοιο χάος και αν έχουν κάποιο σύστημα οργάνωσης.
Η πρώτη μου παρατήρηση ήταν το χάος της εικόνας και η πρώτη μου απορία αφορά την ψυχολογική κατάσταση του ιδιοκτήτη του ατελιέ. Με εντυπωσίασε το γεγονός ότι οι πίνακες δεν έχουν κάποιο συγκεκριμένο μοτίβο, αλλά είναι πιο ελεύθεροι. Ο ιδιοκτήτης του ατελιέ αυτού μοιάζει να το έχει αγαπήσει πολύ και να τον βολεύει, για να κάνει τη δουλειά του. Επίσης, στην εικόνα αυτή φαίνεται κι ένα κομμάτι της προσωπικότητας του ατόμου αυτού, μιας και η τέχνη συχνά απεικονίζει την ψυχολογική κατάσταση του ζωγράφου αλλά και την ψυχή του.
Πολύ πιθανό ο ζωγράφος τον πινάκων της εικόνας να προσπαθεί να τελειώσει κάποιο συγκεκριμένο πρότζεκτ και γι’ αυτό να είναι ο χώρος εργασίας του σε τέτοιο χάλι. Μπορεί να έχει μόλις τελειώσει κάποιον πινάκα και να μην είχε ακόμα χρόνο να συμμαζέψει.
Τα χρώματα της εικόνας είναι διάφορα, δε φαίνεται να υπάρχει κάποιο είδος κίνησης και τα σχήματα στην εικόνα είναι κυρίως τετράγωνα. Βλέπουμε δηλαδή καμβάδες, γραφείο κ.α.
Έκπληξη στη φωτογραφία είναι το τι βρίσκεται πίσω από την κουρτίνα στο βάθος της εικόνας και το τι μπορεί να υπάρχει μέσα στα συρτάρια του γραφείου. Αλλά η μεγαλύτερη έκπληξη είναι το τι περνούσε από το μυαλό του καλλιτέχνη, όταν έφτιαχνε τους πίνακές του, ποια ήταν η έμπνευσή του και το τι τον οδήγησε στη δημιουργία του κάθε έργου που φαίνεται στην εικόνα.
Η φωτογραφία αυτή δείχνει το μυαλό των περισσότερων καλλιτεχνών, που είναι όπως και το ατελιέ αυτό, δηλαδή άνω - κάτω αλλά και πηγή έμπνευσης για τον κόσμο γύρω τους.
Η τέχνη από τα αρχαία χρόνια χρησιμοποιούταν, για να δείξει ο άνθρωπος τι ένιωθε, όταν οι λέξεις δεν μπορούσαν να το περιγράψουν. Επίσης, χρησιμοποιούνταν σαν μορφή απεικόνισης της ζωής. Και σήμερα χρησιμεύει στο να μας δείχνει την αλλοτινή καθημερινότητα.
Το ατελιέ, παρ’ ότι χαοτικό, αποπνέει μια αίσθηση ηρεμίας και χαλάρωσης. Το έργο αυτό με ηρεμεί ψυχολογικά και με εμπνέει.
Ο φωτογράφος μπορεί να έβγαλε την φωτογραφία από αυτήν την γωνία, ώστε να μην μπορούμε να δούμε τι γίνεται πίσω από την κουρτίνα, για να μας κινήσει την περιέργεια. Επίσης, μπορεί να έδωσε τόση σημασία στο να φαίνονται οι πινάκες όχι γιατί είναι ωραίοι, αλλά για να μας δείξει την περιπλοκότητα της διάνοιας των καλλιτεχνών.
Ο φωτογράφος με εντυπωσίασε με το να δείχνει ότι πίσω από κάθε πινάκα που βλέπουμε υπάρχει ένας καλλιτέχνης που πρέπει να καθαρίσει το ατελιέ του.
Αν έλειπε κάτι, αν για παράδειγμα δεν υπήρχαν οι πίνακες, τότε δε θα ήταν ατελιέ. Αν οι πολυθρόνες δεν υπήρχαν, τότε δε θα υπήρχε καμία αλλαγή στην αίσθηση της φωτογραφίας.
Αν για παράδειγμα το δωμάτιο είχε στηθεί πιο οργανωμένα, τότε δε θα σκεφτόμουν το πόσο ανακατεμένο είναι, αλλά δε θα έδινε και την ιδία αίσθηση δημιουργικότητας…
Προσωπικά δεν έχω κάποια απορία για την εικόνα αυτή. Το μεγαλύτερο μέρος της σκηνής καταλαμβάνουν οι πίνακες, γιατί αυτή η φωτογραφία απεικονίζει ένα ατελιέ.
Οι περισσότεροι φωτογράφοι βγάζουν φωτογραφίες από ατελιέ έτσι, ώστε οι καλλιτέχνες να μπορούν να διαφημίσουν τα έργα τους, οπότε εστιάζονται μόνο στους πίνακες. Αλλά εδώ ο φωτογράφος έχει βγάλει φωτογραφία όλο το ατελιέ. Κι αν και ακόμα επικεντρώνεται κυρίως στους πίνακες, με το να έχει φωτογραφίσει ολόκληρο ή έστω το μεγαλύτερο μέρος του δωματίου δείχνει τη διαδικασία που χρειάζεται, για να γίνει ένας πίνακας, αλλά και το πώς εκφράζεται και εμπνέεται ο καλλιτέχνης.
Α. Μ.
Στην εικόνα βλέπουμε ένα ατελιέ μοντέρνας τέχνης. Κάποια από τα έργα φαίνονται να είναι καμβάδες και κάποια είναι αφίσες από γνωστούς καλλιτέχνες ή από διαφημίσεις.
Η απορία μου είναι γιατί υπάρχουν τόσα πολλά έργα με το ίδιο μοτίβο (στρογγυλό). Εχει πάρα πολλούς πίνακες με στρογγυλό θέμα που συμβολίζουν μάλλον το φεγγάρι και τη Γη. Μπορεί βέβαια να συμβολίζουν και άλλους πλανήτες...μπορεί να είναι ο Άρης ή η Αφροδίτη....
Κάτι ενδιαφέρον που βλέπω παρατηρώντας την εικόνα βλέπω το poster του Σερ Πολ Μακ Κάρτνεϊ από το μουσικό συγκρότημα Beatles, τον γνωρίζω επειδή ακούνε τα τραγούδια τους οι γονείς μου. Μου αρέσουν και εμένα οι Beatles!
Αυτό που κλέβει την ματιά είναι ένας τεράστιος καμβάς με αεροπλάνα που καλύπτει σχεδόν όλο τον τοίχο. Σε αυτό διακρίνω κίνηση, ένταση και δυναμική. Βλέποντας αυτόν τον πίνακα μου δημιουργούνται έντονα συναισθήματα, κυρίως άγχος, λόγω των έντονων χρωμάτων και των γραμμών που έχει. Εάν τα χρώματα ήταν πιο απαλά, οι γραμμές πιο μαλακές και εάν έλειπαν τα αεροπλάνα, τότε θα μιλούσαμε για έναν εντελώς άλλο πίνακα, με άλλο περιεχόμενο που θα είχε διαφορετικό αντίκτυπο στην ψυχολογία μου.
Όλα αυτά υπάρχουν σε ένα ενιαίο βιομηχανικό χώρο (loft), έτσι ώστε τα έργα να μπορούν να είναι εύκολα διακριτά, φαντάζομαι. Όμως εμένα δεν μου αρέσει καθόλου αυτός ο χώρος, μου φαίνεται σαν νοσοκομείο... Πιστεύω πως, αν είχε άλλο χρωματισμό, το στούντιο θα μου άρεσε περισσότερο.
Αυτό που δεν κατάλαβα είναι το γιατί υπάρχουν πιο πολλοί πίνακες με στρογγυλό θέμα παρά με άλλες απεικονίσεις.
Σ. Κ.
Coldplay Chris Martin
Πιστεύω πως τα συναισθήματα που νιώθει είναι ανάμεικτα. Αρχικά, εμπνέεται από τη μουσική, καθώς τον κάνει πιο δημιουργικό. Επιπρόσθετα, αν και σωματικά μπορεί να είναι κουραστικό, ψυχικά είμαι σίγουρος πως ξεκουράζεται χάρη στην εσωτερική γαλήνη που νιώθει.
Τέλος, το επόμενο πράγμα που φαντάζομαι ότι θα κάνει είναι να σηκωθεί, για να δεχτεί ένα θερμό χειροκρότημα από τον κόσμο που παρευρίσκεται εκεί, καθώς πιστεύω πως δίνει μια μουσική παράσταση.
Μ. Ν.
Η εικόνα αφορά την κουζίνα ενός σπιτιού. Είναι εντυπωσιακή, πρωτότυπη, σύγχρονη και το ξύλο της δίνει μια αξεπέραστη ζεστασιά. Παρά τον σύγχρονο σχεδιασμό της, δεν λείπει ο πιο παραδοσιακός τόνος.
Παρατηρώντας καλύτερα την εικόνα, διακρίνουμε πως παρά την ομοιομορφία της, υπάρχουν στοιχεία που σπάνε την μονοτονία. Οι καρέκλες ολόγυρα διαφέρουν σε υφή, μέγεθος αλλά και στον τρόπο κατά τον οποίο είναι τοποθετημένες γύρω από τον πάγκο. Το ίδιο θα μπορούσαμε να παρατηρήσουμε και για τα φωτιστικά. Συνολικά είναι τέσσερα, αλλά είναι δύο διαφορετικών ειδών. Είναι αρκετά ιδιαίτερα και μοντέρνα, όπως και ο χώρος.
Το παράθυρο φωτίζει τον χώρο και μπορούμε να πούμε ότι συμβολίζει το άνοιγμα στον έξω κόσμο και καθετί καινούριο που μας δίνει έμπνευση και μας γεμίζει "φως". Το πράσινο χρώμα των δέντρων είναι σημάδι αισιοδοξίας. Η πόρτα είναι ανοιχτή και θα μπορούσαμε να το θεωρήσουμε ως ένδειξη ελευθερίας και όχι εγκλωβισμού.
Τα λουλούδια στον πάγκο όπως και όλα τα αντικείμενα γύρω από αυτόν δίνουν μια ζεστασιά στο χώρο και δεν τον κάνουν να φαίνεται απόμακρος. Είναι μια κουζίνα που τη ζούνε και την απολαμβάνουν. Πρόκειται για μια μεγάλη οικογένεια, καθώς υπάρχουν έξι σουπλά επάνω στον πάγκο. Είναι έτοιμη να τους υποδεχτεί.
Όλη αυτή η αρμονία και η ομοιομορφία δεν "χαλάει" από τα ανομοιόμορφα στοιχεία που υπάρχουν μέσα στο χώρο. Αντίθετα, τα φωτιστικά και οι καρέκλες συμπληρώνουν το σύνολο και μας οδηγούν στο συμπέρασμα πως ... το διαφορετικό δεν είναι απειλή.
Ν. Γ.
Η φωτογραφία δείχνει ένα όμορφο σπίτι, με καινούργια έπιπλα και ωραία διακοσμημένο χώρο. Στο μπαλκόνι υπάρχει σαλόνι που σημαίνει ότι ο καιρός είναι καλός. Επίσης, φαίνεται ότι το σπίτι βρίσκεται στην εξοχή.
Στο συγκεκριμένο έργο είναι ενδιαφέροντα τα έπιπλα και η διακόσμηση. Μου αρέσει που είναι ταχτοποιημένο και καθαρό.
Εδώ είναι ένα ξενοδοχείο σε ένα νησί με πολύ πράσινο, στο οποίο ήρθαμε με την οικογένειά μου για να περάσουμε τις καλοκαιρινές μας διακοπές. Ο μήνας είναι Αύγουστος.
Μου αρέσει η αντίθεση που δημιουργείται από την διαφορά των τόνων του καναπέ και του υπόλοιπου δωματίου.
Μου αρέσει που η τηλεόραση είναι κλειστή. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι η πραγματική θέα βρίσκεται έξω από την μπαλκονόπορτα και όχι μπροστά στην τηλεόραση.
Μου προκαλεί ηρεμία και με κάνει να νιώθω ασφαλής. Μου δίνει επίσης την αίσθηση της χαλάρωσης και με κάνει να ξεχνάω τα προβλήματα μου.
Θα ήθελα να λείπει η τηλεόραση, τα ηχεία και τα περιοδικά γιατί με την παρουσία τους υπενθυμίζεται ότι η τεχνολογία μπορεί να μας αποσπάσει την προσοχή.
Προσωπικά, μου φαίνεται έντονη η παρουσία του καναπέ γιατί καταλαμβάνει πολύ όγκο και γιατί έχει έντονο χρώμα.
Γ. Α.
Βλέπω δύο πέτρινα κτήρια, κυρίως σε άσπρο και μπεζ χρώμα, τα οποία είναι σχεδόν κολλητά μεταξύ τους και, λογικά, είναι διαμερίσματα. Από τη μεριά που φαίνονται, το καθένα έχει ένα πέτρινο δρομάκι που οδηγεί στην είσοδο του σπιτιού, δύο πόρτες πάνω από τις οποίες υπάρχει στέγαστρο και ακριβώς δίπλα στην καθεμία ένα μικρό παραθυράκι και ένα μεγαλύτερο. Αυτές οι κατοικίες πιθανόν να είναι διώροφες, οπότε τα δύο μεγάλα παράθυρα που υπάρχουν ανήκουν στον επάνω όροφο. Επίσης, το κάθε κτήριο πιστεύω πως χωρίζεται στα δύο. Έφτασα σε αυτό το συμπέρασμα, καθώς τα χαρακτηριστικά του σπιτιού και στις δύο πλευρές είναι ολόιδια, οπότε πρόκειται για δύο διαμερίσματα στο καθένα. Η πίσω πλευρά έχει ένα μεγαλύτερο στέγαστρο και ίσως από κάτω βρίσκεται μία αυλή με θέα τα βουνά που φαίνονται στο βάθος. Αυτό όμως που μου τράβηξε περισσότερο την προσοχή, είναι η ελιά που βρίσκεται στο μπροστινό, δεξί άκρο της φωτογραφίας. Φαίνεται αρκετά μεγάλη, τόσο σε ηλικία όσο και σε μέγεθος. Γύρω από τα σπίτια δεν βρίσκεται τίποτα άλλο παρά μόνο γρασίδι, δεντράκια και διάφορα φυτά και προφανώς αυτό που διαπιστώνω είναι πως βρίσκεται σε μία ερημική περιοχή. Από την άλλη, υπάρχει και το ενδεχόμενο να βρίσκονται και άλλα παρόμοια διαμερίσματα τριγύρω, απλά δεν υπάρχει τρόπος, για να το επιβεβαιώσω αυτό, διότι η φωτογραφία δείχνει ένα συγκεκριμένο σημείο αυτού του μέρους.
Δύο νεόκτιστα κτήρια με τέσσερις μεζονέτες περιμένουν τους ανθρώπους που θα κατοικήσουν εκεί. Σίγουρα πρόκειται για άτομα τα οποία αναζητούν ηρεμία και φρέσκο, καθαρό αέρα. Επίσης, κάποιος από αυτούς μπορεί να έχει ανάγκη να ξεφύγει από την καθημερινότητα και τη φασαρία της πόλης, οπότε έχει βρει το ιδανικό μέρος που θα του προσφέρει οτιδήποτε χρειάζεται, όσον αφορά το ψυχολογικό κομμάτι, για να επιστρέψει πιο ανανεωμένος και γεμάτος.
Μπορεί το κτήριο να είναι σύγχρονο, αλλά ο καλλιτέχνης βάζοντας την ελιά στο μπροστινό μέρος του έργου θέλει να τονίσει το πόσο σημαντικό ρόλο παίζει, από τα αρχαία χρόνια μέχρι και σήμερα, για την διατροφή των ανθρώπων, διότι μας παρέχει το λάδι, ένα υλικό που το χρησιμοποιούμε καθημερινά. Είναι από τα παλαιότερα ελληνικά σύμβολα, άρα ο δημιουργός θέλει να μας δείξει ότι το μέρος που απεικονίζεται στο έργο βρίσκεται στην Ελλάδα.
Ο ουρανός είναι καταγάλανος, η ατμόσφαιρα καθαρή και το τοπίο όμορφο, προσφέροντας έτσι χαλάρωση και απόλυτη ηρεμία. Όσο περισσότερο παρατηρώ αυτή την εικόνα, τόσο μου δημιουργείται μια έντονη επιθυμία να βρεθώ κι εγώ σε ένα τέτοιο μέρος, αν όχι σε αυτό το συγκεκριμένο. Μια εκδρομή ή γενικότερα η διαμονή λίγων ημερών, θα ήταν αρκετή, για να νιώσω αυτό το συναίσθημα της ξεγνοιασιάς που πιστεύω πως χρειάζομαι, έτσι ώστε να ξεφύγω από την καθημερινή μου ρουτίνα και να γυρίσω πιο ανανεωμένη, αυτό που δηλαδή θα ένιωθε όποιος επισκεπτόταν ένα μέρος σαν κι αυτό.
Ο καλλιτέχνης ενώνει το διαχρονικό (ελιά) με το σύγχρονο (κτίσμα). Θέλει να μας δείξει ότι, ακόμη κι αν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα με τα χρόνια, η παράδοση πρέπει να βρίσκεται στην καθημερινότητά μας. Αν φανταστώ να λείπει η ελιά, όλα θα ήταν διαφορετικά. Θα έλειπε το ελληνικό στοιχείο και, σίγουρα, η ατμόσφαιρα θα ήταν πιο ξηρή και το μέρος πιο αδιάφορο. Η εικόνα της ελιάς καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του έργου και, με αυτά τα γήινα χρώματα του δέντρου, μας περνάει το μήνυμα της ηρεμίας.
Κ. Α.
Βλέπω δύο κοριτσάκια και ένα αγορακι. Δεν έχω καμία απορία σχετικά με ό,τι παρατηρώ. Τα παιδιά είναι ωραία ντυμένα για εκείνη την εποχή, πράγμα που μας δείχνει πως οι γονείς τους έχουν καλή οικονομική κατάσταση. Το παλιό ντύσιμο είναι το ενδιαφέρον χαρακτηριστικό. Η πρώτη σκέψη που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι είναι θα πάνε κάπου επίσημα, για παράδειγμα σε έναν γάμο.
Τρία αδέρφια, δύο δίδυμα κορίτσια και ένα αγόρι, είναι ωραία ντυμένα. Τα κορίτσια φοράνε άσπρο φόρεμα και ένα μπολερό διαφανές με μαύρα κρόσια. Επίσης, παρατηρούμε ότι έχουν μαντίλια στο κεφάλι τους. Το αγόρι φοράει άσπρο πουκάμισο, μια πλεκτη ζακέτα κι ένα καπέλο που έχει το ίδιο υλικό με τη ζακέτα. Τα παιδιά φαίνεται ότι ετοιμάστηκαν για καποια εθνικη γιορτή, διότι έχουν και τα τρία λουλούδια πάνω στην ενδυμασία τους. Το ίδιο καταλαβαίνω και απο τους ανθρώπους πιο πίσω, που επισης ειναι ωραια ντυμένοι. Μου δημιουργείται μια ευχάριστη διάθεση. Φαίνεται πως τα παιδιά θα πάνε κάπου για διασκέδαση και δεν φαίνεται κανένας φόβος στις εκφράσεις τους.
Αν αφαιρέσουμε μία από τις βασικές μορφές, όπως το ένα δίδυμο κοριτσάκι, μπορούμε να σκεφτούμε πως το κορίτσι και το αγόρι δεν είναι αδερφια, διότι δεν μοιάζουν και τόσο. Δυστυχώς το έργο αυτό το έχουμε σε ασπρόμαυρο αντιγραφο, αλλα πιστεύω πως ετσι ο καλλιτέχνης ήθελε να μας μεταδώσει τις μνήμες των παλαιότερων χρόνων. Τα παιδιά καταλαμβάνουν τη μεγαλύτερη επιφάνεια της ζωγραφιάς. Εγω πιστεύω πως αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο, διότι τα παιδιά είναι η "ζωή" και γι' αυτο ο καλλιτέχνης τα έχει ξεχωρίσει και δεν έβαλε κάτι άλλο στο κέντρο της φωτογραφίας του.
Α. Σ.
Στην εικόνα βλέπω μια όμορφη εξοχική κατοικία. Η απορία που μου δημιουργείται είναι αν βρίσκεται στην Ελλάδα.
Τα ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά είναι το περιποιημένο γρασίδι, τα όμορφα φυτά, οι γεμάτες καρπούς ελιές και το σπίτι με τα μεγάλα παράθυρα.
Κοιτώντας το συγκεκριμένο έργο, σκέφτομαι πως ίσως είναι καλοκαίρι, γιατί ο ήλιος είναι δυνατός, ενώ παρατηρούμε από το μπαλκόνι να υπάρχουν ξαπλώστρες.
Η εικόνα αποπνέει μια φυσικότητα. Ίσως στο πίσω μέρος του σπιτιού να υπάρχει κάποια πισίνα ή ενδέχεται, έτσι όπως κοιτάνε τα παράθυρα, να βλέπουν θάλασσα.
Ένας συμβολισμός που μπορεί να υπάρχει είναι το δέντρο της ελιάς, καθώς η ελιά είναι μεσογειακό φυτό και άρα βρίσκεται σε κάποια χώρα της Μεσογείου.
Το έργο αποπνέει μια χαλαρότητα και μια αίσθηση καλοκαιριού, γαλήνης και χαλάρωσης. Η ψυχική διάθεση είναι καλή και μας δημιουργεί μια αίσθηση ευφορίας.
Ο καλλιτέχνης ίσως δημιούργησε αυτή την έκπληξη θεωρώντας ότι μέσα από την εικόνα που αποτύπωσε μέσα στην φωτογραφία είναι δεδομένο ότι βρίσκεται σε παραθαλάσσια περιοχή.
Το έντονο χρώμα, όπως ο γαλανός ουρανός και το καταπράσινο γρασίδι, προσελκύουν το μάτι αυτού που βλέπει την εικόνα. Καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος της εικόνας ο κήπος και τα δέντρα της ελιάς. Αυτό συμβαίνει, για να γίνει το μέρος αυτό πιο θελκτικό για όποιον βλέπει την εικόνα, καθώς όλο αυτό του δημιουργεί μια αίσθηση ηρεμίας.
Α. Σ.
Depeche mode!
Ποιο είναι αυτό το περίφημο συγκρότημα;
Ποιος είναι ο τραγουδιστής του;
Πότε θα έρθουν στην Ελλάδα να τους απολαύσουμε;
Θα είναι το ίδιο υπέροχοι όπως τότε στα χρόνια των γονιών μας;
Θυμάμαι πάντα τον ενθουσιασμό της μαμάς και του μπαμπά μου με την μουσική τους!
Ο Ντέιβιντ Γκάχαν είναι ο τραγουδιστής τους που τον αποκαλούν "γάτα", γιατί κόντεψε να πεθάνει 4 φορές: Από καρδιακή προσβολή το 1993, μετά από απόπειρα αυτοκτονίας κόβοντας τις φλέβες του το 1995, από ανακοπή μετά από υπερβολική δόση ναρκωτικών το 1996 και το 2009, ενώ βρισκόταν στα παρασκήνια πριν από την συναυλία στην Αθήνα, λιποθύμησε. Είχε όγκο στην ουροδόχο κύστη και χρειάστηκε χειρουργείο για να αφαιρεθεί.
Αυτός ο καλλιτέχνης πέρασε δύσκολα στη ζωή του.
Μεγάλωσε μόνο με την μητέρα του, αφού ο πατέρας του τους εγκατέλειψε.
Ήταν ατίθασος ως έφηβος και πολλές φορές τον συνέλαβαν για κλοπές και παράνομο γκράφιτι.
Μεγαλώνοντας δούλεψε σε πολλές δουλειές, αλλά καμία δεν του ταίριαζε, μέχρι που ανακάλυψε την μουσική.
"Η μουσική με έσωσε", είχε δηλώσει, αν και η ζωή του κινδύνεψε τόσες φορές!!
Πόσο εντύπωση μου έκανε αυτό! Ένας άνθρωπος με τόσες επικίνδυνες αδυναμίες και τόσους εθισμούς κατάφερε να βρει τον δρόμο της σωτηρίας και της ζωής μέσω της μουσικής και με την βοήθεια της γυναίκας του - που, σκέψου, έχει ελληνική καταγωγή.
Και να που η ευχή των γονιών μου να δουν το αγαπημένο τους συγκρότημα από κοντά έγινε πραγματικότητα. Οι Depeche mode στην Ελλάδα το 2013! Ο,τι μου περιέγραψαν είναι σα να το έζησα κι εγώ.
Μετά την απογοήτευση λοιπόν της αναβολής της συναυλίας τους το 2009 για λόγους υγείας του καλλιτέχνη, ήρθε η στιγμή να ολοκληρώσουν την συναυλία που όλοι περίμεναν το 2013. Και η περιγραφή των γονιών μου μοναδική. Η προσέλευση των οπαδών μαζική, ο ορισμός της σαρδελοποίησης!! Οι φουσκωτοί σεκιουριτάδες τα είχανε χαμένα, δεν ήξεραν πώς να καταφέρουν να ελέγξουν το πλήθος.
Ήταν 9 και κάτι το βράδυ όταν ξεκίνησε η συναυλία. Τα χρώματα στην σκηνή από θεατρικά έως και άκρως εορταστικά. Η χαρά του φωτογράφου!!
Ο τραγουδιστής τους, ο γητευτής του πλήθους, το έκανε το θαύμα του, σάρωσε την σκηνή με τις κινήσεις του, κινητοποίησε τους πάντες, χτυπούσε παλαμάκια, χόρευε, τραγουδούσε, έτρεχε, χαιρετούσε, έκανε τα πάντα. Μοναδικός! Είπαν όλες τις επιτυχίες τους (κρίμα που δεν θυμάμαι τους τίτλους των τραγουδιών), όμως το εντυπωσιακό είναι πως η συνολική διασκέδαση εκείνη την βραδιά στο Τerravibe είχε ξεπεράσει σε διάρκεια τα 135 λεπτά.
Σκέφτομαι πόσο εντυπωσιασμένοι θα έφυγαν από τον χώρο αυτό οι γονείς μου, αφού ακόμα και σήμερα θα μπορούσαν να περιγράψουν με κάθε λεπτομέρεια την σκηνική τους παρουσία, τα πλούσια εφε, τα χρώματα και πολλά άλλα.
Αν και το συγκεκριμένο συγκρότημα δεν είναι στα ακούσματά μου, οφείλω να ομολογήσω πως θα ήθελα να ζήσω μια τέτοια μοναδική εμπειρία, εγώ μαζί με φίλους μου στο κέντρο ενός πελώριου χώρου και στην σκηνή το αγαπημένο μας συγκρότημα.
Δε νομίζω να είναι ακατόρθωτο, απλά περιμένω την κατάλληλη ευκαιρία!!
Φ. Κ.
Βλέπω έναν τραγουδιστή σε μια συναυλία. Αναρωτιέμαι τι μουσική μπορεί να παίζει και τι τραγούδια λέει. Μου κάνουν εντύπωση τα τατουάζ που έχει και τα στολίδια που φοράει στα χέρια του, δηλαδή το βραχιόλι και το δαχτυλίδι. Επίσης μου κάνει εντύπωση το έντονο βλέμμα του. Μάλλον προσπαθεί να επικοινωνήσει με το κοινό με το να είναι ιδιαίτερα εκφραστικός με τα συναισθήματά του, αλλά και με το ιδιαίτερο ντύσιμό του.
Ένας τραγουδιστής της ροκ μουσικής δίνει συναυλία σε ένα στάδιο και πλήθος κόσμου πήγε να τον θαυμάσει. Ο τραγουδιστής σταματά να τραγουδά και προσπαθεί χειροκροτώντας να ξεσηκώσει το κοινό προκειμένου ν’ αρχίσουν να τραγουδούν τα αγαπημένα τους τραγούδια. Η παύση που κάνει, το χειροκρότημα και ο τρόπος με τον οποίο κοιτάει, φαίνεται ότι ξεσηκώνουν τους θεατές, οι οποίοι ήρθαν να τον θαυμάσουν από διάφορα μέρη. Επίσης, τα τατουάζ και το μαύρο ντύσιμό του εκφράζουν και αυτά τα συναισθήματα του τραγουδιστή, ο οποίος φαίνεται να έχει έντονη και επικοινωνιακή προσωπικότητα και να ξεσηκώνει τον κόσμο.
Στη φωτογραφία απεικονίζεται ένας τραγουδιστής, ο οποίος έχει έντονή παρουσία, διαπεραστικό βλέμμα και ιδιαίτερο ντύσιμο. Ο φωτογράφος εστιάζει σε αυτόν, θέλοντας να αναδείξει την ιδιαίτερη προσωπικότητά του, τα χαρακτηριστικά του, το ντύσιμο, το βλέμμα του. Είναι εντυπωσιακό ότι βρίσκεται σε μια συναυλία και φαίνεται να ξεσηκώνει το κοινό του. Πιο συγκεκριμένα, χρησιμοποιεί το βλέμμα του θέλοντας να εκφράσει τα έντονα συναισθήματά του με διαπεραστικό και ιδιαίτερα επικοινωνιακό τρόπο. Εάν δεν είχε τατουάζ και δεν φορούσε μαύρα και δαχτυλίδια, πιθανόν να μην ήταν τόσο επικοινωνιακός. Από την άλλη η μουσική και το βλέμμα του μπορεί να είναι υπεραρκετά για να επικοινωνήσει με τους θεατές, δεδομένου ότι φαίνεται να είναι ιδιαίτερα παθιασμένος και ενθουσιασμένος από τον τρόπο που χειροκροτάει και κοιτάει τους θεατές, εκφράζοντας και μεταδίδοντας τα συναισθήματά του.
Κ. Λ.
La Tomasa Negra
Στην εικόνα βλέπω μια χαμογελαστή κυρία η οποία κρατάει ένα πούρο και είναι στολισμένη με κοσμήματα, κυρίως κολιέ και άλλη ενδυμασία. Το μαλλί της είναι μαζεμένο σε ένα μαντήλι τουρμπάν και από αυτά που μπορούμε να διακρίνουμε στον χώρο, δηλαδή από την κούκλα και τα κρεμασμένα κάδρα πίσω στον τοίχο, είναι πολύ πιθανόν να βρίσκεται σε ένα σπίτι.
Πιθανά ερωτήματα που θα μπορούσε να έχει κάποιος σχετίζονται με το πώς μία γυναίκα τέτοιας ηλικίας καπνίζει πούρο, κάτι που είναι αξιοθαύμαστο, κατά μία έννοια, και με τον χώρο, στον οποίο βρίσκεται, καθώς δεν είναι ευδιάκριτος.
Προσωπικά θεωρώ λίγο σπάνιο κυρίως για τη χώρα μας να βλέπουμε μία ηλικιωμένη κυρία να καπνίζει πούρο και έχω μεγάλο ενδιαφέρον να μάθω το δωμάτιο, στο οποίο βρίσκεται. Στις χώρες της Ευρώπης τα ρούχα και τα κοσμήματα μιας γυναίκας, ιδίως περασμένης ηλικίας, είναι πιο λιτά και χωρίς την παρουσία ιδιαίτερων κοσμημάτων και καλλωπισμού στο πρόσωπο. Επιμελούνται τα μαλλιά τους και το ντύσιμό τους, απλώς με λιγότερα στοιχεία. Αυτό βέβαια συνδέεται και με την κουλτούρα της κάθε χώρας, καθώς επηρεάζει σημαντικά την εξωτερική εμφάνιση της γυναίκας σε κάθε ηλικία.
Τα πιο ενδιαφέροντα και βασικά χαρακτηριστικά στο έργο είναι η μορφή της κυρίας που δεσπόζει στο κέντρο της εικόνας και η κούκλα που είναι τοποθετημένη πίσω στο βάθος και έχει αρκετές ομοιότητες με την κυρία, όσον αφορά στο μαντήλι, στα μαλλιά, στα κοσμήματα, στην ενδυμασία και στην έκφραση του προσώπου, καθώς είναι και οι δύο χαμογελαστές. Πιστεύω πως είναι εκπληκτικό μία κυρία μεγαλύτερης ηλικίας να περιποιείται τόσο πολύ τον εαυτό της, να χαμογελάει και μάλιστα να καπνίζει και πούρο.
Στη συγκεκριμένη φωτογραφία η γυναίκα πολύ πιθανό να έχει ξεκινήσει τη μέρα της με καλή διάθεση, να έχει ακούσει κάποιο καλό νέο ή απλώς να απολαμβάνει την συντροφιά του εαυτού της και τον χώρο γύρω της. Είναι πολύ πιθανό η φωτογραφία να έγινε αντικείμενο επεξεργασίας, να εμφανίζεται ασπρόμαυρη, ώστε τα χρώματα να μην ελκύουν όλη την προσοχή του ατόμου που την παρατηρεί, ώστε να μπορέσει να αναλύσει την εικόνα κατανοώντας καλύτερα τις μορφές και τα μηνύματα που τυχόν κρύβει. Η ομοιότητα ανάμεσα στην ενδυμασία της κούκλας και σε εκείνη της κυρίας της εικόνας πολύ πιθανόν να αποτελεί ισχυρό χαρακτηριστικό της κουλτούρας της γυναίκας και της παράδοσής της.
Πολλά πράγματα με εξέπληξαν, όπως είναι η ηλικία της κυρίας, τα ρούχα που φοράει, τα κοσμήματα της, το ότι καπνίζει και το μεγάλο χαμόγελο στα χείλη, καθώς και η ευτυχία που αντανακλούν τα μάτια της. Από το χρώμα της επιδερμίδας της γυναίκας αλλά και του αντικειμένου πίσω της συμπεραίνουμε πως κατάγεται από την Νότια Αμερική και τείνουμε προς την Κούβα ή την Κολομβία. Γνωρίζουμε πως φωτογραφία αυτή έχει τραβηχτεί κάπου στην Ισπανία, οπότε σύμφωνα με τις ιστορικές και πολιτικές αναδρομές υπάρχει περίπτωση να είχε μεταναστεύσει στην Ισπανία για μία καλύτερη ζωή ή για νέες ευκαιρίες, όταν ήταν νεότερη. Εκτός από τη μετανάστευση υπάρχουνε άλλοι πολλοί λόγοι, για τους οποίους μπορεί να ήρθε σε μία χώρα, όπως η Ισπανία.
Το μόνο σίγουρο είναι πως, ακόμη και στην ηλικία αυτή, έχει ένα χαμόγελο στα χείλη της, ένα από τα βασικά στοιχεία που αποπνέουν αυτή την ήρεμη ατμόσφαιρα και της ζεστασιά που δημιουργεί η φωτογραφία. Παράλληλα είναι συγκινητικό να βλέπεις μία γυναίκα να χαμογελάει και να έχει μια τόσο γλυκιά έκφραση στο πρόσωπό της, αφού γνωρίζουμε πόσες εμπειρίες έχει πίσω της, πόσα πράγματα έχει περάσει, πόσους ανθρώπους έχει συναντήσει αλλά και τις πολλές εκδοχές του εαυτού της που έχει γνωρίσει. Μέσα σε τόσα χρόνια ζωής έχει επισκεφτεί πολλά μέρη έχει δει πολλά τοπία, έχει κλάψει, έχει χαρεί, έχει θυμώσει και έχει συγχωρέσει, αλλά ακόμη και τώρα χαμογελάει…
Ίσως να σκέφτεται κάποιον αγαπημένο της, κάποιον που της λείπει, μία χαρούμενη ανάμνηση του παρελθόντος. Μπορεί να είδε την εγγονή της να παίζει και να γελάει, μια κοπέλα που της θυμίζει τα νιάτα της και τους νέους που ζούνε τη ζωή τους για πρώτη φορά.
Το έργο μου δημιουργεί συγκίνηση, απορία, έκπληξη, θαυμασμό αλλά και υπερηφάνεια. Με την εμφάνιση της κυρίας ο καλλιτέχνης μάς θυμίζει πως η ζωή δε σταματάει ποτέ, σε όποια ηλικία κι να βρισκόμαστε, ότι πάντα υπάρχει λόγος να χαιρόμαστε, να κοιτάμε μπροστά.
Όσον αφορά στην εμφάνιση της γυναίκας και το αντικείμενο που κρατάει στο χέρι της, ο καλλιτέχνης δημιούργησε αυτή την έκπληξη, ώστε να μας δείξει ότι σε κάθε ηλικία μπορούμε να κάνουμε ο,τιδήποτε και ότι πρέπει να αγαπάμε τον εαυτό μας με όποιον τρόπο θεωρούμε σωστό. Αλλά παράλληλα δείχνει μια διαφορετική κουλτούρα από τη δική μας, δηλαδή την ευρωπαϊκή.
Ο καλλιτέχνης κατάφερε να δώσει την εντύπωση αυτήν μέσω της γυναικείας μορφής. Εάν την αναλύσουμε, βρίσκουμε πολλά στοιχεία και πληροφορίες για διαφορετικά θέματα, δημιουργώντας ερωτήματα. Αυτό όμως γίνεται με τη βοήθεια των αντικειμένων γύρω από τη μορφή. Εάν για παράδειγμα καταργούσαμε την κούκλα ή τους πολλούς πίνακες στο βάθος του τοίχου, το νόημα της εικόνας και η ανάλυσή της πολύ πιθανόν να μην ήταν τόσο εύκολη και κατανοητή. Η απουσία των χρωμάτων και μεγάλων αντικειμένων στο κάτω μέρος της εικόνας και στο κέντρο της, είναι για να μην επηρεάζουν τη παρατήρηση και τη σκέψη του αναλυτή, καθώς η παρουσία τους μπορεί να προκαλούσαν σύγχυση. Έτσι, ίσως και να μην ήταν ξεκάθαρα τα στοιχεία. Η μορφή της ηλικιωμένης γυναίκας καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της εικόνας, ώστε να στρέψουμε την προσοχή μας κυρίως πάνω σε εκείνη, να την αναλύσουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Ξεκινώντας από την εμφάνισή της και, βασικά, από την έκφραση του προσώπου της, έχουμε την ευκαιρία να δημιουργήσουμε διάφορα σενάρια, να μας γεννηθούν απορίες και να αναρωτηθούμε για την ψυχική κατάσταση, στην οποία βρίσκεται, για τα συναισθήματά και για τις πιθανές σκέψεις της. Επιπλέον, έτσι θα καταφέρουμε να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας βάσει αυτής της μορφής κυρίως, αλλά και συμπληρωματικά μέσω του γύρω χώρου.
Β. Κ.
Goumenissa Wines 2
Στην εικόνα βλέπουμε τον κάμπο μιας περιοχής. Μάλλον είναι Άνοιξη. Άλλα χωράφια είναι οργωμένα και άλλα όχι. Άλλα είναι κίτρινα και άλλα καταπράσινα. Υπάρχει και ένας στενός δρόμος που τα χωρίζει. Στο βάθος της εικόνας φαίνεται ένα βουνό. Ο ουρανός είναι καταγάλανος και έχει μόνο λίγα άσπρα σύννεφα σε κάποια σημεία.
Δεν γνωρίζουμε όμως σε ποια περιοχή βρίσκεται το τοπίο που απεικονίζεται στη φωτογραφία. Πιστεύω ότι είναι κάποιο μέρος της Ελλάδας.
Δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος, αυτοκίνητο ή ζώο που να φαίνεται στη φωτογραφία. Μόνο χωράφια.
Όταν βλέπω το συγκεκριμένο έργο σκέφτομαι ότι η Ελλάδα έχει πολύ πλούσιο έδαφος και καλλιεργεί διάφορα φυτά. Επίσης θυμάμαι ότι πρέπει να προτιμούμε τα ελληνικά γεωργικά προϊόντα. Σκέφτομαι ότι και ο παππούς μου έχει χωράφια στον κάμπο των Μαλγάρων, στα οποία, όταν ήταν πιο νέος, καλλιεργούσε ρύζι και βαμβάκι.
Σε παρόμοια χωράφια είχα χαθεί με τον αδερφό μου πριν λίγα χρόνια. Είχαμε πάει από το πρωί στο χωριό του παππού μου και πήραμε με τον αδερφό μου να πετάξουμε το drone που μας είχαν φέρει δώρο. Έτσι όπως διασκεδάζαμε πετώντας το, περπατούσαμε συνεχώς και κάποια στιγμή αντιληφθήκαμε ότι είχαμε απομακρυνθεί πολύ. Όπου και να κοιτούσαμε, βλέπαμε καταπράσινα χωράφια, αλλά δεν υπήρχε πουθενά κάποιος άνθρωπος, για να μας βοηθήσει να επιστρέψουμε. Κάποια στιγμή, ευτυχώς, πέρασε με το τρακτέρ ο γείτονας του παππού μου και μας πήρε μαζί του, για να μας βοηθήσει να επιστρέψουμε στο χωριό. Ήταν η πρώτη φορά που ανέβηκα σε τρακτέρ.
Στο έργο υπερβολή βλέπω στο πράσινο χρώμα και στο μέγεθος της γης. Έκπληξη προκαλούν τα λίγα σύννεφα στον μπλε ουρανό. Όσο παρατηρώ την εικόνα, μου δημιουργεί μια ηρεμία και μια περηφάνεια για τα εύφορα εδάφη που έχει η χώρα μου. Από την άλλη, σκέφτομαι πόσο δύσκολο είναι το επάγγελμα του αγρότη, ειδικά σε παλιότερες εποχές.
Στην εικόνα με εξέπληξε το γεγονός ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι, ζώα ή αυτοκίνητα. Δεν υπάρχει τίποτα που να κινείται. Όλα είναι ακίνητα. Το μεγαλύτερο μέρος της εικόνας το καταλαμβάνουν τα χωράφια, γιατί στόχος είναι να τραβήξουν αυτά την προσοχή μας.
Σ. Α.
Βλέπουμε ένα τοπίο με αγροτικά χωράφια, ένα μακρύ δρόμο που διασχίζει το πλάνο, και βουνά στο βάθος. Ο ουρανός είναι καθαρός με λίγα σύννεφα.
Τι εποχή του χρόνου είναι;
Ποιος είναι ο σκοπός του δρόμου που φαίνεται στο έργο;
Η εικόνα αποπνέει ηρεμία και γαλήνη. Ο τρόπος που το φως φωτίζει το τοπίο τονίζει τη φυσική ομορφιά του. Η ευθεία γραμμή του δρόμου δημιουργεί ενδιαφέρον.
Η αντίθεση ανάμεσα στις οργανωμένες σειρές στα χωράφια και τη φυσική ροή των βουνών είναι κυρίαρχη.
Ο συνδυασμός γαλάζιου ουρανού με την κίτρινη-πράσινη γη δημιουργεί δυναμική αντίθεση.
Η φωτογραφία αυτή μας θυμίζει καλοκαιρινές στιγμές στην εξοχή, διαδρομές με το αυτοκίνητο ή πεζοπορία στη φύση.
Είναι ένα ήσυχο αγροτικό τοπίο πιθανότατα κάποιας επαρχίας. Ο δρόμος μπορεί να είναι το μέσο πρόσβασης σε μικρά χωριά.
Ο ουρανός μοιάζει εξαιρετικά φωτεινός και καθαρός, σχεδόν ιδανικός.
Οι γραμμές στα χωράφια είναι απόλυτα συμμετρικές.
Η απουσία οποιουδήποτε ανθρώπινου στοιχείου στο έργο (π.χ. σπίτια) προκαλεί έκπληξη.
Ο δρόμος μπορεί να συμβολίζει την πορεία ή το ταξίδι της ζωής.
Τα χωράφια και η γη μπορούν να εκφράζουν τον κόπο και τη σύνδεση με τη φύση.
Θα μπορούσε να είναι ένα τυπικό αγροτικό τοπίο της μεσογειακής Ευρώπης, ίσως στην Ελλάδα.
Στο έργο βλέπουμε κυρίως γρασίδι, κάτι που στην πόλη συνήθως δεν υπάρχει.
Το έργο δημιουργεί αίσθημα ηρεμίας, ελευθερίας και γαλήνης.
Η απουσία ανθρώπων τονίζει τη δύναμη της φύσης και το μεγαλείο της απλότητας.
Ο συνδυασμός φωτεινών χρωμάτων και του βάθους του τοπίου δημιουργεί μία αίσθηση ανοιχτωσιάς και ελευθερίας.
Αν υπήρχαν περισσότερα στοιχεία (π.χ. άνθρωποι ή κτίρια), η αίσθηση γαλήνης θα μειωνόταν.
Οι καθαρές γραμμές και το ζωηρό χρώμα προσφέρουν ισορροπία στο έργο.
Η εποχή φαίνεται να είναι καλοκαίρι λόγω του φωτός και των χρωμάτων.
Ο δρόμος πιθανόν συνδέει αγροτικές περιοχές.
Στην εικόνα κυριαρχεί το χωράφι, γιατί είναι ένα ιδιαίτερα φυσικό μέρος.
Η αρμονία και η ισορροπία μεταξύ ανθρώπινης παρέμβασης (χωράφια) και φύσης (ουρανός, βουνά) είναι τα μηνύματα που αναδύονται από το έργο.
Το έργο θυμίζει αγροτικά τοπία που απεικονίζονται συχνά στη μεσογειακή τέχνη, αλλά εδώ υπάρχει ιδιαίτερη έμφαση στη συμμετρία.
Α. Λ. - Γ. Κ.
Ιερά Μονή Στομίου
Στην εικόνα παρατηρώ μια πεδιάδα, σε ένα χωριό. Δεν έχω κάποια απορία σχετικά με αυτό που παρατηρώ στην εικόνα. Βλέπω σπίτια και μία εκκλησία στο βάθος, επίσης έχει πολύ γρασίδι.
Ένα ενδιαφέρον σημείο της φωτογραφίας είναι τα δύο μεγάλα υψώματα, από τα οποία το ένα βρίσκεται στα δεξιά πολλών οικιών και το άλλο στα αριστερά. Μία υπερβολή του έργου είναι το πολύ πράσινο και οι πολλές οικίες μαζί.
Το έργο αυτό έχει συμβολισμό κι ένα κρυμμένο μήνυμα, το οποίο είναι ότι τα χωριά έχουν περισσότερη ησυχία και γαλήνη. Η φωτογραφία αυτή μου δημιουργεί πολλά συναισθήματα και μου θυμίζει το χωριό μου. Με αυτό το τοπίο, ο φωτογράφος θέλει να περάσει το μήνυμα στα παιδιά ότι το χωριό έχει περισσότερη γαλήνη και ησυχία και δεν υπάρχει ή ακόμα δεν κυριαρχεί το κακό σε τέτοια μέρη όπως αυτό που απεικονίζεται στη φωτογραφία. Με εντυπωσιάζουν οι δύο μεγάλοι λόφοι στα δεξιά και στα αριστερά των σπιτιών.
Κατά τη γνώμη μου, το έργο δεν χρειάζεται αλλαγές, διότι όλα φαίνονται μία χαρά.
Π. Α.
Adrina Resort Interior
Αυτή η εικόνα μας δείχνει το εσωτερικό ενός σπιτιού που βρίσκεται σε παραθαλάσσιο μέρος και είναι πιο ψηλά από την επιφάνεια της θάλασσας. Το μεγαλύτερο μέρος του σπιτιού αποτελείται από γυαλί και το πάτωμα είναι φτιαγμένο από μάρμαρο. Το σαλόνι είναι το μέρος που βλέπουμε στην εικόνα. Εκεί υπάρχει μία μικρή κουζίνα, κάποιοι καναπέδες, ένα γραφείο, κάποιες γλάστρες και ένα φωτιστικό, που μοιάζει με φάρο. Αυτό το σπίτι είναι αρκετά ακριβό, με λιτή αλλά εκλεπτυσμένη διακόσμηση. Αφού παρατηρήσεις προσεκτικά τον χώρο, μπορείς να δεις φωτογραφίες στην τζαμαρία και φώτα για επαγγελματική φωτογράφιση. Επίσης, ένα από τα πιο εντυπωσιακά πράγματα που υπάρχουν στην εικόνα είναι το φωτιστικό που μοιάζει με φάρο και το καταπληκτικό τοπίο γύρω από το σπίτι.
Το πιο πιθανόν είναι αυτός ο χώρος να χρησιμοποιείται για επαγγελματική φωτογράφιση, διότι, όπως ανέφερα πιο πάνω, υπάρχουν φωτογραφίες και φώτα φωτογράφισης. Επίσης, ο χώρος περιέχει απαλά χρώματα που σου εμπνέουν γαλήνη και ηρεμία. Κάτι άλλο που θα ήθελα να προσθέσω είναι ότι ο χώρος αυτός μου προκαλεί ενθουσιασμό, διότι βρίσκομαι σε ένα τόσο μαγικό μέρος, αλλά και ταυτόχρονα φόβο, γιατί ο μεγαλύτερος χώρος του σπιτιού είναι φτιαγμένος από γυαλί, και φυσικά περιέργεια, διότι, όταν βρίσκεσαι σε έναν τόσο μαγικό τόπο, θέλεις να τον εξερευνήσεις.
Εκτός από όλα αυτά, ο καλλιτέχνης καταφέρνει να σε εκπλήξει, καθώς αυτό το φωτιστικό που μοιάζει με φάρο δίνει μία παράξενη αλλά όμορφη αίσθηση στον χώρο. Αυτό πιστεύω ότι το κάνει, για να κινήσει την περιέργεια αλλά και για να δώσει μία ισορροπία στην εικόνα. Με αυτόν τον τρόπο καταφέρνει να εντυπωσιάσει όποιον την βλέπει, μαζί κι εμένα. Όμως, εάν ένα αντικείμενο αυτής της εικόνας εξαφανιστεί, αμέσως καταλαβαίνουμε ότι η εικόνα γίνεται βαρετή και δεν έχει καμία έκπληξη. Επίσης, ο τρόπος, με τον οποίο τα αντικείμενα τοποθετούνται στον χώρο είναι πολύ ευνοϊκός, καθώς δημιουργεί ένα ήρεμο περιβάλλον για τον άνθρωπο. Τέλος, θα ήθελα να αναφέρω ότι συγκριτικά με άλλα έργα τέχνης που επεξεργάστηκαν το ίδιο θέμα, είναι πιο εύκολο να διακρίνεις την ουσία αυτής της εικόνας.
Ε. Β.
Στο συγκεκριμένο έργο τέχνης απεικονίζεται μια αξιοθαύμαστη βίλα με μοντέρνα αρχιτεκτονική. Υπάρχουν μεγάλες γυάλινες επιφάνειες που αφήνουν το φυσικό φως να εισέρχεται δημιουργώντας μία φωτεινή αίσθηση. Στο κέντρο υπάρχει μια κόκκινη κατασκευή που μοιάζει με μινιατούρα, που μοιάζει με φάρο, τοποθετημένο πάνω σε πέτρες. Το δάπεδο είναι γυαλιστερό και αντανακλά το φως και τα αντικείμενα, ενώ στο βάθος του σπιτιού απεικονίζεται μια πεδιάδα. Επίσης, στο φόντο φαίνονται φυτά και μεγάλα παράθυρα με θέα προς στο εξωτερικό περιβάλλον.
Οι απορίες και τα ερωτήματα που μας δημιουργούνται είναι τα εξής: Πρώτον, αναρωτιόμαστε γιατί μέσα σε αυτόν τον χώρο δεν υπάρχουν άνθρωποι - πράγμα που μας δίνει αίσθηση "νέκρας". Δεύτερον, για ποιον λόγο βρίσκεται μέσα στο φάρο μία μινιατούρα φάρου; Τρίτο και τελευταίο, γιατί υπάρχουν γλάροι σχεδόν στο ίδιο ύψος με το ταβάνι;
Βλέποντας την εικόνα, οι πρώτες απορίες και παρατηρήσεις μας είναι οι εξής: Πρώτον, ποια είναι η χρήση του χώρου; Φαίνεται σαν μουσείο, αίθουσα τέχνης ή ίσως χώρος που σχετίζεται με την θάλασσα. Δεύτερον, ποιος είναι συμβολισμός του φάρου; Η κατασκευή στο κέντρο μας προσελκύει την προσοχή. Είναι απλός διακοσμητικό ή έχει ιστορική σημασία;
Η εικόνα περιλαμβάνει αρκετά ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά που αξίζουν την προσοχή. Ο φάρος είναι ένα από αυτά. Είναι το πιο εντυπωσιακό στοιχείο στον χώρο. Η κατασκευή του παραπέμπει σε θαλάσσια θεματολογία. Το δεύτερο και τελευταίο είναι ο φυσικός φωτισμός. Οι μεγάλες γυάλινες επιφάνειες επιτρέπουν στο φυσικό φως να εισέρχεται, δημιουργώντας ένα φωτεινό και "ζωντανό" περιβάλλον. Οι αντανακλάσεις στο γυαλιστερό πάτωμα προσθέτουν βάθος και κίνηση στον χώρο.
Αφήνοντας τους εαυτούς μας να σκεφτούν ελεύθερα σχετικά με το έργο αυτό, προκύπτει μία ιδέα και σκέψη, η σύνδεση με τον άνθρωπο και τη θάλασσα. Ο φάρος στο κέντρο φαίνεται σαν φόρος τιμής στη ναυτική παράδοση ή στο ταξίδι, ένα σύμβολο προστασίας και καθοδήγησης. Μπορεί να είναι αφιέρωμα σε όσους ζουν από τη θάλασσα. Ο φάρος ως στοιχείο συχνά σηματοδοτεί φως σε δύσκολους καιρούς .
Στο συγκεκριμένο έργο αντιλαμβανόμαστε διάφορες υπερβολές. Μία από αυτές είναι η γυαλάδα του πατώματος. Το πάτωμα είναι τόσο γυαλιστερό που σχεδόν "καθρεφτίζει" τα πάντα, κάτι που ίσως προκαλεί οπτική κούραση. Επιπλέον, αυτή η επιλογή μπορεί να κάνει τον χώρο να μοιάζει ψυχρός και άψυχος.
Ένα από τα μηνύματα που μας περνάει είναι η πορεία της ζωής. Ο φάρος και τα πουλιά μαζί ίσως συμβολίζουν το ταξίδι της ζωής, με τον φάρο να αντιπροσωπεύει τον στόχο και τα πουλιά την ελευθερία να τον προσεγγίσουμε με τον δικό μας τρόπο.
Η ατμόσφαιρα που αποπνέει το έργο είναι η αίσθηση της ελευθερίας. Οι μεγάλες γυάλινες επιφάνειες, που φέρνουν τον εξωτερικό κόσμο στο εσωτερικό, δίνουν την αίσθηση πως ο χώρος δεν "έχει όρια". Τα αιορούμενα πουλιά ενισχύουν την ιδέα της ελευθερίας, σαν να καλούν τον παρατηρητή να πετάξει νοητά και να ονειρευτεί.
Ο καλλιτέχνης κατάφερε να μας εντυπωσιάσει μέσα από διάφορους τρόπους. Αρχικά, η χρήση του φωτός και του χώρου είναι πολύ εντυπωσιακή. Ένα ακόμα αξιοθαύμαστο στοιχείο η ψυχρότητα που προκαλεί συναίσθημα και σκέψη.
Οι λεπτομέρειες, το χρώμα και το περιβάλλον κάνουν τον αναγνώστη να θέλει να κοιτάζει όλο και περισσότερο το έργο.
Β. - Μ. Β & Κ. Β.
Dandy Warhols - Courtney Taylor Taylor
ρχικά βλέπω την εικόνα ενός τραγουδιστή, την ώρα που ερμηνεύει ένα τραγούδι μπροστά στο μικρόφωνο, κρατώντας συγχρόνως και παίζοντας την κλασική του κιθάρα.
Η απορία που γεννιέται είναι ποιος μπορεί να είναι ο συγκεκριμένος τραγουδιστής.
Αυτό που παρατηρώ, πρώτα από όλα, είναι τα ιδιαίτερα χρώματα και η σκηνή που αποτυπώνει τον τραγουδιστή να τραγουδά με πάθος, έχοντας το στόμα του ανοικτό και πιθανότατα κραυγάζοντας.
Tο πιο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό είναι η στάση του τραγουδιστή και η ιδιαίτερη σκιά. Σε εμένα προσωπικά θυμίζει κάποιον ροκ σταρ που τραγουδά σε κάποια συναυλία ή μουσική σκηνή ίσως μια μπαλάντα.
Φαντάζομαι τον καλλιτέχνη να έχει βγει στην σκηνή, να έχουν χαμηλώσει τα φώτα, οι θεατές να τον υποδέχονται χτυπώντας παλαμάκια και αποθεώνοντας τον, τραγουδώντας συγχρόνως τους στίχους του. Σίγουρα ο υπερβολικός τρόπος ερμηνείας, η παθιασμένη κραυγή και στάση, ο τρόπος που εκφράζει τα συναισθήματά του και η λήψη της φωτογραφίας μάς κάνουν να νιώθουμε ότι τον έχουμε μπροστά μας και τον παρακολουθούμε. Με εξέπληξε ευχάριστα η αναπαράσταση των καμπύλων τις κιθάρας, καθώς και το μπλε και τα δύο κόκκινα φωτάκια που διακρίνονται στο βάθος αριστερά.
Ένα μήνυμα που θα μπορούσε να μου περνάει η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι ότι η μουσική συνιστά τρόπο έκφρασης και πάθος. Επίσης, ότι είναι σημαντικό κανείς να τραγουδά μιλώντας για πράγματα που αξίζουν.
Είναι γεγονός ότι το τραγούδι, ξεκινώντας από τους αιδούς και τους ραψωδούς καθώς επίσης και από τα δημοτικά τραγούδια, αποτελούσε ανέκαθεν μέσο έκφρασης του ελληνικού λαού.
Ωστόσο το συγκεκριμένο έργο αποπνέει μια σκοτεινή, μυστηριώδη, απόκρυφη ατμόσφαιρα, καθώς ο τραγουδοποιός δείχνει να μοιράζεται τα συναισθήματα του και να τον εκφράζει αυτά που τραγουδά.
Προσωπικά εμένα μου δημιουργεί θαυμασμό και εντυπωσιασμό λόγω της ιδιαίτερης παραστατικότητας.
Πάντως, ο φωτισμός σίγουρα στοχεύει στην έκπληξη του θεατή, μια που είναι ιδιαίτερος, συνδυάζοντας το μαύρο φόντο με την πράσινη σκίαση και τα τρία μικρά φωτάκια που σπάνε το σκοτάδι, λες και θέλουν να μας αιφνιδιάσουν.
Περισσότερα από όλα, ωστόσο, με εντυπωσίασε το πόσο πολύ «μπαίνει» στην ερμηνεία ο τραγουδιστής, ταυτίζεται με το τραγούδι του. Προβληματίζομαι για το πού θα μπορούσε να τραγουδά: σε συναυλία, σε βίντεο κλιπ, σε μαγαζί, σε live σκηνή;
Ας υποθέσουμε τώρα ότι η κιθάρα δεν υπάρχει… Θα μπορούσε να είναι ένας άνθρωπος που διαμαρτύρεται έντονα για κάτι, κραυγάζοντας σε μια δημόσια εκδήλωση ή διαδήλωση. Αμέσως, η ισορροπία του έργου αλλάζει, παύει να είναι μελωδικό και αποτυπώνει άλλα έντονα επαναστατικά μηνύματα.
Όπως και να έχει, το μαύρο είναι ένα έντονα επιβλητικό χρώμα, οι γραμμές είναι λεπτομερείς, οι καμπύλες της κιθάρας έντονα παραστατικές, υπάρχει κίνηση του χεριού και ξάφνιασμα στο βάθος του ορίζοντα με τα μικρά φωτάκια που διαγράφονται. Το πράσινο χρώμα αναδεικνύει τις διαστάσεις του ανθρώπου, της κιθάρας και του μαύρου φόντου.
Πιο σίγουρο φαίνεται να πρόκειται για κάποια συναυλία ενός ροκ Έλληνα καλλιτέχνη, που τραγουδά βράδυ σε έναν ανοικτό χώρο, κρίνοντας από το φως τον προβολέων, με την κιθάρα του και με το στατικό μικρόφωνο. Ακόμα πιο βέβαιο είναι πρόκειται για καλοκαιρινή περίοδο. Τα πίσω φωτάκια προέρχονται από τον φωτισμό προβολέων με διαφορετική απόχρωση.
Αποτυπώνεται ο ερμηνευτής που δεσπόζει με την ερμηνεία και κλέβει τις εντυπώσεις.
Στόχος είναι τα βλέμματα να πέσουν πάνω του, να αναδειχθεί αυτός και το ταλέντο του.
Τέλος, θα ήθελα να αναφέρω ότι όλες οι φωτογραφίες του Γιάννη Ψαθά αναπαριστούν καλλιτέχνες με ιδιαίτερους φωτισμούς, σκιάσεις, χρώματα αναδεικνύοντας το πάθος και τα συναισθήματα την ώρα της ερμηνείας. Παρόμοια είναι και η φωτογραφία του Chris Martin των Coldplay μπροστά στο πιάνο και στο μικρόφωνο σε μπλέ φόντο. Διαφορετικές παρουσιάζονται οι φωτογραφίες του ρόκερ Λένι Κραβιτζ που εμπνεύστηκε ο φωτογράφος των σταρ Ρον Γκάλελα για την δική του συλλογή φωτογραφίας.
Β. Π.
Villa Evian Exterior
Βλέπουμε ένα τοπίο που μοιάζει πολύ με νησί. Βρέχεται από θάλασσα και πάνω στο νησί υπάρχουν πολλά δέντρα και ένα μέρος με πολλά σπιτάκια, το ένα δίπλα στο άλλο, σαν ξενοδοχεία με πισίνα. Το μέρος αυτό θυμίζει παρά πολύ τα τρία πόδια της Χαλκιδικής λόγω και του βάθους του νερού, που της ταιριάζει πολύ.
Στην εικόνα υπάρχουν πολλά χρώματα, από αρκετά σκούρα έως και πολύ ανοιχτά, όπως για παράδειγμα το πολύ σκούρο πράσινο στο βάθος, με τα δέντρα στο βουνό ή το πολύ ανοιχτό χρώμα του ουρανού. Επίσης, το σύνολο του τοπίου αυτού μού δημιουργεί μία πολύ καλοκαιρινή διάθεση και υπόσχεται ένα ιδανικό μέρος για διακοπές με ησυχία, ξεκούραση αλλά και διασκέδαση.
Στη φωτογραφία με εντυπωσιάζουν τα χρώματα της θάλασσας και του ουρανού, διότι κάνουν αντίθεση με το πράσινο που διακρίνουμε στο μεγαλύτερο μέρος της εικόνας και φέρνουν μια ισορροπία στο σύνολο.
Α. Γ.
Billie Joe Armstrong - Green Day
Βλέπουμε έναν τραγουδιστή που έχει διοργανώσει μια συναυλία σε έναν ανοιχτό χώρο με πολλούς θαυμαστές. Όλοι περνάνε πολύ ωραία. Με εντυπωσιάζει το γεγονός πως οι περισσότεροι θαυμαστές του είναι νεαρά αγόρια. Η ατμόσφαιρα σε αυτό το έργο είναι πολύ χαρούμενη και διασκεδαστική. Ένα μήνυμα είναι πως δεν έχει σχέση η ηλικία σου, αλλά, εάν έχεις κάποιον στόχο, θα τον πετύχεις. Πιστεύω πως το είδος τραγουδιού, με το οποίο ο τραγουδιστής διάλεξε να ασχοληθεί, τον βοήθησε, διότι η νεολαία προτιμάει πιο δυναμικά τραγούδια και με την κιθάρα η εικόνα είναι πιο εντυπωσιακή.
Σ. Γ.
Στην εικόνα που μου δόθηκε, απεικονίζεται μια συναυλία. Το κοινό είναι μεγάλο, κάτι που σημαίνει πως ο καλλιτέχνης είναι διάσημος. Μπροστά, πάνω στην σκηνή, βρίσκεται ο τραγουδιστής και κάτω από αυτήν (την σκηνή) είναι οι θαυμαστές του. Αυτό που με παρακίνησε να προσέξω καλύτερα την εικόνα, είναι η ενέργεια και η δυναμικότητά της. Επίσης, παρατηρώ ότι το κοινό είναι παθιασμένο με τον καλλιτέχνη, πράγμα που τον χαροποιεί, του δίνει ενέργεια να παθιάζεται, με αποτέλεσμα να αγαπάει πραγματικά αυτό που κάνει.
Βλέποντας την εικόνα, μου δημιουργείται η απορία για το τι πραγματικά συμβαίνει εκεί. Δεν μπορώ να γνωρίζω τι όντως γίνεται, οπότε φτιάχνω ένα σενάριο μέσα στο μυαλό μου. Το σενάριο είναι το εξής: Βρισκόμαστε στην συναυλία ενός διάσημου τραγουδιστή, είμαστε όλοι ενθουσιασμένοι και ανυπομονούμε να ξεκινήσει η συναυλία. Όλος ο κόσμος βρίσκεται έξω από την πόρτα της εισόδου και περιμένει πώς και πώς. Οι πόρτες ανοίγουν, επικρατεί πανικός, ανυπομονησία, χαρά και ενθουσιασμός. Βρισκόμαστε στον εσωτερικό χώρο, τα φώτα χαμηλώνουν και φωνές, τσιρίδες και δάκρυα χαράς γεμίζουν τον χώρο. Η συναυλία ξεκινά. Όλοι τραγουδούν και χορεύουν. Η ατμόσφαιρα που επικρατεί είναι απερίγραπτη. Ο τραγουδιστής είναι χαρούμενος και προετοιμασμένος, γεμάτος ενέργεια.
Ο τραγουδιστής καταφέρνει να με εντυπωσιάσει με την ενέργεια, την αγάπη και τη ζωντάνια του πάνω στην σκηνή. Δεν δείχνει καθόλου ντροπή, κάτι το οποίο είναι πολύ σημαντικό για έναν τραγουδιστή.
Τέλος, πιστεύω πως αν είχαμε την δυνατότητα να κάνουμε κάποιες διανοητικές αλλαγές, αν δηλαδή καταργούσαμε από την εικόνα το κοινό, η εικόνα θα ήταν μονότονη. Δεν θα υπήρχε τίποτα άλλο εκτός από τον τραγουδιστή. Με αυτό το νέο δεδομένο, δεν θα ήταν καθόλου ίδιο το θέμα της εικόνας. Θα μπορούσε ο καθένας να φανταστεί ότι ο καλλιτέχνης δεν βρίσκεται σε μία συναυλία αλλά σε ένα οποιονδήποτε χώρο.
Κ. Γ.
Adrina Beach Hotel Aerial
Στην εικόνα που έχω διαλέξει βλέπουμε ένα φυσικό καλοκαιρινό τοπίο με μαγευτική ομορφιά. Συγκεκριμένα, υπάρχει μια μεγάλη βουνοπλαγιά, άπειρα δέντρα και μικρά σπιτάκια με θέα μια απέραντη πεντακάθαρη θάλασσα, που έχει γαλαζοπράσινα κρύα νερά. Στη θάλασσα κολυμπάνε μικροί και μεγάλοι. Ίσως αυτοί οι άνθρωποι να έχουν πάει σε αυτό το υπέροχο μέρος, για να περάσουν τις διακοπές τους, αφού είναι καλοκαίρι, με ηλιόλουστες ζεστές μέρες. Αυτή η εικόνα μού δημιουργεί πάρα πολύ μεγάλη χαρά, καθώς το καλοκαίρι είναι η αγαπημένη μου εποχή. Ταυτόχρονα, μου φέρνει ηρεμία και χαλάρωση, γιατί νιώθω σαν να βλέπω τη θάλασσα και σαν να ακούω το κύμα που σκάει στην ακρογιαλιά.
Ε. Γ.
Στην φωτογραφία βλέπω μια μονοκατοικία με μια τεράστια αυλή. Δίπλα στο σπίτι είναι μία μεγάλη πισίνα μαζί με κάποιες ξαπλώστρες. Γύρω από το σπίτι μπορώ να παρατηρήσω πολύ μεγάλα πεύκα, που κάνουν στο περισσότερο μέρος της αυλής σκιά. Μπορώ, επίσης, να δω πολλά χρωματιστά λουλούδια σκορπισμένα στην αυλή.
Σε αυτό το σπίτι θα μπορούσε να μένει μια παρέα νέων παιδιών που ίσως έκαναν το πρώτο τους ταξίδι
και εκείνο θα ήταν ακριβώς το μέρος όπου θα έμεναν εκείνες τις
μέρες. Πιστεύω πως
αυτό το σπίτι βρίσκεται σε
ένα εξωτικό μέρος ή σε ένα νησί. Το τοπίο μου δημιουργεί ένα συναίσθημα ηρεμίας
και χαράς.
Πιστεύω πως το μεγαλύτερο μέρος της φωτογραφίας καταλαμβάνουν τα δέντρα, τα οποία κάνουν τον ουρανό
να μην φαίνεται λόγο των φύλλων.
Α. Γ.
Μία γυναίκα που χαμογελάει πολύ και ίσως χειροκροτεί κάτι που τις αρέσει και την ενθουσιάζει ή χορεύει και κρατάει ρυθμό με τα χέρια της. Έχει τα μαλλιά της δεμέ-να τα μισά πιασμένα και τα μισά αφημένα κάτω στον ώμο της. Φοράει ένα σκουρό-χρωμο μπλουζάκι και έχει στα μαλλιά της τυλιγμένο ένα μαντίλι πολύχρωμο με διάφορα σχέδια.
Εάν δμιουργούσα ένα σενάριο, θα έλεγα ότι η γυναίκα στην φωτογραφία είναι μία μάνα που
στηρίζει τον γιο της, του οποίου το όνειρο είναι να γίνει ένας επιτυχη-μένος rock τραγουδιστής.
Εδώ η μάνα βρίσκεται στην πρώτη συναυλία του γιου της. Η συγκεκριμένη
φωτογραφία της μητέρας είναι τραβηγμένη τη στιγμή που τελειώνει η συναυλία, ο
γιος της υποκλίνεται στο κοινό του και η μητέρα χειροκρο-τεί μαζί με όλους και
ζητωκραυγάζει για την επιτυχία του. Επιπλέον, μπορούμε να διακρίνουμε ότι έχει
συγκινηθεί και νιώθει περήφανη για το επίτευγμα και τη χαρά του γιου της.
Αν καταργήσουμε το χαμόγελο
από την φωτογραφία, η εικόνα θα ήταν πολύ λυπη-τερή, καθώς θα φαινόταν μία
γυναίκα να χειροκροτεί χωρίς χαμόγελο. Αυτό θα σήμαινε ίσως ότι η γυναίκα βλέπει
ένα δράμα ή κάτι στενάχωρο στη ζωή της και χειροκροτεί με ειρωνεία.
Εδώ βλέπουμε μια εικόνα καρφιτσωμένη στην ιστοσελίδα www.littleplanet.gr,
στην οποία απεικονίζεται ένας νεαρός άνδρας που τραγουδάει.
Στο κέντρο της εικόνας η πιο ογκώδης μορφή είναι ο άνδρας, ο οποίος
παρουσιάζεται καλοντυμένος. Μάλιστα με βάση τον τρόπο ένδυσής του
και το κούρεμά του μπορούμε να συμπεράνουμε πως αυτός ο νέος
καλλιτέχνης βρίσκεται στις προηγούμενες δεκαετίες. Βασιζόμενοι στο
φόντο μπορούμε να καταλήξουμε στην άποψη πως ο καλλιτέχνης
ασκεί το επάγγελμα και δεν τραγουδάει ερασιτεχνικά,
όπως γίνεται εμφανές από τα φώτα. Φαίνεται να είναι σε
συναυλία ή να δίνει κάποια παράσταση
σε κοινό. Επιπρόσθετα,
ο φωτισμός είναι τοποθετημένος με τέτοιο τρόπο, έτσι ώστε να δημιουργεί
την αίσθηση πως ο τραγουδιστής ξεχωρίζει, δηλαδή ο φωτογράφος προσπαθεί
να αναδείξει τη κεντρική φιγούρα. Μερικά ακόμα στοιχεία που έχουν τον
ίδιο σκοπό, είναι τα χρώματα, οι όγκοι κλπ. Για παράδειγμα, στη
συγκεκριμένη φωτογραφία υπάρχουν έντονα, ζωντανά χρώματα, δίνεται
έμφαση στις σκιές, καλή εστίαση στη βασική μορφή και αισθητή γίνεται
η αντίθεση μεταξύ των θερμών
χρωμάτων του καλλιτέχνη (κυρίως
αποχρώσεις του κόκκινου και του κίτρινου) και των ψυχρών στο φόντο
(σκούρο μπλε και πράσινο). Τέλος,
για να μην είναι μονότονη η
εικόνα, μέσα από το σακάκι του άνδρα
εμφανίζεται μια μοβ απόχρωση.
Εκτός όμως από το πώς παρουσιάζεται από τον φωτογράφο μία εικόνα,
σημαντικό κομμάτι σε αυτήν είναι τα μηνύματα και οι σκέψεις που κρύβει μέσα
της. Υπάρχει πλήθος λεπτομερειών που
μας προβληματίζουν και μας οδηγούν
στη σκέψη πως ο τραγουδιστής έχεις
πάθος με τη μουσική και, συγκεκριμένα,
με το τραγούδι. Γενικώς, η μουσική
έχει άμεση επιρροή στην ψυχολογία
ενός ατόμου και μέσω αυτής μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα. Η εικόνα αυτή
μου ανεβάζει τη διάθεση και με κάνει
να θέλω να τραγουδήσω και εγώ.
Πιστεύω ότι το μήνυμα που θέλει να
μας δώσει ο φωτογράφος μέσω
του έργου του είναι πως, όπως ο τραγουδιστής απολαμβάνει αυτό που
κάνει, έτσι και εμείς αντίστοιχα θα έπρεπε, με όποιο επάγγελμα και να
ασχοληθούμε, να το κάνουμε με μεράκι, καθώς, όταν γίνεται με χαρά ο,τιδήποτε
κάνουμε, γινόμαστε αποδοτικοί και ταυτόχρονα
διασκεδάζουμε.
Δ. Ν.
Στην εικόνα βλέπω ένα τμήμα ενός σπιτιού. Μπορώ να διακρίνω το σαλόνι, την κουζίνα και
την τραπεζαρία. Το σπίτια αυτό έχει
πολλούς ορόφους. Βλέπω σκάλες που
οδηγούν πάνω και άλλες που οδηγούν πιο κάτω. Το εσωτερικό του σπιτιού είναι
πολύ όμορφα διακοσμημένο και είναι αρκετά τακτοποιημένο όπως και ο εξωτερικός
χώρος της αυλής.
Δεν έχω πολλές απορίες σχετικά με αυτό που βλέπω. Το μόνο που με προβληματίζει είναι τα σχέδια που έχει ο άσπρος τοίχος, τα οποία παρατήρησα ότι υπάρχουν και στο πίσω μέρος του χώρου, δίπλα από την κουζίνα.
Παρατηρώ ότι το σπίτι διαθέτει σίγουρα τρεις ορόφους με βάση τις εσωτερικές του σκάλες. Επίσης, έχει αυλή και οι άνθρωποι που μένουν σε αυτό έχουν, λογικά, καλή οικονομική κατάσταση και τους αρέσει να ζουν σε έναν όμορφο χώρο.
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά του σπιτιού είναι τα φωτιστικά του. Και τα δύο είναι παράξενα συγκριτικά με τα φωτιστικά που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε. Το ένα είναι κίτρινο και έχει πάνω του χρυσές μπάλες, θυμίζει κάτι διαστημικό, ενώ το άλλο είναι κόκκινο και μοιάζει, σαν να έχει πάνω του φυτά και λουλούδια. Εξίσου ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι δύο σημεία στους τοίχους μοιάζουν με τοιχογραφίες, όπως στα αρχαία κτίσματα.
Σκέφτομαι πως θα ήταν πολύ ωραία να ζούσα σε αυτό το σπίτι, διότι φαίνεται πως είναι αρκετά φωτεινό, έχει πρόσβαση σε δική του αυλή, είναι ευρύχωρο, καθαρό, περιποιημένο και διακοσμημένο όμορφα. Πιστεύω πως οι άνθρωποι που μένουν εδώ θα είναι σίγουρα πολύ ευτυχισμένοι και χαρούμενοι.
Πιστεύω πως ο ιδιοκτήτης του σπιτιού βρίσκεται στην αυλή, για να ποτίσει τα φυτά του, να ξεκουραστεί και ίσως να κάνει μια βουτιά στην πισίνα, που υποθέτω ότι έχει, αφού μπορώ να διακρίνω ότι η εξώπορτα του σπιτιού είναι ανοιχτή..
Όλα τα χρώματα ταιριάζουν μεταξύ τους και είναι γήινα. Επίσης,
το ταβάνι είναι στην ίδια λογική, αφού είναι όλο ξύλινο. Αυτά που ξεχωρίζουν
είναι τα δύο φωτιστικά, που έχουν ιδιαίτερο σχήμα και είναι πολύ πιο μοντέρνα
από την υπόλοιπη διακόσμηση. Αρκετά
μεγάλος είναι ο όγκος του τραπεζιού στο σαλόνι, αλλά και του τετράγωνου
καναπέ. Γενικά, η επίπλωση είναι απλή
και μένει πολύς ελεύθερος χώρος σε όλον τον όροφο.
Έκπληξη μου προκαλεί το γεγονός πως όλα τα φωτιστικά είναι ασυνήθιστα, διαφορετικά μεταξύ τους και πολύ εντυπωσιακά. Κάνουν το χώρο πολύχρωμο και την ατμόσφαιρα πιο ευχάριστη. Επίσης, μου προκαλεί έκπληξη το πόσο αρμονικά είναι όλα τοποθετημένα και πόσο τακτοποιημένος είναι ο χώρος.
Στον άσπρο τοίχο του σπιτιού μπορώ να διακρίνω, σε ένα τμήμα του, πέτρες από κάποιο αρχαίο κτίσμα. Πιστεύω πως αυτό μας δείχνει πως ο παλιός πολιτισμός συνδέεται με τον σύγχρονο.
Το έργο αποπνέει μία ατμόσφαιρα κάπως μοναχική, διότι δεν υπάρχει καθόλου κίνηση ή η παρουσία κάποιου ανθρώπου, αλλά ταυτόχρονα και μία ευχάριστη ατμόσφαιρα, αν θέλεις να ηρεμήσεις και να χαλαρώσεις.
Μου δημιουργεί μια χαλαρή διάθεση, ηρεμία και γαλήνη. Πιστεύω πως ο καλλιτέχνης τονίζει τα παράξενα φωτιστικά, ώστε να καταφέρει να δώσει μια ξεχωριστή πινελιά σε σχέση με την υπόλοιπη εικόνα του ορόφου, δηλαδή την τυπικότητα και τις απλές γραμμές και φόρμες που κυριαρχούν.
Τα σχέδια που έχει στον τοίχο, που μοιάζουν με τμήμα αρχαίου ναού-κτίσματος, είναι ένα στοιχείο το οποίο δε θα περίμενα να δω σε ένα σύγχρονο και μοντέρνο σπίτι.
Αν αφαιρούσα το μαξιλάρι-πολυθρόνα, τότε ο χώρος θα φαινόταν πολύ πιο άδειος στα μάτια του παρατηρητή, αφού είναι πολύ μεγάλο και καλύπτει σημαντικό μέρος του χώρου. Επίσης, αν αφαιρούσα τους τοίχους με τα τμήματα του αρχαίου κτίσματος, θα έλειπε η σύνδεση ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν και θα χανόταν ένα πολύ ιδιαίτερο και χαρακτηριστικό στοιχείο της εικόνας.
Aυτοί που κατοικούν στο σπίτι, πρέπει να είναι ενδιαφέροντες άνθρωποι, στους οποίους αρέσει η μοντέρνα τέχνη, αλλά και ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός. Γι΄αυτό το λόγο, ενώ γενικά το σπίτι έχει απλές και γήινες φόρμες, υπάρχουν και κάποια ιδιαίτερα στοιχεία στον χώρο, τα οποία ξεχωρίζουν.
Το τραπέζι του σαλονιού και το μαξιλάρι-πολυθρόνα καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος της φωτογραφίας, γιατί βγαίνουν πολύ πιο μπροστά από τα υπόλοιπα αντικείμενα και έτσι ο όγκος τους φαίνεται ακόμα.
Θ. Δ.
Βλέποντας αυτή την εικόνα, διακρίνω ένα δωμάτιο με απλή, αλλά και μοντέρνα συγχρόνως
διακόσμηση. Αν και με την πρώτη ματιά δεν φαίνεται να είναι κάτι ιδιαίτερο,
παρατηρώντας το καλύτερα, βλέπω ότι έχει αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία.
Είναι ένας σχετικά μεγάλος και φωτεινός χώρος. Πέρα από το μεγάλο παράθυρο
που διακρίνεται δεξιά, αυτό που μου προκάλεσε εντύπωση είναι το στρογγυλό παράθυρο,
καθώς και η θέα που φαίνεται μέσα από αυτό. Από τη θέα, λοιπόν, καταλαβαίνουμε
ότι ο χώρος αυτός βρίσκεται στην εξοχή.
Επίσης, μου κάνει εντύπωση πως, αν και η διακόσμηση είναι μοντέρνα, υπάρχουν
κάποια στοιχεία που δείχνουν μια πιο παραδοσιακή πινελιά, όπως το κάδρο, το
φωτιστικό και το τραπεζάκι.
Το κρεβάτι είναι αρκετά ογκώδες και καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του
χώρου.
Τα χρώματα που κυριαρχούν είναι τα γήινα, αν και το κόκκινο σκαμπό είναι αυτό
που τραβάει την προσοχή. Έτσι χαλάει λίγο την αρμονία, αλλά ίσως αυτό είναι το
μήνυμα που θέλει να περάσει ο καλλιτέχνης. Όπως ακριβώς και στη ζωή, δεν
υπάρχει πάντα αυτή η αρμονία και το τέλειο, αλλά υπάρχει και το διαφορετικό.
Επιπλέον, η ψυχική διάθεση που δημιουργεί είναι σίγουρα η ηρεμία και η
γαλήνη, καθώς είναι ένας χώρος φωτεινός και περιποιημένος, που σε συνδυασμό με
τη θέα της φύσης, προσδίδει μια χαλαρωτική διάθεση.
Σίγουρα, ο καλλιτέχνης προσπάθησε να περάσει με τον τρόπο του τα δικά του
μηνύματα με τις τόσες διαφορετικές πινελιές, αλλά ίσως αυτό να ήταν και το
ζητούμενο!
Γ. Ε.
Ajinai
Στη φωτογραφία αυτή απεικονίζεται ένας
τραγουδιστής και μουσικός από την Ασία. Το τελευταίο γίνεται φανερό από το
σχήμα του προσώπου του αλλά και από το
καπέλο που φοράει. Πίσω του υπάρχουν πράσινα φώτα και μπορούμε να καταλάβουμε
ότι, τη στιγμή που τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία, ο πρωταγωνιστής μας έδινε show στο
κοινό του. Θεωρώ ότι, θέλοντας να δημιουργήσει ατμόσφαιρα την ώρα της συναυλίας
και να ταξιδέψει το κοινό του σε άλλους κόσμους, έχει δημιουργήσει έναν ιδιαίτερο
φωτισμό και αντιθέσεις, όπως φαίνεται από την έντονη διαφορά στα χρώματα της
εικόνας αυτής. Γίνεται κατανοητό ότι τα φώτα της σκηνής έχουν πολλά χρώματα και
συγκεκριμένα διάφορες αποχρώσεις του πράσινου, ενώ η στολή αλλά και το όργανο περιέχουν
μονόχρωμα και σκούρα χρώματα, για να υπάρξει αντίθεση.
Βλέποντας την εικόνα, μου γεννήθηκε η εξής απορία:
Τι είναι αυτό το περίεργο όργανο με το άλογο και από πού προέρχεται; Τι μουσική
άραγε να παίζει; Ο τραγουδιστής είναι μέλος συγκροτήματος ή είναι μόνος του;
Το όργανο αυτό έχει στην άκρη ένα άλογο και
μοιάζει με μεγάλο βιολί. Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορούμε να καταλάβουμε αν ο
πρωταγωνιστής μας βρίσκεται σε κλειστό ή ανοικτό χώρο, ενώ καταλαβαίνουμε ότι
δίνει συναυλία. Άξιο σχολιασμού είναι επίσης το γεγονός ότι ο πρωταγωνιστής μας
φοράει μια περίεργη κινεζική φορεσιά που θυμίζει πιο παλιά χρόνια, ενώ είναι νεαρός
σε ηλικία. Εντυπωσιακό είναι επίσης ότι, παρόλο που χρησιμοποιείται καινούρια
τεχνολογία και παραδοσιακή φορεσιά, η ισορροπία του έργου παραμένει σταθερή,
γιατί είναι σωστά συνδυασμένη. Μήπως προσπαθεί να παντρέψει την παράδοση με την
σύγχρονη πραγματικότητα; Μήπως προσπαθεί να φέρει κοντά την παλιά με τη νέα
γενιά;
Ψάχνοντας να βρούμε τι μπορεί να συμβαίνει σε
αυτή την εικόνα, προσωπικά θα έλεγα ότι ο πρωταγωνιστής μας βρίσκεται μπροστά
σε ένα κοινό, παίζει ένα παραδοσιακό όργανο αλλά με μοντέρνες συνθέσεις και,
παράλληλα, τραγουδάει τραγούδια, παραδοσιακά και μοντέρνα. Επίσης, θα μπορούσαμε
να υποθέσουμε ότι βρίσκεται σε ασιατική περιοχή λόγω της φορεσιάς αλλά και του
οργάνου του και, τέλος, πιθανολογώ ότι το θέμα της συναυλίας αυτής είναι ο
καινούριος κόσμος που συνυπάρχει με τον παλιό.
Για μένα προσωπικά, που δεν έχω καμία επαφή με
την ασιατική κουλτούρα, αλλά ούτε γνωρίζω την Ασιατική Τέχνη, δεν μπορώ να πω ότι
η συγκεκριμένη εικόνα μου δημιουργεί συναισθήματα. Σίγουρα όμως, αν την
φωτογραφία αυτή την έβλεπε κάποιος ομοεθνής του, θα πλημμυρίζονταν από
συναισθήματα ποικίλης φύσης που θα αφορούσαν τους προγόνους του, τους απογόνους
του, τη γενιά του και τον τόπο του.
Πιστεύω ότι ο καλλιτέχνης προσπαθεί να περάσει
το μήνυμα ότι η παλιά τέχνη που αποτυπώνεται στην εικόνα με
το παλιό μουσικό όργανο, το καπέλο και
τη στολή που φοράει, μπορεί να συνυπάρχει αλλά και να συνεργάζεται με τη
σύγχρονη, η οποία διακρίνεται στα φώτα και στο σύγχρονο μικρόφωνο, έτσι ώστε να
μπορούν μαζί να δημιουργήσουν μια
πανέμορφη μελωδία.
Κλείνοντας την περιγραφή μου αυτή, θα ήθελα να τονίσω
ότι πιθανόν ο καλλιτέχνης να ήθελε να περάσει το μήνυμα ότι, όσα χρόνια και αν περάσουν,
κάποια πράγματα μένουν ίδια. Όπως επίσης και το ότι, όσο και αν πιστεύουμε ότι
υπάρχει χάσμα γενεών, όταν γυρίσουμε στο παρελθόν και κοιτάξουμε το μέλλον, οι
διαφορές δεν είναι αγεφύρωτες. Αντιθέτως, οι διαφορές ίσως και να μην υπάρχουν.
Απλά η κάθε γενιά βλέπει τα πράγματα με άλλο μάτι. Δεν είναι τυχαίο που η
μουσική φέρνει τον κόσμο πιο κοντά, εκφράζει συναισθήματα μέσα από τους στίχους
και τις μελωδίες και επαναλαμβάνεται με τα χρόνια.
Ίσως επίσης με τον συνδυασμό που κάνει ο
καλλιτέχνης στα χρώματα να θέλει να δείξει την αντίθεση ανάμεσα στην παλιά και στη
νέα τέχνη. Για παράδειγμα, η παραδοσιακή φορεσιά έχει μονόχρωμο χρώμα, ενώ τα
φώτα είναι πολύχρωμα, δείχνοντας τις περισσότερες δυνατότητες που έχει ο
άνθρωπος στον σημερινό κόσμο.
Πιστεύω ότι υπάρχει απόλυτη αρμονία στο έργο
και, αν αφαιρούνταν κάποιο αντικείμενο, ίσως το νόημα να ήταν τελείως
διαφορετικό.
Τέλος θα ήθελα να εκφράσω τον θαυμασμό μου για το
όργανο που κρατάει ο καλλιτέχνης, όσον αφορά στο χειροποίητο σκαλιστό άλογο που
διακοσμεί το όργανο που παίζει.
Θ. Π.
Ο Γιάννης Ψαθάς έχει δημιουργήσει μια εικόνα με τον τίτλο
"The Angry Bird". Μπορούμε να δούμε ένα παιδάκι με μια θυμωμένη
αντίδραση σε κάτι άσχημο που του συνέβη. Το παιδάκι περιτριγυρίζεται από
διάφορους ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας. Σε πρώτο πλάνο βλέπουμε έναν
άνθρωπο ο οποίος φαίνεται να βρίσκεται στα 70 έτη περίπου και να είναι είτε
καθηγητής είτε ιατρός.
Θα μπορούσαμε να θέσουμε διάφορες ερωτήσεις για το τι βλέπουμε.
Γιατί το παιδάκι είναι δυσαρεστημένο; Τι του συνέβη; Πού βρίσκονται όλοι οι άνθρωποι;
Ποιος είναι ο κύριος μπροστά; Το έργο του Γιάννη Ψαθά μάς γεμίζει με
ερωτήσεις, οι οποίες θα μείνουν αναπάντητες.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει το τοπίο καθώς και η έκφραση του μικρούλη.
Θα μπορούσα να πω πως ο μικρός θυμίζει τον εαυτό μου. Μπορώ να διακρίνω στο
πρόσωπο του την ίδια απογοήτευση που είχα και εγώ, όταν δεν μου άρεσε κάτι.
Εικάζω πως το παιδί έχει παραβρεθεί σε μια συνάντηση, την
οποία δεν θέλει, ή εξετάζεται από τον γιατρό, που για κάποιο λόγο σίγουρα όλα
τα παιδιά φοβόμασταν.
Υπερβολή θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει το χρώμα, καθώς τα
μόνα χρώματα που μπορείς να διακρίνεις είναι άσπρο, γκρι και μαύρο, δηλαδή τα
ουδέτερα χρώματα. Το έργο είναι φτιαγμένο με τέτοιο τρόπο, ώστε ο θεατής να
είναι στο ίδιο ύψος με τα μάτια του μικρούλη και να φοβάται κατά κάποιον τρόπο
τους υπόλοιπους, δηλαδή να αναπτύξει ενσυναίσθηση για τον «κοντό». Μπορεί όλο
αυτό να είναι ένα μήνυμα, για να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας παρά ένα άγνωστο.
Το έργο σίγουρα αποπνέει μια τρομακτική ατμόσφαιρα καθώς και
μια αίσθηση συμπόνιας προς τον μικρό. Σίγουρα, δεν είναι ένα χαρούμενο έργο για
το οποίο, κοιτάζοντάς το, θα πεις: «Αχ, τι ωραία περνάνε, για δες τους». Μόνο ένα
αίσθημα τρομοκρατίας μεταδίδεται.
Ο Γιάννης Ψαθάς κατέβαλε όλη την προσπάθεια, για να κάνει μίζερο
το έργο. Και το κατάφερε. Όπως προανάφερα, είμαστε στο ύψος του μικρού και τα
χρώματα είναι σκοτεινά. Όταν κάποιος δει τέτοια χρώματα, κατευθείαν η μιζέρια
βγαίνει ως πρώτο συναίσθημα, καθώς το άσπρο, το γκρι και το μαύρο έχουν
συνδεθεί με τη βαρεμάρα, τη κακία, τη μιζέρια και άλλα τέτοια άσχημα συναισθήματα.
Ιδίως τα δύο τελευταία χρώματα το πετυχαίνουν αυτό.
Στο έργο, το μεγαλύτερο μέρος καταλαμβάνει ο γιατρός, αλλά ο
μικρούλης είναι ο πρώτος που βλέπουμε. Σε αυτόν έχει εστιάσει και ο καλλιτέχνης,
γιατί όλα τα άλλα είναι έστω και λίγο θολά, όμως τον μικρό τον βλέπουμε κατάματα.
Δ. Κ.
Βλέπω πολύ κόσμο να κοιτάζει έναν άνθρωπο ο οποίος κάνει ένα ιδιαίτερο κόλπο με ποτήρια. Βλέπω κι ένα παιδί το οποίο φαίνεται πολύ θυμωμένο.
Ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά είναι ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους φαίνεται να μην έχουν πολλά λεφτά. Ίσως βρίσκονται στη νότια Αμερική, όπως δείχνει το όλο κλίμα.
Το παιδί μπορεί να είναι θυμωμένο, διότι μάλωσε με κάποιον φίλο του ή κάποιος μπορεί να τον πρόσβαλε, αλλά θα μπορούσε και να είναι θυμωμένο, επειδή οι γονείς του δεν του πήραν κάτι που ήθελε. Υπάρχουν, βέβαια, και αλλά δυνατά σενάρια.
Το συναίσθημα που σου βγάζει αυτή η εικόνα είναι τόσο η χαρά όσο και ο θυμός, διότι βλέπουμε όλο τον κόσμο χαρούμενο, ενώ το παιδί κοιτάζει θυμωμένο. Επίσης, η ατμόσφαιρα, με όλον αυτόν τον κόσμοπου υπάρχει σε αυτήν την εικόνα, φαίνεται αποπνικτική. Είναι βέβαια και χαρούμενη.
Η κύρια φιγούρα της εικόνας είναι το παιδί, το οποίο φαίνεται θυμωμένο, διότι σε αυτό και εστιάζει η φωτογραφία. Αλλά και ο τίτλος της εικόνας αφορά το μικρό παιδί.
Επομένως, το συμπέρασμα είναι σχεδόν αδύνατον να το βρεις, με βάση την εικόνα, διότι το παιδί αυτό θα μπορούσε να είναι θυμωμένο για πολλούς και διάφορους λόγους που προαναφέρθηκαν.
H εικόνα που μου δόθηκε, για να μελετήσω, είναι
μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, στην οποία απεικονίζεται μια ηλικιωμένη γυναίκα
αγκαλιά μαζί με το σκυλάκι της, ένα mini
Yorkshire terrier.
Μπορώ
να καταλάβω από τα κοσμήματα, από τη γούνα αλλά και από τα αξεσουάρ του σκυλιού
ότι η κυρία ήταν εύπορη τότε. Εάν είχαν τραβήξει μια ασπρόμαυρη φωτογραφία πριν
από πολλά χρόνια, αντιλαμβανόμαστε ότι ήταν έτσι.
Ένα
σενάριο που θα μπορούσα να φτιάξω με το μυαλό μου είναι ότι η κυρία μια ημέρα
έβγαλε βόλτα το σκυλάκι της και κάποιοι άνθρωποι, την ώρα που έκαναν τη βόλτα τους,
είδαν το σκυλάκι, το θεώρησαν γλυκό, ακόμη και χαριτωμένο, και το τράβηξαν μια
φωτογραφία.
Αυτό
που με έκανε να αισθανθώ αυτή η φωτογραφία είναι χαρά, γιατί βλέπω ένα όμορφο
πλάσμα να το αγαπά και να το σέβεται μια ηλικιωμένη κυρία. Επιπλέον, κρίνοντας από
τον τρόπο, με τον οποίο συμπεριφέρεται στο κατοικίδιό του, μπορούμε να
κατανοήσουμε ότι η γυναίκα αυτή έχει εσωτερική ομορφιά, ότι γι΄ αυτήν δεν είναι
απλά ένα κατοικίδιο, αλλά ένα μέλος της οικογένειας της.
Ένα μήνυμα που ίσως κρύβεται στην εικόνα είναι ότι πρέπει να φροντίζουμε αυτούς που αγαπάμε, όπως ακριβώς και η ηλικιωμένη κυρία για το σκυλάκι της. Και ο Κύριος μας είπε να φροντίζουμε και να αγαπάμε τον πλησίον μας.
K. K.
Βλέπω έναν άντρα που πιθανόν παίζει κάποιο μουσικό όργανο. Υπάρχουν απορίες κι ερωτήματα σχετικά με αυτό που βλέπω. Μία απορία που έχω, είναι αν παίζει κάποιο μουσικό όργανο και ποιο είναι αυτό. Μία άλλη είναι αν όντως παίζει σε συναυλία ή κάνει πρόβα μόνος του. Υπάρχουν ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά στο έργο. Ένα από αυτά είναι η μπλούζα αυτού του άντρα, η οποία είναι γεμάτη με πολλά μάτια και μας τραβάει την προσοχή. Βλέποντας αυτό το έργο, μου έρχεται στο μυαλό μια συναυλία που είχα πάει να δω με τους γονείς μου, στην οποία τραγουδούσε ένα ροκ συγκρότημα με παρόμοια ρούχα.
Εγώ πιστεύω ότι είναι ένας ηλικιωμένος άντρας, πιθανότατα μέλος κάποιου συγκροτήματος, που παίζει ένα μουσικό όργανο την ώρα της συναυλίας. Υπερβολή πιστεύω πως υπάρχει στον χρωματισμό και στο μοτίβο της μπλούζας του άντρα, καθώς και στην εξωτερική του εμφάνιση, όπως για παράδειγμα στην κίνηση των μαλλιών του. Έκπληξη για μένα είναι το πώς μπορεί σε τέτοια ηλικία να παίρνει μέρος σε συναυλία. Το μήνυμα που πιστεύω ότι θέλει να περάσει ο καλλιτέχνης είναι ότι μπορείς να κάνεις ό,τι αγαπάς ανεξάρτητα από την ηλικία ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση.
Κατά τη γνώμη μου, από το έργο αποπνέει μια ατμόσφαιρα ταραχής, φασαρίας και υπερβολικής ζωντάνιας (παραπάνω από όσο πρέπει). Αρχικά, μου δημιουργεί ένα αίσθημα αδιαφορίας, όσο το κοιτάω όμως, μου δημιουργείται το αίσθημα της περιέργειας, λες και κυριαρχεί στο έργο κάτι παράξενο, διαφορετικό και μη συνηθισμένο.
Ο καλλιτέχνης δημιούργησε αυτήν την έκπληξη, για να μας τραβήξει την προσοχή. Ο καλλιτέχνης κατάφερε να με εντυπωσιάσει με την υπερβολή στην εμφάνιση, στα χρώματα, στα μοτίβα και τις κινήσεις. Χρησιμοποιώντας υπερβολή σε όλα τα παραπάνω κέρδισε την προσοχή μας και τον σχολιασμό μας.
Αν κάναμε κάποιες αλλαγές, όπως επιλέγοντας να καταργήσουμε ένα αντικείμενο ή να το αλλάξουμε με κάποιο άλλο, π.χ. αν αφαιρούσαμε το μουσικό όργανο ή αν στην θέση αυτού του ανθρώπου βάζαμε κάποιον νεότερο, τότε θα βλέπαμε μια άλλη εικόνα, πιθανόν πιο απλή και ίσως να μην κατευθυνόταν το μυαλό μας σε μια συναυλία.
Τα στοιχεία του έργου που επηρέασαν και προσέλκυσαν την παρατήρηση και τη σκέψη μου ήταν ο υπερβολικός βαθμός σε όλα τα στοιχεία. Η φιγούρα που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της φωτογραφίας είναι το κεφάλι με τα μακριά μαλλιά και αυτό συμβαίνει, γιατί αυτό είναι το πιο δυνατό στοιχείο σε όλη την εικόνα.
Κ. Μ.
Στο κέντρο της φωτογραφίας μπορούμε να δούμε ένα
παιδί που φαίνεται να κλαίει, καθώς κυλάει ένα δάκρυ από το αριστερό του μάτι.
Το παιδί κρατάει ένα κομμάτι πανί με τα χέρια του σηκωμένα μπροστά του. Πίσω
από το παιδί φαίνονται δύο κορίτσια μεγαλύτερης ηλικίας που φοράνε παραδοσιακές
ενδυμασίες. Διακρίνουμε ότι ένα από τα κορίτσια κρατάει ένα κυκλικό αντικείμενο
που μοιάζει με μπισκότο.
Η φωτογραφία δείχνει να τραβήχτηκε στις αρχές του
εικοστού αιώνα και το καταλαβαίνουμε από τα χρώματα της εικόνας και τις
ενδυμασίες των παιδιών.
Η φωτογραφία σε κάνει να αναρωτιέσαι τι έχει
περάσει το καημένο αγόρι και κατάντησε να βρίσκεται μόνο του στη μέση ενός δρόμου. Επίσης,
σε κάνει να νιώθεις θλίψη για το αγόρι.
Αν έπρεπε να μαντέψω τι γίνεται, θα έλεγα πως
αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας τραγωδίας, στην οποία τρεις ανήλικοι έχασαν τους γονείς
τους και έχουν αναγκαστεί να φύγουν μακριά από το σπίτι τους. Θα μπορούσε να
ήταν αποτέλεσμα εισβολής ή φτώχειας.
Ο καλιτεχνης μπορει να τράβηξε τη φωτογραφία, για
να δείξει στον κόσμο το αποτέλεσμα του πολέμου ή της φτώχειας και είναι σίγουρο
πως, χωρίς το δάκρυ, οι σκέψεις και τα συναισθήματα που θα μας δημιουργούσε ή
εικόνα θα ήταν εντελώς διαφορετικά. Γι’ αυτόν τον λόγο, το αγόρι καταλαμβάνει
το μεγαλύτερο μέρος της εικόνας, ώστε να τραβήξει περισσότερο την προσοχή μας.
Κ. Κ.
Στην εικόνα που βλέπω, μπορώ να διακρίνω πως τα φώτα και τα
σπίτια μοιάζουν σαν γράμματα, σαν να γράφει κάποιος ένα μήνυμα. Συνθέτοντας τα
επιμέρους, βλέπω πολύ μπλε χρώμα, οπότε υποθέτω πως πρόκειται για ένα νησί μέσα
στην θάλασσα, πολύ μακριά, μέσα στο άγνωστο των σύννεφων και μέσα στα λόγια των
ψαριών που δεν καταλαβαίνουμε.
Δεύτερον, βλέπω λίγη πρασινάδα και πολλά δέντρα, θάμνους,
πολλά εξωτικά πουλιά και λουλούδια. Επίσης, βλέπω πως το χρώμα της εικόνας
είναι χαρούμενο με παιδιά να παίζουν στις αυλές, τους γονείς να συζητούν και
τους παππούδες ή τις γιαγιάδες να το απολαμβάνουν. Παρακάτω, βλέπω όλα τα
σπίτια και τις σκηνές που έχουν χτίσει οι άνθρωποι, εργάτες, πλούσιοι και
φτωχοί. Προσθέτοντας κάτι από τη δική μου ζωή, βλέπω την οικογένειά μου να
περνάει υπέροχα. Τέλος, μπορώ να τους φανταστώ όλους να χαίρονται, να είναι
έτοιμοι και ατρόμητοι για το άγνωστο.
Δ. Κ.
Στην φωτογραφία βλέπω μια αυλή ενός όμορφου και μεγάλου σπιτιού. Κάτω υπάρχουν όμορφα μπεζ-άσπρά πλακάκια. Οι τοίχοι τού σπιτιού είναι οι μισοί άσπροι και οι άλλοι μισοί είναι πέτρινοι. Από την άλλη πλευρά φαίνεται ένας κήπος με λουλούδια και ένα μεγάλο ψηλό και πυκνό δέντρο. Ακριβώς στη μέση υπάρχει ένα στρογγυλό τραπέζι με τέσσερις γκρι καρέκλες με άσπρα μαξιλαράκια γύρω γύρω. Πάνω στο τραπέζι είναι τοποθετημένο ένα βάζο με κόκκινα τριαντάφυλλα. Μένει κανένας σε αυτό το σπίτι άραγε; Αν ναι ποιος\ποιοι μένουν εκεί;
... Φαντάζομαι πως σε αυτό το όμορφο σπίτι μένουν τέσσερις φίλες, η Άννα, η Εύη, η Αγάπη και η Λίζα. Είναι μια τυπική παρέα κοριτσιών, όμως είναι επίσης μυστικοί κατάσκοποι. Όλα ξεκίνησαν το καλοκαίρι, ενώ φύτευαν στον κήπο. Σκάβοντας, βρήκαν ένα ξύλινο μπαούλο, μέσα στο οποίο υπήρχε ένα γράμμα που έλεγε: "Αν αυτή τη στιγμή διαβάζετε αυτό το γράμμα, σημαίνει ότι είστε οι καινούργιοι ένοικοι αυτού του σπιτιού. Αν μπορείτε να το δεχτείτε, σας βάζω μια πρόκληση, να βρείτε τους προηγούμενους ενοικιαστές. Σε αυτό το κουτί υπάρχουν μερικά στοιχεία και το κλειδί για το υπόγειο".
Τα τέσσερα κορίτσια δέχτηκαν την πρόκληση. Και στον ελεύθερο τους χρόνο ψαχνανε στοιχεία και περνούσανε κάποιες προκλήσεις, για να φτάσουν να βρουν τους προηγούμενους ενοικιαστές. Μετά από πολλούς μήνες, πολλούς γρίφους, στοιχεία και προκλήσεις, επιτέλους βρήκαν τους ενοικιαστές και δεν θα πιστέψετε ποιος ήταν. Ο άνθρωπος που έψαχναν τόσο καιρό ήταν ο πρωθυπουργός της χωράς!
... Είναι σαν να βλέπω μία ηλιόλουστη μέρα το καλοκαίρι. Το έργο αυτό με κάνει να νιώθω μία ηρεμία, όπως ακριβώς το καλοκαίρι, χωρίς σχολείο και υποχρεώσεις.
Στη φωτογραφία το χρώμα που κυριαρχεί είναι κυρίως το άσπρο\μπεζ. Παρ' όλα αυτά υπάρχουν και πιο έντονα χρώματα, π.χ. στον γαλάζιο ουρανό, στο έντονο πράσινο δέντρο και στα κοκκινα τριαντάφυλλα. Το αντικείμενο πού καταλαμβάνει τον μεγαλύτερο χώρο στην φωτογραφία είναι το σπίτι, γιατί είναι το «θέμα» της φωτογραφίας αυτής.
Α. Κ.
Κρατώντας στα χέρια μου τη φωτογραφία με τον τίτλο “Chocolateria” , αυτό που βλέπω είναι τα ασπρόμαυρα χρώματα της. Στη συνέχεια, παρατηρώ καλύτερα και βλέπω έναν κύριο, ο οποίος μάλλον είναι σερβιτόρος και βρίσκεται πίσω από έναν πάγκο σε κάποιο μαγαζί, που πιθανόν να είναι καφετέρια. Προσπαθώ να καταλάβω σε ποιο μέρος του κόσμου βρίσκεται, αλλά δεν βλέπω κάτι που θα με βοηθήσει. Ο υπάλληλος είναι ελαφρά χαμογελαστός και γύρω του είναι όλα καθαρά και τακτοποιημένα. Αυτός φοράει άσπρο πουκάμισο με παπιγιόν και πιθανότατα μαύρο παντελόνι. Είναι έτοιμος να εξυπηρετήσει και να σερβίρει τους πελάτες του.
Πιστεύω ότι είναι ένας Ισπανός μετανάστης που έχει πάει στο Παρίσι, για να εργαστεί. Έχει να εξυπηρετήσει μια ομάδα τουριστών από την Αγγλία. Η επιλογή του ασπρόμαυρου χρώματος δείχνει μια κατάσταση λίγο στενάχωρη και την ανάγκη του καλλιτέχνη να εμφανίσει ένα πρόβλημα.
Πολλοί άνθρωποι, παλιά αλλά και σήμερα, μεταναστεύουν, για να βρουν μια καλύτερη ζωή σε μέρη όπου υπάρχει μεγαλύτερη δυνατότητα εργασίας. Εκεί προσπαθούν να φερθούν με αξιοπρέπεια στη δουλειά τους και το ίδιο περιμένουν και από τους άλλους, να σεβαστούν τη διαφορετικότητά τους.
M. K.
Tres Cool - Green Day
Στην
εικόνα αυτή, βλέπω έναν άνθρωπο, με μαύρα ρούχα και άσπρή γραβάτα να παίζει drums.
Υπάρχουν
διάφορες απορίες σχετικά με αυτήν την εικόνα. Αρχικά, πού βρίσκεται αυτός ο drummer; Ποιο είδος μουσικής παίζει και ποιο
τραγούδι; Πόσο χρονών είναι και ποιο είναι το όνομά του;
Ένα
ενδιαφέρον χαρακτηριστικό στην εικόνα αυτή είναι το γεγονός ότι τα πάντα είναι μαύρα.
Το φόντο, τα ρούχα του, το μακιγιάζ του, ακόμα και τα drums του, όλα εκτός από τη γραβάτα του είναι μαύρα.
Το
συγκεκριμένο έργο μού φέρνει διάφορες σκέψεις και αναμνήσεις, καθώς παλιότερα έπαιζα
drums, αλλά σταμάτησα λόγω
της αρθρίτιδας που έχω. Οπότε η μόνη σκέψη που μου έρχεται σχετικά με αυτό το έργο,
είναι ότι πολύ σύντομα θα μπορώ και πάλι να ασχοληθώ με το μουσικό όργανο αυτό.
Τα
drums είναι από τα
αρχαιοτέρα μουσικά όργανα. Τα αρχαία drums εμφαίζονται
πριν από χιλιετίες, σε όλη την Αφρική, την Ασία και τη Μέση Ανατολή. Μεταξύ των
πρώτων κρουστών είναι τα ιδιόφωνα, τα οποία κατασκευάζονταν από οστά μαμούθ.
Αυτά τα όργανα χρονολογούνται από το 70.000 π.Χ. και παράγουν τον ήχο μέσω της δόνησης
όλου του οργάνου. Τα σημερινά drums
έχουν πάρει πάρα πολλά στοιχεία της αρχαίας
Μεσοποταμίας και της Αίγυπτου.
Η
ιστορία των τυμπάνων προέρχεται από τις πρώτες παραδόσεις της Μέσης Ανατολής.
Τα τύμπανα της ευρωπαϊκής μουσικής, πιθανότατα, προέρχονται από αιγυπτιακούς
και τουρκικούς πολιτισμούς. Τα drums,
όπως τα γνωρίζουμε σήμερα, πιθανότατα ξεκινήσαν από τις αρχές του εικοστού αιώνα
στην Νέα Ορλεάνη, όπου drummers
της τζαζ μουσικής, όπως ο Warren
Dodd, συγκέντρωσαν ένα set drums, χρησιμοποιώντας κλασικά όργανα. Μερικά
από αυτά τα όργανα έπρεπε να τροποποιηθούν, όπως το μπάσο drum.
Η
ατμόσφαιρα που αποπνέει το έργο αυτό είναι κυρίως emo και rock/metal. Αυτό φαίνεται από το σκοτεινό φόντο, από
το χρώμα των ρούχων και του μακιγιάζ του drummer, αλλά και από την απαραίτητη χρήση των drums στην rock
μουσική.
Η
ψυχική μου διάθεσή, βλέποντας αυτήν την εικόνα, είναι πολύ καλή κι ευχάριστη,
καθώς μου αρέσει πολύ η rock/metal μουσική.
Την
παρατήρηση και τη σκέψη μου κέρδισαν κυρίως η υπερβολική δόση μαύρου χρώματος,
ο μεγάλος όγκος των drums
γύρω από τον drummer, η κίνηση του drummer και η οπτική γωνία του φωτογράφου, που αιχμαλώτισε τέλεια και
τον drummer και τα drums.
Ο drummer πιθανότατα βρίσκεται πάνω σε μια σκηνή, όπου παίζει πιθανότατα rock μουσική, και υπολογίζω ότι είναι μεταξύ είκοσι πέντε και τριάντα χρονών.
Δ. Λ.
Πριν απο δύο χρόνια είχα την τύχη να πάω καλοκαιρινές διακοπές στο Λονδίνο. Η έκπληξη μου ήταν πολύ μεγάλη γιατί εκείνες τις μέρες που ήμουν εκεί, θα γινόταν μια συναυλία με το αγαπημένο μου συγκρότημα. Προμηθεύτηκα εισητήρια χωρίς δεύτερη σκέψη και βρέθηκα σ’έναν τόπο μαγικό. Μόλις ξεκίνησε το πρώτο τραγούδι, εντόπισα έναν επώνυμο φωτογράφο ελληνικής καταγωγής που απαθανάτιζε τους καλλιτέχνες. Τον πλησίασα με θάρρος και του ζήτησα να μου δώσει μια φωτογραφία απο τον διάσημο ντράμερ του Trè Cool.
Απο εκείνη τη στιγμή και μετά έχω μπροστά μου ένα ενθύμιο μοναδικό που με ταξιδεύει σ’εκείνη την καταπληκτική συναυλία. Παρατηρώ ότι παίζει τα ντράμς με πολλή ενέργεια και δύναμη. Η σκοτεινή εικόνα δείχνει ένα μυστήριο, για να μπεις στο κλίμα του τραγουδιού. Ένα έντονο φως πηγάζει απο τον ίδιο τον μουσικό και τα ντραμς, για να προβάλλεται το ταλέντο του και να προκαλεί τον θαυμασμό.
Όταν έστιαζω στο πρόσωπο, παρατηρώ ένα βλέμμα ασυνήθιστο, επίμονο γεμάτο ένταση. Με τα τραγούδια που παίζει, προτρέπει τους θαυμαστές να έχουν επαναστατική διάθεση και να πιστεύουν στον εαυτό τους. Οι στίχοι σε συνδυασμό με τη μουσική του Trè Cool προκαλούν τα συναισθήματα των θαυμαστών σε όλο τον κόσμο. Μιλόυν για την μοναξιά, τον ρατσισμό, την ελευθερία του λόγου και του πνεύματος.
Κάθε φορά που βλέπω αυτή τη φωτογραφία, νιώθω ευγνώμων και τυχερή που βίωσα όλη αυτή την ενέργεια που εκπέμπει.
Η. Π.
Αεροφωτογραφία ξενοδοχείου
Στη φωτογραφία βλέπω ένα φυσικό τοπίο που φιλοξενεί ένα ξενοδοχειακό συγκρότημα, μία παραλία, μία καταπράσινη θάλασσα κι ένα δάσος που καλύπτει την πλαγιά ενός βουνού. Το τοπίο βρίσκεται στη Σκόπελο. Όταν βλέπω τη φωτογραφία, χαλαρώνω, διότι εκεί πέρα σίγουρα θα έχει ησυχία. Επίσης, νιώθω νοσταλγία βλέποντας ένα τόσο ωραίο τουριστικό προορισμό που έχω να επισκεφτώ από το καλοκαίρι.
Στο μέρος που δείχνει η φωτογραφία, φαντάζομαι πως ζει ένας δύτης, ο οποίος είχε ακούσει για ένα καράβι το οποίο ερχόταν από την Τροία με πολύ χρυσό και είχε βυθιστεί κοντά στην περιοχή. Ο δύτης ήταν, επίσης, αρχαιολόγος και το πλοίο τον ενδιέφερε πάρα πολύ.
Μια μέρα, λοιπόν, ο δύτης πήρε τη στολή κατάδυσής του και βούτηξε μέσα στο νερό. Κατευθείαν περικυκλώθηκε από διάφορα θαλάσσια όντα, ψάρια, κοράλλια και μαλάκια. Μετά από κανένα δίωρο, βγήκε στην ακτή με άδεια χέρια. Την ώρα που έβγαινε, ένας γέρος τον πλησίασε και τον ρώτησε γιατί ήταν στεναχωρημένος. Ο δύτης του απάντησε ότι αναζητούσε ένα αρχαίο ναυάγιο. Ο γέρος απάντησε ότι ξέρει κι αυτός τον μύθο και ότι έχει ακούσει ότι το ναυάγιο βρισκόταν στην άλλη μεριά του νησιού. Ο δύτης τον ευχαρίστησε και την άλλη μέρα βούτηξε για τελευταία φορά κοντά στο ξενοδοχειακό συγκρότημα πηγαίνοντας στα μέρη που δεν είχε εξερευνήσει την προηγούμενη μέρα. Τελικά, το ναυάγιο βρισκόταν σε έναν κολπίσκο, δίπλα στο ξενοδοχειακό συγκρότημα.
Ο δύτης μπήκε μέσα στο καράβι και άρχισε να ψάχνει για τον χρυσό.
Αφού τον βρήκε, πήρε λίγο μαζί του και βγήκε στην επιφάνεια της θάλασσας. Εκεί
είδε τον γέρο να τον περιμένει. Ο δύτης πάγωσε και τον ρώτησε τι κάνει εκεί και
γιατί τον ακολούθησε. Ο γέρος είπε ότι και αυτός είχε βρει τον θησαυρό
παλιότερα, αλλά δεν τον πήρε, γιατί ήξερε ότι την επόμενη κιόλας μέρα θα κατέφταναν
πολλοί άνθρωποι που θα τον έψαχναν για το δικό τους κέρδος. Ο δύτης το
κατανόησε και άφησε πίσω τον χρυσό. Μετά από μία μέρα, γύρισε στο σπίτι του και
δεν το είπε σε κανέναν.
Θ. Λ.
Cubans in Madrit
Τρία αδέρφια, ο Κάρλος, ο Λούις και ο Χόρχε, ζούσαν σε μια φτωχική γειτονιά της Κούβας και, συγκεκριμένα, σε ένα χωριό λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αβάνα. Ο παππούς τους και ο πατέρας τους ήταν διακεκριμένοι ποδοσφαιριστές και διάσημοι για το ταλέντο τους στην Κούβα. Εκτός από φήμη, είχαν αποκτήσει κι αρκετά χρήματα από την ενασχόλησή τους με το ποδόσφαιρο, όμως δεν κατάφεραν να διατηρήσουν την περιουσία που με ευκολία απέκτησαν, γιατί το πάθος τους για τον τζόγο υπερίσχυσε της αγάπης τους για το ποδόσφαιρο.
Στα πρώτα χρόνια της ζωής τους, τα
τρία αδέρφια πρόλαβαν να γευτούν την οικονομική άνεση που τους πρόσφεραν τα
χρήματα, καθώς και τη δόξα από τις επιτυχίες του παππού και του πατέρα τους. Ο
μεγαλύτερος από τα αδέρφια είναι ο Κάρλος που πήρε το όνομα του παππού του και,
μετά από δύο χρόνια, γεννήθηκαν τα δίδυμα αδέρφια του, ο Λούις και ο Χόρχε.
Όπως είναι φυσικό, όλοι περίμεναν πως
με τέτοια γονίδια θα γίνονταν και τα τρία αδέρφια ποδοσφαιριστές. Εξάλλου, αυτό
ήταν και το όνειρο του πατέρα τους, που θεωρούσε δεδομένο το ταλέντο τους στο
ποδόσφαιρο. Ακολουθώντας, λοιπόν, το όνειρο του πατέρα τους, ξεκίνησαν να
προπονούνται στην τοπική ομάδα του χωριού με μέτριες έως καλές επιδόσεις. Οι
προπονήσεις τους συνεχίστηκαν μέχρι που έγιναν δεκατριών ετών, χωρίς ιδιαίτερες
διακρίσεις.
Κάποια μέρα, με παρότρυνση ενός φίλου
τους, πήγαν να παρακολουθήσουν έναν φιλανθρωπικό αγώνα από το κορυφαίο
πρωτάθλημα μπάσκετ του ΝΒΑ. Από εκείνη τη μέρα άλλαξαν όλα γι’ αυτούς, αφού
μαγεύτηκαν με το συγκεκριμένο άθλημα και θέλησαν να ασχοληθούν μ’ αυτό. Φυσικά
δεν ήταν πολύ εύκολο να το ανακοινώσουν στην παραδοσιακά ποδοσφαιρική
οικογένειά τους, γιατί φοβούνταν την αντίδρασή τους. Ο πατέρας τους, ανέλπιστα,
το πήρε θετικά, ενώ ο παππούς τους δεν ήθελε καν να ακούσει για την καινούρια
τους αρχή και για το συγκεκριμένο άθλημα.
Έψαξαν αμέσως για μια ομάδα μπάσκετ
στην Κούβα και βρήκαν με δυσκολία τη μοναδική που βρισκόταν 5 χιλιόμετρα μακριά
από το χωριό τους και ονομαζόταν “Capitalinos De La Habana”. Ξεκινούσαν καθημερινά για
προπόνηση διανύοντας την απόσταση με τα πόδια. Στην αρχή, επειδή δεν ήταν
εξοικειωμένοι με αυτό το άθλημα, δεν τα κατάφερναν πολύ καλά. Μετά από
προπονήσεις δύο ετών, ξεχώρισαν και κατάφεραν να γίνουν οι καλύτεροι
μπασκετμπολίστες της Κούβας, διαψεύδοντας όλους όσους πίστευαν γι’ αυτούς ότι
έπρεπε να διαδεχθούν τη θρυλική πορεία του παππού και του πατέρα τους στο
ποδόσφαιρο.
Όταν ο Κάρλος έφτασε στην ηλικία των
20 ετών και οι Λούις και Χόρχε έγιναν 18 ετών, σε ένα παιχνίδι του
πρωταθλήματος της ομάδας τους, για καλή τους τύχη καθόταν στις κερκίδες ένας
κυνηγός ταλέντων από την ομάδα μπάσκετ της Ρεάλ Μαδρίτης. Αμέσως τους ξεχώρισε,
αλλά για διαφορετικό λόγο τον καθένα. Τον Κάρλος για το σουτ του, τον Λούις για
την άμυνα που έκανε στον αντίπαλό του και τον Χόρχε για τον τρόπο με τον οποίο
έπαιζε, χωρίς εγωισμό, και για την ικανότητά του να πασάρει την μπάλα αλάνθαστα
την κατάλληλη στιγμή.
Ύστερα από πρόταση του κυνηγού
ταλέντων, ξεκίνησαν για την Ισπανία, όπου θα ακολουθούσε γι’ αυτούς μια
δοκιμαστική περίοδος, κατά την οποία θα κρίνονταν για την είσοδό τους στην
ομάδα. Η ευκαιρία τούς δόθηκε σε ένα τουρνουά, στο οποίο η επίδοσή τους στους
πρώτους αγώνες ήταν μέτρια, όμως στον τελικό αγώνα κατάφεραν να διαπρέψουν και
μάλιστα με το σκορ ισόπαλο. Η αντίπαλη ομάδα στο τελευταίο λεπτό του αγώνα
κατάφερε να τους περάσει για δύο πόντους, όμως στα τελευταία είκοσι
δευτερόλεπτα ο Λούις έκλεψε την μπάλα, έδωσε πάσα στον Χόρχε, ο οποίος πέρασε
δύο παίκτες και έδωσε πάσα στον Κάρλος, που ήταν ελεύθερος στη γωνία, και αυτός
με ψυχραιμία έβαλε το πολυπόθητο τρίποντο. Έτσι, νίκησαν με διαφορά ενός
πόντου. Στο τέλος του αγώνα, πανηγύρισαν τη νίκη της ομάδας τους, πίνοντας
μπύρες στην κεντρική πλατεία της Μαδρίτης, όπου οι θαυμαστές τους είχαν την
ευκαιρία να τους βγάλουν φωτογραφίες.
Μ’ αυτόν τον τρόπο, κέρδισαν μια θέση στη βασική ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης με την αξία τους και ύστερα από κάποια χρόνια έπαιζαν στο ΝΒΑ. Συγκεκριμένα, ο Κάρλος στους Los Angeles Lakers, ο Λούις στους Milwaukee Bucks και ο Χόρχε στους Chicago Bulls.
Γ. Λ.
Yacht Aerial Photography
Βλέπω ένα καράβι που έχει ρίξει
άγκυρα δίπλα σε ένα νησί.
Το μεγαλύτερο μέρος της εικόνας καταλαμβάνει
η θάλασσα. Τα χρώματα και τα αντικείμενα
της εικόνας επηρεάζουν και προσελκύουν ανθρώπους, στους οποίους ίσως η εικόνα
θυμίζει παλιές εμπειρίες.
Τα νερά είναι γαλαζοπράσινα και,
από ό,τι φαίνεται, το καράβι βρίσκεται κοντά σε μία παραλία με βράχια.
Μπορώ να διακρίνω μέσα στη
θάλασσα μια κίτρινη σημαδούρα, που λογικά είναι του ιδιοκτήτη του καραβιού. Ο
ιδιοκτήτης, τα Σαββατοκύριακα, παίρνει το καράβι του, ψαρεύει με τα παιδιά του
και μετά, ο ίδιος και η οικογένειά του κολυμπάνε στη θάλασσα.
Λίγα χιλιόμετρα μακριά από το
σπίτι αυτής της οικογένειας υπάρχει ένα μεγάλο τουριστικό χωριό όπου, το
καλοκαίρι, ανοίγουν όλα τα τουριστικά μαγαζιά.
Αυτή η εικόνα μού θυμίζει τα καλοκαιρινά ταξίδια που κάνω με την οικογένειά μου και γι’ αυτόν τον λόγο τα συναισθήματα που μου προκαλεί είναι χαρά και ενθουσιασμός. Στην εικόνα υπάρχει μια υπερβολή στο χρώμα και συγκεκριμένα στο μπλε, λόγω της θάλασσας.
A. M.
Η μοναχική βάρκα
Φαντάζομαι έναν μοναχικό ψαρά που βρίσκεται στη μέση της θάλασσας, ίσως για να σκεφτεί, να αποδράσει από την καθημερινότητα ή να αναζητήσει κάτι άγνωστο. Η βάρκα του είναι το μόνο του στήριγμα σε αυτή την απέραντη υδάτινη έκταση. Η θάλασσα μοιάζει σχεδόν εξωπραγματική, με το μπλε και το πράσινο να δίνουν την αίσθηση ενός ιδανικού, τέλειου τοπίου. Το φως είναι τόσο απαλό που ενισχύει τη γαλήνια ατμόσφαιρα.
Η λεπτομέρεια των ίχνων της βάρκας στο νερό είναι ένα σημείο που εκπλήσσει. Παρόλο που η θάλασσα δείχνει αχανής και ακίνητη, αυτό το μικρό στοιχείο προσθέτει ζωή και κίνηση στην εικόνα.
Η μοναχική βάρκα μπορεί να συμβολίζει το ταξίδι του ανθρώπου στη ζωή: μόνος, αλλά με στόχο και κατεύθυνση. Η απεραντοσύνη της θάλασσας αντιπροσωπεύει τις δυσκολίες και τις προκλήσεις, αλλά και τις ευκαιρίες που περιμένουν να εξερευνηθούν. Η θάλασσα πάντα κατείχε κεντρική θέση στην ελληνική κουλτούρα, ως σύμβολο ελευθερίας και εξερεύνησης.
Η εικόνα αυτή θυμίζει τις περιγραφές του Οδυσσέα, που ταξίδευε μόνος για να φτάσει στην Ιθάκη του. Η εικόνα αποπνέει ηρεμία, διαύγεια και στοχασμό, αλλά ταυτόχρονα κρύβει και μια αίσθηση μυστηρίου για το άγνωστο.
Η εικόνα προκαλεί μια ανάμεικτη διάθεση: από τη μία με ηρεμεί και μου δημιουργεί μια αίσθηση ευχαρίστησης, αλλά από την άλλη νιώθω και μια ελαφριά μελαγχολία, λόγω της μοναξιάς που αποπνέει η βάρκα.
Ρ. Τ.
Βλέπω ένα δέντρο στην μέση της
εικόνας, μια σκεπή στα δεξιά και έναν καναπέ στα αριστερά. Επίσης, μπορεί κανείς
να σκεφτεί ότι είναι το εξοχικό μιας οικογένειας.
Μια απορία που έχω είναι γιατί το
δέντρο είναι μέσα στον χώρο και όχι απ` έξω. Η πρώτη μου παρατήρηση είναι ότι ο
χώρος είναι ή σπίτι ή αυλή. Μπορούμε να προσέξουμε ότι δεξιά στη σκεπή έχει
φυτά.
Ένα από τα ενδιαφέροντα
χαρακτηριστικά της εικόνας είναι ο ίδιος ο χώρος και κυρίως το δέντρο στο
κέντρο.
Μια ιδέα που έχω, κοιτάζοντας τη
συγκεκριμένη εικόνα, είναι ότι πρόκειται για σπίτι, στο οποίο υπάρχει ο συγκεκριμένος
εξωτερικός χώρος.
Είναι μια πολύ όμορφη και
διαφορετική εικόνα και μέσα από αυτήν μπορείς να δεις πολλά πράγματα, εάν
αφήσεις την φαντασία σου ελεύθερη. Αυτό που μπορεί να συμβαίνει μέσα σε αυτήν
την εικόνα είναι ότι είναι ένας πολύ δημιουργικός χώρος, στον οποίο θα γίνονται
διάφορες ομιλίες και θα ξεκουράζονται
άνθρωποι. Στα δεξιά μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι υπάρχει τραπέζι στο οποίο
μπορούνε είτε να απολαύσουν το γεύμα τους είτε να το φτιάξουν, γιατί υπάρχει γκριλ.
Η πρώτη υπερβολή στο έργο είναι
το δέντρο στο κέντρο, το οποίο είναι αρκετά μεγάλο σε όγκο. Επίσης, ο καναπές
είναι αρκετά μεγάλος.
Μια έκπληξη μέσα σε αυτήν την
φωτογραφία είναι τα πράγματα που βλέπουμε μέσα σε αυτήν. Το συγκεκριμένο τοπίο
μου θυμίζει ένα ιστορικό κτίριο. Η φωτογραφία μου δίνει μια ιστορική ή μια σπιτική
ατμόσφαιρα. Μέσα από αυτή την εικόνα νιώθω αρκετά άνετα κοιτάζοντας την νιώθω έκπληκτη.
Με εξέπληξε αρκετά το μέγεθος του δέντρου και γενικά της αυλής. Ο καλλιτέχνης με
αυτήν τη φωτογραφία προσπάθησε να αποδώσει την ομορφιά του δέντρου και του
χώρου.
Αρχικά, με προβλημάτισε το ότι υπάρχει
ένα δέντρο στο κέντρο της αυλής, αλλά ο δημιουργός με αυτόν τον τρόπο έκανε την
εικόνα διαφορετική και έτσι εξέπληξε τους ανθρώπους. Εάν θα διαγράφαμε το
δέντρο από την εικόνα, τότε ο χώρος θα έμοιαζε βέβαια κανονικός, όμως με το
δέντρο είναι διαφορετικός και έχει κάτι σταθερό.
Επηρέασε αρκετά την σκέψη μου ο όγκος του δέντρου, τα πολλά φυτά που φαίνονται μέσα στην εικόνα και το ότι οι τοίχοι είναι τόσο μεγάλοι.
Α. Μ.
Με την πρώτη ματιά
Βλέπω μία πολύ όμορφη και μεγάλη βίλα μπροστά από
ένα υπέροχο τοπίο με ηλιοβασίλεμα και έναν καταγάλανο ουρανό. Άραγε, σκέφτομαι,
θα μπορούσε ποτέ αυτό το όμορφο σπίτι να γίνει δικό μου; Το ενδιαφέρον σε αυτό
το έργο είναι το όμορφο ηλιοβασίλεμα στο βάθος και το όμορφο σπίτι χτισμένο από
λευκές και γκρι πέτρες. Φαίνεται να είναι καλοκαίρι στη συγκεκριμένη
εικόνα, λόγω του καιρού και του τοπίου.
Η βίλα που παρατηρούμε μπορεί να είναι το εξοχικό κάποιου κοντά σε μια περιοχή με θάλασσα. Τα χρώματα που βλέπω είναι το πορτοκαλί, το πράσινο, το άσπρο, το κίτρινο, το καφέ και το μπεζ, που δηλώνουν ηρεμία, γαλήνη και ησυχία. Έχει ορθογώνιο σχήμα και αποτελείται από δύο μεγάλα ξεχωριστά κτίρια. Επίσης, φαντάζει αρκετά ογκώδες το κτίριο μέσα στο οικόπεδο.
Μου προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι είναι ένα επιβλητικό σπίτι και μου αρέσει που δεν βρίσκεται μέσα στην πόλη, δίπλα σε άλλα κτίρια, αλλά έχει ένα τεράστιο χώρο με πράσινο. Θεωρώ ότι αυτό το κτίριο συμβολίζει τη γαλήνη και την ηρεμία, χάρη στα απαλά χρώματα που έχει.
Δεν μου μοιάζει με κάποιο ιστορικό κτίριο, αλλά σίγουρα είναι κατασκευασμένο από κάποιον σύγχρονο αρχιτέκτονα, καθώς έχει μοντέρνα στοιχεία, όπως για παράδειγμα ο φωτισμός. Η ατμόσφαιρα της εικόνας είναι μαγευτική, σαν να ζει κάποιος σε ένα ιπποτικό κάστρο, βγαλμένο από παραμύθι.
Επίσης, κοιτάζοντάς την, μου δημιουργούνται πολλά συναισθήματα, όπως χαρά και νοσταλγία, γιατί μου λείπουν οι καλοκαιρινές μου συνήθειες και οι διακοπές μου.
Οι καλοκαιρινές μου συνήθειες είναι το να μην ξυπνάω νωρίς, αλλά να σηκώνομαι ό,τι ώρα θέλω, να ξεκουράζομαι, να πηγαίνω στη θάλασσα για μπάνιο, να βγαίνω έξω με τις φίλες μου κ.α. Ακόμη, μου αρέσει να παίζω με τα σκυλιά μου στο χωριό, τα οποία τα βλέπω μια φορά την εβδομάδα και μου λείπουν πολύ.
Θα ήθελα πάρα πολύ να βρίσκομαι
εκεί, γιατί πιστεύω ότι όλοι μας θα χρειαζόμασταν κάτι τέτοιο, δηλαδή ηρεμία,
ξεκούραση και ένα διάλειμμα από την καθημερινή μας ζωή.
Βλέποντας λοιπόν ένα τόσο όμορφο τοπίο με ησυχία,
νιώθω ήρεμη και θέλω να πάω να το δω από κοντά. Από την άλλη, νιώθω λύπη, γιατί
εδώ το πρωί έχει ήλιο και το βράδυ βρέχει.
Ο καλλιτέχνης αποφάσισε να το σχεδιάσει μέσα σε ένα τεράστιο οικόπεδο με πράσινο, γιατί προσπάθησε να φέρει τον άνθρωπο που θα το κατοικήσει κοντά με τη φύση. Κατάφερε να με εντυπωσιάσει με τη συνολική εικόνα του σπιτιού και με το πόσο λεπτομερή δουλειά έχει κάνει για την κατασκευή του.
Αν αυτή η βίλα δεν βρισκόταν μέσα σε αυτό το καταπράσινο τοπίο, αλλά στο κέντρο μιας πόλης, δεν θα μου άρεσε, γιατί πολλοί μπορεί να ήθελαν να τη διαρρήξουν και επιπλέον, θα έχανε αρκετή ομορφιά, αν είχε γύρω τις άλλες τσιμεντένιες πολυκατοικίες. Θα ήθελα πολύ να είναι το εξοχικό μου, γιατί, αν βρισκόταν μέσα στην πόλη όπου κατοικώ, ανάμεσα σε άλλα άσχημα κτίρια, θα έχανε την ομορφιά του και τότε δεν θα μου άρεσε.
Η μεγαλύτερη «φιγούρα» μέσα στην εικόνα αυτή θεωρώ ότι είναι το κτίριο, καθώς, αν δεν υπήρχε, θα βλέπαμε μόνο ένα αδιάφορο χωράφι.
Ι. Μ.
Ένα παιδάκι με όπλο στη Ρωσία στέκεται μόνο του. Είναι στο
πεζοδρόμιο. Δεν περιμένει κανέναν. Οι γονείς του δεν ζούνε. Πέθαναν πρόσφατα σε
ατύχημα τροχαίο. Ο Ιβάν ήταν τότε 8 ετών τώρα είναι 9 ετών. Ένας κακός άνθρωπος
του έδωσε τότε ένα μεγάλο όπλο για να σκοτώνει ανθρώπους και να προστατεύει τον
εαυτό του.
Ο Ιβάν το δέχτηκε επειδή δεν ήξερε ότι ήταν κακός άνθρωπος.
Μια μέρα παραλίγο να σκοτώσει έναν άνθρωπο. Τον πυροβόλησε και κάλεσαν ένα
ασθενοφόρο. Τελικά, χρειάστηκε χειρουργείο, για να βγάλουν τη σφαίρα. Ύστερα
από καιρό, το παιδάκι γνώρισε μια ελληνική οικογένεια, που τον λυπήθηκε και τον
πήρε μαζί της. Ο Ιβάν πήγε στο «Χαμόγελο του Παιδιού» και τώρα πιστεύουμε να
είναι καλά.
X. M. - M. M.
Βλέπω έναν κύριο να κάθεται πάνω
σε μια καρέκλα με ρόδες. Φαίνεται σχετικά πλούσιος, εάν λάβω υπόψη μου την
εμφάνιση του. Πιστεύω πως είναι μεγάλος ή μεσαίας ηλικίας λόγω των ρυτίδων του
προσώπου του και κρίνοντας από το ντύσιμό του. Βλέπω, επίσης, κι έναν άλλον
κύριο να κάθεται πάνω σε μια βαλίτσα. Πρέπει να είναι πλανόδιος και να
καθαρίζει παπούτσια, γιατί τον βλέπω καθαρίζει τα παπούτσια του
"πλούσιου" άνδρα. Τέλος, για να κάνει αυτήν τη δουλειά, πρέπει να
είναι φτωχότερος από τον άντρα στην καρέκλα.
Για να είμαι ειλικρινής δεν έχω
πολλές απορίες, παρά μόνο δύο. Πρώτον, γιατί ο φωτογράφος τράβηξε αυτή τη
δεδομένη στιγμή; και γιατί ο πλούσιος άνθρωπος φαίνεται θυμωμένος ή σοβαρός;
Οι πρώτες μου παρατηρήσεις είναι οι εξής: Πρώτον, γιατί ο άντρας που περνά από εκεί κοιτάζει με πολύ καχύποπτο έως και με ειρωνικό βλέμμα τον πλανόδιο; Δεύτερον, παρατήρησα πως όλο αυτό διαδραματίζεται σε κεντρικό σημείο της πόλης λόγω της πολυκοσμίας, των λεωφορείων, της ποικιλίας των μαγαζιών και τέλος λόγω των ψηλών και εντυπωσιακών κτηρίων, που θυμίζουν ξενοδοχεία. Η μόνη απορία που μου δημιουργείται είναι πόσο σημαντικό είναι το μέρος, στο οποίο έχει να πάει ο κύριος που κάθεται στην καρέκλα, και είναι τόσο επίσημα ντυμένος;
Πόσο ωραία έχει αποτυπωθεί στο φίλτρο της κάμερας η συγκεκριμένη στιγμή! Το ύφος του ανθρώπου, η σκληρή δουλειά του πλανόδιου και το πώς οι άλλοι αντιμετωπίζουν αυτούς τους ανθρώπους, όπως φαίνεται στο πρόσωπο του άντρα που περνάει.
Η μόνη σκέψη που μου έρχεται στο μυαλό είναι μια παλιά μεξικάνικη σειρά που προβαλλόταν στον Μακεδονία TV και λεγόταν "La Donã" , η κυρία. Αφορούσε μια γυναίκα, την οποία κακοποίησαν, αλλά και της σκότωσαν το αγόρι και τους γονείς της. Η ίδια μετά αποφάσισε να πάρει εκδίκηση και άλλαξε. Έτσι, ως χαρακτήρας έγινε σκοτεινή και κακιά. Εν τέλει τους βρήκε, ουσιαστικά σκότωσε τους 4 από τους 5 και στον 5ο την ανακάλυψε η αστυνομία. Τότε, έφυγε από τη χώρα σχεδιάζοντας τον ψεύτικο θάνατο της. Αυτό είναι το μόνο που μου θυμίζει το όνομα του έργου.
Όπως προανέφερα, νομίζω πως αυτός
ο κύριος στην καρέκλα έχει να πάει σε μια πολύ σημαντική συνάντηση λόγω της
ενδυμασίας του. Η συνάντηση ήταν τόσο επίσημη και σημαντική, που από την
ανησυχία του δεν είδε αν τα παπούτσια του ήταν καθαρά και το κατάλαβε στον
δρόμο, γι’ αυτό σταμάτησε στον λουστραδόρο να του τα περιποιηθεί. Επιπρόσθετα,
φαίνεται σοβαρός λόγω της όψης και της έκφρασής του, αν και τα γυαλιά καλύπτουν
τα μάτια του και αυτό μας υπογραμμίζει τη σοβαρότητα της συγκεκριμένη
συνάντηση.
Στο συγκεκριμένο έργο, επειδή πρόκειται για μια ρεαλιστική φωτογραφία, ο φωτογράφος δεν υπάρχουν πολλές "υπερβολές". Η μοναδική υπερβολή που βλέπω είναι το ποσό "ζεστά" έχει ντυθεί ο κύριος, γιατί, από ό,τι βλέπω, έχει ήλιο και φαίνεται ηλιόλουστη ημέρα.
Έκπληξη μου δημιουργείται, όσο κοιτάζω αυτό το έργο, από το πόσο οργανωμένος είναι ο πλανόδιος. Άλλοι λουστραδόροι έχουν τον άνθρωπο όρθιο και οι ίδιοι είναι στα γόνατα, για να καθαρίσουν τα παπούτσια. Ενώ ο συγκεκριμένος έχει μια καρέκλα για τους ανθρώπους, ένα συγκεκριμένο αντικείμενο, για να ακουμπάει το πόδι, και ο ίδιος έχει δική του θέση πάνω σε ένα βαλιτσάκι.
Κατά τη γνώμη μου, το μήνυμα που θέλει να περάσει ο φωτογράφος είναι πως η ζωή δεν είναι δίκαιη για όλους. Όλοι προσπαθούν να βγάλουν το ψωμί τους, απλά μερικοί έχουν την ευκαιρία να κάθονται σε μια καρέκλα με ένα καλοριφέρ ή ένα κλιματιστικό, ενώ άλλοι κάθονται κάτω από τον ήλιο ή μέσα στο κρύο για λεφτά που με το ζόρι συντηρούν μια οικογένεια. Οπότε το μήνυμα είναι η ανισότητα και η αδικία (οικονομική).
Η φωτογραφία τραβήχτηκε πιο παλιά, γιατί πλέον δεν υπάρχουν τέτοιοι πλανόδιοι που καθαρίζουν παπούτσια, μα ακόμη υπάρχουν οι τσαγκάρηδες που συντηρούν και όχι απλά τα καθαρίζουν. Επίσης, αν θες, καθαρίζεις τα παπούτσια σου και ο ίδιος. Μπορείς εύκολα να τα πλύνεις ο ίδιος ή στο πλυντήριο. Αν όμως το καταλάβεις στην μέση της διαδρομής, τα καθορίζεις με μωρομάντηλο ή πας σε μια συνάντηση με λερωμένα παπούτσια.
Η ατμόσφαιρα που αποπνέει αυτή η φωτογραφία είναι σχετικά ήπια, αλλά και σοβαρή, λόγω της έκφρασης του μεγάλου άντρα. Παρ’ όλα αυτά, δε δείχνει κάτι υπερβολικά χαρούμενο (π.χ. μωρό να γελάει) ή αντιθέτως κάτι πολύ λυπηρό (π.χ. πόλεμο), οπότε πιστεύω πως η ατμόσφαιρα είμαι ήπια φαίνεται σαν μια κανονική μέρα.
Προσωπικά αισθάνομαι λύπη, γιατί η φωτογραφία μας δείχνει το "σκληρό πρόσωπο" της ζωής, αν λάβουμε υπόψιν μας τη σκληρή δουλειά του λούστρου και πόσο λίγα μπορεί να του δίνουν μερικοί. Ίσως και να τον κοροϊδεύουν για τη δουλειά του. Αντιθέτως, ο πλούσιος άντρας αντιμετωπίζεται με εκτίμηση λόγω της κοινωνικής θέσης του. Η ζωή δεν είναι ίδια για όλους.
Κατά τη γνώμη μου, ο καλλιτέχνης το έκανε αυτό, για να μας δείξει πόσο συνεπής είναι ο άνθρωπος αυτός στη δουλειά του, ενώ δεν φαίνεται να κάνει κάτι ιδιαίτερο. Η συνέπεια σε όλα σε κάνει πιο οργανωμένο, συγκεντρωμένο και αποτελεσματικό, όσο απλή η συνθέτη και να είναι η δουλειά σου. Αυτό πιστεύω πως θέλει να μας δείξει ο καλλιτέχνης.
Ο καλλιτέχνης με εντυπωσίασε με το πόσο καλά έχουν αποτυπωθεί τα συναισθήματα των τριών πιο κοντινών ανθρώπων, δηλ. η σοβαρότητα του μεγάλου κυρίου, η κούραση του λούστρου, ακόμα και η έκφραση απαξίωσης του περαστικού. Όλα αυτά έχουν αποτυπωθεί τέλεια σε ένα και μόνο κλιπ.
Παραδείγματος χάρη, αν αλλάζαμε την έκφραση του καθιστού άντρα και την κάναμε πιο χαρούμενη ή λιγότερο σοβαρή, θα μπορούσαμε να πούμε πως ο άνθρωπος πηγαίνει κάπου χαλαρά και ευχάριστα, όπως σε μια συνάντηση με τη γυναίκα του. Εναλλακτικά, θα μπορούσαμε να αλλάξουμε την έκφραση του περαστικού άντρα και να την κάνουμε πιο γλυκιά. Και τότε θα λέγαμε πως η συμπονά τον πλανόδιο και δεν τον κρίνει.
Το επικριτικό βλέμμα του περαστικού με οδήγησε στην παρατήρηση πως θεωρεί τον πλανόδιο ως κατώτερό του, μόνο και μόνο επειδή κάνει αυτή την δουλειά. Η δεύτερή μου παρατήρηση λόγω της πολυκοσμίας και των μαγαζιών είναι πως όλα διαδραματίζονται σε κεντρικό σημείο της πόλης. Αν η φωτογραφία είχε τραβηχτεί σε ένα παγκάκι με δέντρα γύρω-γύρω, θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι σε ένα πάρκο. Αυτά τα μικροπράγματα κάνουν την διαφορά στο έργο.
Στην πρώτη μου απορία, η απάντηση είναι πως ο φωτογράφος ίσως ήθελε να απαθανατίσει το πόσο διαφορετική είναι η ζωή για διάφορους ανθρώπους. Στη δεύτερη ερώτησή μου, η απάντηση μπορεί να είναι πως ο κύριος έχει να πάει σε μια σοβαρή συνάντηση με κάποιον αγαπημένο του. Τέλος, στην τρίτη μου απορία, η πιο λογική απάντηση είναι πως η λήψη έγινε τον χειμώνα, γιατί και οι γύρω άνθρωποι φοράνε χοντρά ρούχα, όχι μόνο αυτός.
Το μεγαλύτερο μέρος την
φωτογραφίας καταλαμβάνει ο κύριος που κάθεται στην καρέκλα. Αυτό πιστεύω
συμβαίνει, γιατί ο φωτογράφος θέλει να μας δείξει πως σε αυτόν τον κόσμο οι
κυρίαρχοι είναι ξεκάθαρα οι πλούσιοι. Μας δείχνει στην ουσία την ανισότητα μεταξύ
των κοινωνικών τάξεων.
Για να σας δώσω ένα παράδειγμα… σε ένα άλλο έργο του ίδιου φωτογράφου είδα να απεικονίζεται ένα μεγάλο θλιμμένο μάτι με τρεις γραμμές γύρω-γύρω. Και από ό,τι θυμάμαι, υπήρχε κάποιο μήνυμα για φιλανθρωπία, συμπόνια και αγάπη προς όλους, ενώ στη δική μου φωτογραφία ο καλλιτέχνης μας δείχνει ξεκάθαρα την αδικία και την ανισότητα μεταξύ των κοινωνικών τάξεων, μεταξύ των πλούσιων και των φτωχών.
Η φωτογραφία απεικονίζει μια σκηνή από την καθημερινή ζωή σε έναν πολυσύχναστο δρόμο μιας μεγάλης πόλης. Στο πρώτο πλάνο, βλέπουμε έναν ηλικιωμένο άνδρα, ντυμένο κομψά με ένα σκουρόχρωμο μακρύ παλτό, ένα χαρακτηριστικό καπέλο εκείνης της εποχής και γυαλιά ηλίου. Κάθεται πάνω σε μία καρέκλα, φανερά χαλαρός, ενώ έχει σηκώσει το ένα του πόδι, για να του γυαλίσει τα παπούτσια ένας λούστρος. Ο λούστρος είναι φανερά νεότερος του, φοράει ένα μπουφάν και δουλεύει σκυμμένος με αφοσίωση, δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο την προσπάθεια που καταβάλλει, ώστε να εξασφαλίσει χρήματα.
Στο φόντο, ο δρόμος είναι γεμάτος κίνηση. Πολλοί άνθρωποι περπατούν, ίσως πηγαίνουν στις δουλειές ή στις υποχρεώσεις τους, ενώ φαίνονται καταστήματα και πινακίδες. Ένα λεωφορείο ή τραμ περνάει από πίσω, προσθέτοντας ζωντάνια στη σκηνή. Η φωτογραφία είναι ασπρόμαυρη, κάτι που της δίνει ένα παλιό και νοσταλγικό χαρακτήρα, ενώ επίσης τραβάει την προσοχή μας στις λεπτομέρειες και στα συναισθήματα που αποτυπώνονται μέσα από τις εκφράσεις των προσώπων.
Αυτή η εικόνα μου προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα. Από την μία, μας ταξιδεύει στο παρελθόν, θυμίζοντας την παλιά εποχή, τότε που το επάγγελμα του λούστρου ήταν συνηθισμένο. Από την άλλη, δείχνει την αντίθεση ανάμεσα στη ζωή των δύο αντρών. Ο ένας είναι χαλαρός, πιθανότατα ευκατάστατος και απολαμβάνει μια υπηρεσία, ενώ ο άλλος δουλεύει σκληρά, πιθανόν για λίγα χρήματα. Αυτή η αντίθεση με κάνει να σκέφτομαι τις κοινωνικές ανισότητες και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν μερικοί άνθρωποι, οι οποίες δυστυχώς συνεχίζουν να υπάρχουν ακόμα και σήμερα.
Β. Τ.
Κατοικία στην Καρδιανή της Τήνου
Στην
εικόνα παρατηρώ ένα πέτρινο σπίτι σε ένα νησί με θέα στη θάλασσα. Μέσα στο
σπίτι βλέπω πέτρινους τοίχους και ξύλινο πάτωμα. Επίσης βλέπω τρείς ξύλινες
καρέκλες, δύο ξύλινα τραπέζια και τρείς καναπέδες. Έχει δύο παράθυρα και μία κεντρική πόρτα που οδηγεί στο
κεντρικό δωμάτιο. Έχει και ένα τζάκι, πάνω στο οποίο υπάρχει μία ανθοδέσμη, μία
λάμπα πετρελαίου και ένα τασάκι. Παρατηρώ επίσης ότι το σπίτι βρίσκεται σε ένα
ερημικό νησί χωρίς άλλες κατοικίες. Μου αρέσει που έχει θέα στη θάλασσα και
πέτρινους τοίχους. Θα ήθελα να βρίσκομαι σε αυτό το μπαλκόνι και να αγναντεύω
την απίθανη θέα! Υπάρχει και μία ιστορία για αυτό το σπίτι.
Λέγεται
ότι κάποτε μία οικογένεια νοίκιασε το εικονιζόμενο σπίτι. Μετά από λίγο καιρό,
το μικρό τους αγοράκι ανακάλυψε ότι κάτι περίεργο συνέβαινε με το τζάκι. Από το
τζάκι έβγαινε χρυσόσκονη! Ώσπου μία μέρα, καθώς έπαιζε κρυφτό με την αδελφή του,
κρύφτηκε στο τζάκι και ανακάλυψε κάτι εξωπραγματικό! Όταν μπήκε στο τζάκι
βρέθηκε σε έναν μεγάλο χώρο γεμάτο ξωτικά! Ήταν το εργαστήρι του Άγιου Βασίλη! Χιλιάδες
ξωτικά κατασκεύαζαν παιχνίδια! Το τζάκι ήταν ένα μυστικό πέρασμα που οδηγούσε στον
Βόρειο Πόλο. Το αγόρι άρχισε να περπατάει, νιώθοντας σαν χαμένο μέσα στο πλήθος
των ξωτικών! Ώσπου κάποια στιγμή πέφτει πάνω σε κάτι μεγάλο και κόκκινο. Ήταν ο
Άγιος Βασίλης! Τον κοίταξε με το ζεστό και τρυφερό του χαμόγελο. Ο μικρός τον
κοιτούσε εκστασιασμένος! Τον ρώτησε αν θα μπορούσε να βοηθήσει τα ξωτικά με τις
χριστουγεννιάτικες προετοιμασίες και αυτός δέχτηκε και του είπε ότι θα ήταν ο επίσημος βοηθός του!
Μέχρι και σήμερα το τζάκι σκορπά χρυσόσκονη! Γι’ αυτόν τον λόγο το έργο μου δημιουργεί μία ζεστασιά, μία οικειότητα, ψυχική γαλήνη και ηρεμία. Μου θυμίζει σπίτι κυκλαδικού πολιτισμού, λόγω της θέας του στη θάλασσα και λόγω των πέτρινων τοίχων. Αν αφαιρεθούν οι τοίχοι, θα απεικονίζεται ένα μεγάλο μπαλκόνι με θέα στη θάλασσα. Το απέραντο γαλάζιο αλλά και οι πέτρινοι τοίχοι μού τράβηξαν το ενδιαφέρον. Οι καναπέδες, επίσης, καταλαμβάνουν ένα μεγάλο μέρος της εικόνας, γιατί είναι ογκώδεις και πολλοί. Μου αρέσει αυτό το σπίτι και μου θυμίζει ανέμελες καλοκαιρινές στιγμές!
Κ. Μ. - Ε. Σ.
Στην εικόνα βλέπω ότι ένας άντρας τραγουδάει και κρατάει στα χέρια του μία κιθάρα. Βρίσκεται έξω στον δρόμο και τραγουδάει με μία κιθάρα, έχει διαφορετική εμφάνιση από άλλους ανθρώπους, αρκετό θυμό μέσα του και λογικά έτσι εκφράζει καλύτερα το τραγούδι που λέει.
Είναι ντυμένος με μαύρα ρούχα, τα οποία δεν του ταιριάζουν, γιατί φαίνεται ότι δεν είναι και τόσο νέος, για να τα φοράει και να έχει αρκετά τατουάζ, που τον κόσμο προσελκύουν.
Η απορία μου είναι γιατί φωνάζει και έχει τόσο μίσος. Πιστεύω πως είναι υπερβολικό που έχει αρκετά τατουάζ και η έκφραση στο πρόσωπό του δεν είναι θετική. Μου δημιουργεί αρνητική ενέργεια, ειδικά επειδή δείχνει μίσος, πόνο και στεναχώρια.
Ν. Ε.
Mike Dirnt - Green Day
Πριν
από ένα χρόνο, με κάλεσαν στα εγκαίνια της έκθεσης φωτογραφίας του καλλιτέχνη
Ιωάννη Ψαθά στην γκαλερί «Όραμα». Αισθάνθηκα ότι ήταν η τυχερή μου μέρα.
Βρέθηκα μπροστά σε μια γνώριμη φυσιογνωμία και έμεινα μαγεμένη. Δεν μπορούσα να
συγκρατήσω τη χαρά μου. Ήταν απερίγραπτο αυτό που ένιωσα. Αντίκρισα τον
αγαπημένο μου μπασίστα από το πολυαγαπημένο μου συγκρότημα.
Αναρωτήθηκα
πως είναι δυνατόν ο καλλιτέχνης αυτός να αποθανάτισε τον συγκεκριμένο μπασίστα
που εγώ λατρεύω.
Ήταν
φοβερή σύμπτωση, γιατί κατάλαβα ότι ο φωτογράφος βρέθηκε στη συναυλία που έγινε
στο Λονδίνο, ενώ εγώ την παρακολούθησα από την τηλεόραση. Αγαπώ την μοντέρνα
εμφάνιση και το ευφάνταστο τατουάζ του με αστέρια και περίεργα σχήματα.
Μου
αρέσουν οι στίχοι των τραγουδιών τους, γιατί μιλούν για ειρήνη, αγάπη και φιλία.
Μισούν τον πόλεμο, την ξενοφοβία, την κρατική προπαγάνδα.
Η φωτογραφία του πραγματικά με ταξίδεψε σε μια συναυλία τους. Ένιωσα χαρούμενη και γεμάτη ενέργεια. Θεώρησα τόσο πετυχημένη την έκθεση φωτογραφίας και έδωσα συγχαρητήρια στον φωτογράφο. Είχε πετύχει τον σκοπό του. Η φωτογραφία του με είχε μαγέψει.
Η. Π.
Όταν μου δόθηκε η παραπάνω εικόνα με το τόσο όμορφο τοπίο, εντυπωσιάστηκα! Ο τόπος ήταν μαγευτικός!
Όμως το ίδιο μαγευτική ήταν και η ώρα που είχε αποτυπωθεί,
στην εικόνα. Συγκεκριμένα ο ήλιος έδυε και τα χρώματα του ουρανού ήταν απαλά,
όμορφα με αποχρώσεις του ροζ και του πορτοκαλί.
Καθώς ο ήλιος έδυε, ήταν σαν έπεφτε μέσα στα ήρεμα
γαλαζοπράσινα νερά της θάλασσας δίνοντας της, μια ακόμα πιο όμορφη εικόνα έτσι
όμως αναμείχθηκαν τα χρώματα τους.
Το πράσινο χρώμα των μικρών νησίδων με τα δέντρα, έδενε με όλα τα χρώματα της φύσης και πραγματικά αυτό που νιώθεις είναι ότι βρίσκεσαι σε ένα τόπο που θα το έλεγες χωρίς υπερβολή και παράδεισο.
Μέσα σε μία από αυτές τις νησίδες, βρισκόταν χτισμένη μία μονάδα μάλλον
ξενοδοχειακή, με κατάλευκα σπιτάκια, που αν και δίπλα το ένα στο άλλο, είναι
όμως ανεξάρτητα, όμορφα και περιποιημένα. Μοιάζουν σαν ένα μικρό χωριό. Στην
άκρη του χώρου αυτού των σπιτιών, βρίσκεται μία οργανωμένη ακτή με καθίσματα,
ομπρέλες για να πηγαίνουν οι άνθρωποι και να ευχαριστιούνται στο μπάνιο τους
στην θάλασσα.
Για αυτούς που προτιμούν το μπάνιο τους στην πισίνα, υπάρχει
η δυνατότητα, γιατί το συγκρότημα που περιέγραψα παραπάνω, διαθέτει μία όμορφη,
μεγάλη πισίνα. Δίπλα της θα πρέπει να υπάρχουν και μαγαζιά με
φαγητό ή για καφέ.
Παρόλο που όλο αυτό το περιβάλλον είναι πραγματικά υπέροχο,
ειδικά για να κάνει κάποιος διακοπές, εμένα με έχει προβληματίσει.
Μου δημιουργήθηκαν οι σκέψεις, γιατί ο άνθρωπος να χτίσει μία
τέτοια μονάδα σε μία περιοχή που είναι τόσο δίπλα στην φύση και να πάρει από
αυτήν ένα μέρος που θα μπορούσε να μείνει με ακόμα πιο πολύ πράσινο.
Σίγουρα, θα άρεσε στους πιο πολλούς να κάνουν διακοπές σε ένα
τέτοιο περιβάλλον, αλλά πρέπει να σεβαστούν όλοι τη φύση και να γίνονται όλα
σύμφωνα με ό,τι επιτρέπεται να γίνει σε κάθε περιοχή.
Πάντως, η αίσθηση του να είμαι στη θάλασσα, σε ένα μέρος
καταπράσινο, θα με εντυπωσίαζε.
Η ηρεμία και η χαλάρωση που μου δίνει είναι κάτι θαυμάσιο,
που όλοι έχουμε ανάγκη να ζήσουμε στη ζωή μας.
Α. Σ.
Cheich Lo
Αυτή η εικόνα απεικονίζει έναν άνδρα που παίζει ντραμς.
Αυτός ο άνδρας φοράει στρογγυλά μαύρα γυαλιά και χρυσό σκελετό, ένα γκρι
σκούφο με μια αφρικανική σημαία στο πλάι, ένα ασημένιο δαχτυλίδι και ένα
κόκκινο χαρακτηριστικό πουκάμισο.
Μπροστά του έχει ένα μικρόφωνο και τα ντραμς και, όπως φαίνεται και στην
εικόνα, παίζει με αυτά εκείνη την στιγμή.
Αυτή η εικόνα μού προκαλεί μόνο τα θετικά συναισθήματα της χαράς και της ελευθερίας
χάρη στον χαρακτηριστικό ρυθμό jazz μουσικής.
Ακόμη, στο μυαλό μου έρχονται τραγούδια του Luis Armstrong και του Miles
Davis.
Τέλος, η εικόνα αποτελείται από πολλά και όμορφα χρώματα που καθορίζουν και
τα συναισθήματα που μας προκαλεί.
Ε. Τ.
Villa Siviri Interiors
Στην εικόνα αυτή διακρίνω μια ανακαινισμένη κρεβατοκάμαρα
που θα μπορούσε να ανήκει σε ένα νέο ζευγάρι. Βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρον το κάδρο
πάνω από το δίκλινο κρεβάτι, το σχέδιο του οποίου μου θυμίζει ένα ξεχωριστό μωσαϊκό.
Επίσης, ενδιαφέροντα αντικείμενα που με εντυπωσίασαν
αρκετά σε αυτόν τον χώρο είναι η λάμπα, που για στήριγμά της έχει μπάλες ίδιου μεγέθους
σε πολύ ωραίο χρώμα, και η βιβλιοθήκη.
Σκέφτομαι ότι αυτό το νέο ζευγάρι αγόρασε αυτό
το σπίτι για μια νέα αρχή στη ζωή τους. Από ό,τι μπορώ να δω και να καταλάβω, απολαμβάνουν
να είναι σε μέρη όπου μπορούν να δουν, να νιώσουν, να μυρίσουν και να απολαύσουν
για ώρες τη φύση και τον καθαρό αέρα.
Αυτό το υπνοδωμάτιο μού προκαλεί μια ήρεμη αύρα,
θα μπορούσα να κάθομαι στο κρεβάτι διαβάζοντας βιβλία για ώρες, χωρίς να κάνω τίποτα
άλλο, και να κοιτάω τη φύση, ακούγοντας μουσική.
Το μεγαλύτερο μέρος του δωμάτιου καταλαμβάνει
το κρεβάτι. Αυτό συμβαίνει, για να τονίσει πως ο χώρος που μας παρουσιάζει ο καλλιτέχνης
είναι ένα υπνοδωμάτιο, διότι, αν το κρεβάτι δεν υπήρχε στο έργο, θα μπορούσε ο καθένας
να υποθέσει και να φανταστεί ότι πρόκειται για καθιστικό, για γραφείο, για
βιβλιοθήκη λόγω της διακόσμησης που διαθέτει το δωμάτιο.
Α. Χ.
Balkan-Beatbox
Με λένε Γιώργο κι από τότε που ήμουν μικρός, ήθελα να είμαι
μέρος μίας μουσικής μπάντας. Όταν έγινα πέντε χρονών, η μαμά μου αγόρασε ένα
πιάνο για εμένα και τα αδέρφια μου, οπότε άρχισα να μαθαίνω να παίζω.
Όταν πήγα στο δημοτικό έμαθα ότι υπάρχει σχολική χορωδία στο
σχολείο μας και αμέσως έλαβα μέρος. Ήμουν το μόνο παιδί στη σχολική χορωδία που
έπαιζε κάποιο μουσικό όργανο, αλλά δεν με πείραζε αυτό.
Στην Τετάρτη δημοτικού ήρθε μια καινούργια μαθήτρια στο σχολείο,
η Ελένη. Παρόλου που η Ελένη ήταν στην ίδια ηλικία με εμένα, ήμασταν σε
διαφορετικά τμήματα. Και η Ελένη έλαβε μέρος στη χορωδία και έπαιζε κιθάρα.
Όσο περνούσαν τα χρόνια εγώ και η Ελένη γινόμασταν καλύτεροι
φίλοι. Όταν φτάσαμε στην έκτη δημοτικού, μάθαμε ότι θα πάμε στο ίδιο γυμνάσιο.
Στο γυμνάσιο είχε και εκεί σχολική χορωδία, ενώ περισσότερα παιδία έπαιζαν
μουσικά όργανα. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι τα όνειρά μου μπορούν να γίνουν
πραγματικότητα.
Στη χορωδία του γυμνασίου, εγώ και η Ελένη γνωρίσαμε τον
Μιχάλη, τον Αλέξανδρο και τη Βάσω. Ο Μιχάλης τραγουδούσε στη σχολική χορωδία, ο
Αλέξανδρος έπαιζε ντραμς και η Βάσω τραγουδούσε και αυτή, όπως ο Μιχάλης. Εγώ,
η Ελένη, ο Μιχάλης, ο Αλέξανδρος και η Βάσω γίναμε πολύ καλοί φίλοι στο
γυμνάσιο, και ήμασταν επίσης οι καλύτεροι στη χορωδία του σχολείου μας.
Στο λύκειο ήμασταν όλοι μαζί, αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα, ότι δεν
υπήρχε σχολική χορωδία. Με πολύ μεγάλη δυσκολία, πιέσαμε τον μουσικό μας να
δημιουργήσουμε τη δικιά μας σχολική μπάντα. Κάπως έτσι ξεκίνησε η μπάντα μας. Λεγόταν
‘’Blue lions’’ (τα μπλε λιοντάρια).
Στη δευτέρα λυκείου καταλάβαμε ότι μπορούμε να έχουμε μέλλον,
αν δημιουργήσουμε δικά μας τραγούδια, γι’ αυτό στη μέση της χρονιάς βγάλαμε το
πρώτο μας τραγούδι, με τίτλο ‘’The blues’’. Θέλαμε το πρώτο μας τραγούδι να
έχει σχέση με το όνομα της πάντας μας. Αλλά αυτό που δεν περιμέναμε είναι να
γίνει το πρώτο μας τραγούδι παγκοσμίως γνωστό, και να μας ζητάνε να
συνεργαστούμε με παραγωγούς που συνεργάζονται τραγουδιστές όπως οJustin Bieber και η Ariana Grande ή και μπάντες, όπως οι Coldplay και Imagine Dragons. Εμείς συμφωνήσαμε, ρισκάραμε όλο
μας το μέλλον για κάτι, χωρίς να ξέρουμε αν θα μας έβγαινε σε καλό.
Στα δεκαεπτά μας, μετακομίσαμε στην Αγγλία, με την άδεια των
γονιών μας, και αρχίσαμε να βγάζουμε τραγούδια. Όταν γίναμε δεκαεννιά, οι
υποστηρικτές μας θέλανε να ξεκινήσουμε να δίνουμε συναυλίες, και αυτό ακριβώς
κάναμε. Μα αρχίσαμε σιγά – σιγά στην αρχή. Η πρώτη μας συναυλία ήταν σε ένα
τοπικό μπαράκι στο Λονδίνο, το οποίο είχε γεμίσει με κόσμο.
Μετά αρχίσαμε να
πηγαίνουμε σε μεγαλύτερα χώρους για τη διεξαγωγή των συναυλιών μας. Και να που
είμαστε τώρα στην Αμερική, στο Μίσιγκαν, σε έναν από τους μεγαλύτερους χώρους
διεξαγωγής συναυλιών σε όλο τον κόσμο.
Ξεκινήσαμε να παίζουμε τα πιο διάσημα τραγούδια μας και, στο
τέλος, παίξαμε το πρώτο μας τραγούδι, το γνωστό ‘’The blues’’. Όλα τα φώτα έγιναν μπλε και αυτή ακριβώς
είναι η στιγμή που μπορείτε να δείτε στη φωτογραφία.
Κάπως έτσι έγιναν τα
όνειρα μου πραγματικότητα.
Α. Χ.
Πίσω από τα μάτια του κόσμου
Στην εικόνα που μας δόθηκε απεικονίζεται ένα μάτι, ένας άνθρωπος και ένα ακορντεόν. Υπάρχουν ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά, όπως τα δύο χρώματα που δίνουν ζωή στο μάτι, το οποίο βρίσκεται στην μέση της εικόνας. Κάποια ακόμη χαρακτηριστικά είναι το μοτίβο των σχημάτων στα αριστερά της εικόνας και το βέλος πίσω απ' τον άνθρωπο. Όλα αυτά μας βοηθούν να επινοήσουμε μια φανταστική ιστορία, όπως ότι ο άντρας είναι εθισμένος στο κάπνισμα κρυφά απ' την οικογένεια του. Εξ ου και ο τίτλος "πίσω απ' τα μάτια του κόσμου".
Το μάτι είναι αρκετά μεγάλο, με
αποτέλεσμα να πιάνει το εν τρίτο της εικόνας. Στην αριστερή πλευρά του, είναι
βαμμένο σε αποχρώσεις του μαύρου, διότι σύμφωνα με την φανταστική ιστορία
σχετικά με την εικόνα που επινοήθηκε καπνίζει στα κρυφά, ενώ η δεξιά είναι
ποτισμένη με άσπρο χρώμα και αντανακλάται ένα τόξο. Ο άνθρωπος είναι σκούρος
μαύρος, συνεπώς δημιουργούνται απορίες αν κάποιος τον παρατηρήσει. Επίσης, η
εικόνα περιέχει πολλές εκπλήξεις, όπως το βέλος πίσω απ' τον άντρα, το οποίο
δείχνει προς τα πάνω. Επιπρόσθετα, ο άνθρωπος κρατάει στο χέρι του κάτι το
οποίο μοιάζει με γάντι, που μάλλον έβγαλε, για να ανάψει καλύτερα το τσιγάρο
του. Στην αριστερή μεριά, τα σχήματα είναι βγαλμένα σε ένα αρμονικό μοτίβο που
επαναλαμβάνεται. Αυτό ίσως συμβολίζει την επανάληψη στη ζωή του. Συνήθως τα
παλιότερα χρόνια, που οι άνθρωποι δεν είχαν τόσα προβλήματα, ήταν πιο ήρεμοι
και ζούσαν πιο αξιοπρεπή ζωή σε σχέση με τώρα. Δίχως τόσους πολέμους και τον
συχνό βανδαλισμό της γης. Η ατμόσφαιρα της εικόνας προκαλεί μια αγωνία, επειδή
προσπαθείς να καταλάβεις τον συμβολισμό όλων αυτών των σχημάτων και
αντικειμένων στην εικόνα. Επίσης, ένα ακόμη συναίσθημα που δημιουργείται είναι
ότι παρακολουθούμαστε από κάποιον, μιας και το μάτι, όπου και να βρισκόμαστε,
μας κοιτάει. Το γεγονός αυτό παρομοιάζεται με την Μόνα Λίζα, αφού τα μάτια της
σε κοιτούν από όποια πλευρά και αν την κοιτάς. Η ψυχική διάθεση που μου
δημιουργείται, όταν κοιτάω την εικόνα, είναι η απορία λόγω της απουσίας των
χαρακτηριστικών του άντρα και του έντονου χρώματος. Δεν φανερώνονται πράγματα
που διευρύνουν την περιέργεια μου.
Το γεγονός που με εξέπληξε και με
εντυπωσίασε περισσότερο ήταν το μάτι. Το πόσο σκοτεινό και φωτεινό είναι
ταυτοχρόνως. Η δεξιά μεριά είναι ποτισμένη με άσπρο χρώμα και μέσα της
απεικονίζεται ένα τόξο, ενώ η αριστερή είναι σκούρα, στις αποχρώσεις του γκρι
και του μαύρου. Όσον αφορά το χρώμα που κυριαρχεί στο μεγαλύτερο μέρος της
εικόνας, είναι το μαύρο. Η προσοχή μου όμως κεντρίζεται απ΄ το άσπρο μέρος του
ματιού, αφού φωτίζει την εικόνα.
Αν συγκρίνουμε το έργο με ένα άλλο
παρόμοιο, θα παρατηρήσουμε ότι μας μεταδίδουν το ίδιο μήνυμα, το οποίο είναι ότι
δεν είναι κακό να έχουμε μια ασφαλή κρυφή ζωή, που φυσικά δεν επηρεάζει την υγεία
μας και τη σωματική μας επικαιρότητα. Αλλά δεν πρέπει να κρύβουμε άσχημες
καταστάσεις που βιώνουμε, όσον αναφορά τα παραπάνω. Πρέπει να μιλάμε πάντα σε
κάποιον μεγαλύτερο ή ειδικό για τα προβλήματά μας και να είμαστε ανοιχτοί σε
συμβουλές, διότι οι μόνο καλό προσφέρουν. Παραδείγματος χάρη, στο συγκεκριμένο
έργο, ένας άντρα καπνίζει κι αυτό κάνει κακό στην υγεία του και πιθανότατα το
μάτι είναι η οικογένειά του, που τα ξέρει όλα και προσπαθεί να τον κάνει να
σταματήσει, δίνοντας του κάτι άλλο να ασχοληθεί, το οποίο μάλλον είναι το
μουσικό όργανο του έργου, το ακορντεόν.
Ρ. Μ.
Vasilitsa360-virtual
Στην εικόνα αυτή βλέπω ένα βουνό
με πολύ χιόνι. Το σαλέ είναι γεμάτο με ανθρώπους που κάνουν snowboard. Κάτω στο
χιόνι υπάρχουν σκιτσογραφίες. Ένας δεν έχει σανίδα snowboard. Σε ποιο βουνό άραγε
γίνονται όλα αυτά; Θα έπρεπε να κάνουν και σκι, όχι μόνο snowboard. Υπερβολές
του έργου είναι πως κυριαρχεί το άσπρο και μαύρο χρώμα. Οι κινήσεις είναι κυρίως
τα ακροβατικά. Τα ρουχα τους μόνο άσπρο, μαύρο και λίγο μπλε. Η μέρα είναι λίγο
θαμπή. Ο ήλιος είναι ωραίος και υπάρχουν ελάχιστα σύννεφα που σχηματίζουν το ουράνιο
τόξο.
Γ. Τ.
Duce
Ο Μπενίτο Μουσολίνι ήταν αρχηγός του εθνικού φασιστικού κόμματος. Το Ντούτσε χρησιμοποιήθηκε από τους φασίστες. Παράγεται από τη λατινική λέξη dux που σημαίνει αρχηγός.
Αρχικά, παρατηρούμε ότι η φωτογραφία
είναι ασπρόμαυρη, πράγμα που ίσως σημαίνει ότι έχει τραβηχτεί πριν από πολλά χρόνια.
Τον βλέπουμε αυταρχικό και
αποφασιστικό. Χαμογελάει από ψηλά, κοιτώντας κάτω, και δείχνει πολύ σίγουρος για
τον εαυτό του και με μεγάλη αυτοπεποίθηση. Φοράει στολή που δείχνει το αξίωμα
του.
Πίσω υπάρχει ένα κτήριο με
ιταλική αρχιτεκτονική, που ίσως είναι και το μέρος όπου μένει ή κάτι που έχει
κατακτήσει.
Στέκεται ίσως μπροστά σε κοινό, σε κάποια ομιλία ή
συγκέντρωση. Το κοινό από κάτω ίσως ζητωκραυγάζει μετά από μία ανακοίνωσή του, γι αυτό και χαμογελάει από ευχαρίστηση.
Το χρώμα της
φωτογραφίας είναι τόσο σκούρο, που εκτός από παλιά δείχνει και πολύ στενάχωρη.
Το μεγαλύτερο μέρος στη φωτογραφία το καλύπτει το κτήριο πίσω του. Όπως το
γκριζόμαυρο χρώμα στην υπόλοιπη φωτογραφία, έτσι και στο κτήριο δημιουργεί ένα
δυσάρεστο συναίσθημα. Τα κάγκελα μοιάζουν σαν κάγκελα φυλακής, αλλά πιθανότατα
είναι κάποιο ιστορικό κτήριο.
Τα συναισθήματα που
δημιουργεί η εικόνα σε μένα είναι δυσάρεστα. Επειδή ήταν δικτάτορας, δημιουργούνται άσχημες σκέψεις για τα όσα έκανε στους Έλληνες. Δημιουργείται
μια αρνητική ατμόσφαιρα που μπορεί να προκαλεί φόβο ακόμα και στο λαό του.
Ν. Γ.
Ένας τόπος συνάντησης
Στη φωτογραφία βλέπω έναν εσωτερικό χώρο που μοιάζει με μπαρ ή εστιατόριο. Ο χώρος έχει μοντέρνα διακόσμηση με φωτισμό σε ζεστούς και ψυχρούς τόνους, που δημιουργούν μια φιλόξενη ατμόσφαιρα. Στα αριστερά φαίνονται τραπέζια και καρέκλες που πιθανότατα προορίζονται για πελάτες. Στο κέντρο υπάρχει μια μεγάλη μπάρα με κόκκινα σκαμπό, ενώ πίσω από αυτά φαίνεται τοποθετημένη η κάβα με τα ποτά. Στα δεξιά υπάρχουν μεγάλες τζαμαρίες με περισσότερα τραπέζια για εξωτερικούς χώρους.
Η λειτουργία του χώρου είναι μπαρ, εστιατόριο, καφετέρια. Υπάρχει μία άνεση χώρου έτσι, όπως είναι διαμορφωμένα τα τραπέζια, οι καρέκλες και η μπάρα, ώστε να εξυπηρετούν τους πελάτες τους. Ο χώρος θα μπορούσε να βελτιωθεί, αν υπήρχαν περισσότερα φυτά, διαφορετική διάταξη, διαφορετικός φωτισμός.
Η εικόνα δείχνει αρκετά ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά, όπως η αρχιτεκτονική και η διάταξη. Ο χώρος συνδυάζει καμπύλες στην οροφή και ευθείες γραμμές, δημιουργώντας μια ενδιαφέρουσα αντίθεση, ενώ οι μεγάλες τζαμαρίες δίνουν αίσθηση ανοιχτού χώρου. Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι οι χωρισμένοι χώροι, όπως τραπέζια για φαγητό και περιοχή για ποτό.
Αυτή η εικόνα μου φέρνει αρκετές ιδέες και σκέψεις στο μυαλό σχετικά με την ατμόσφαιρα και τη χρήση του. Μου δημιουργεί θετικά συναισθήματα, μια αίσθηση χαράς, χαλάρωσης και ηρεμίας.
Ο
χώρος μοιάζει σχεδιασμένος, για να προσφέρει μια ξεχωριστή εμπειρία. Ένα μπαρ ή
εστιατόριο είναι πάντα ένας τόπος συνάντησης. Φαίνεται να ενθαρρύνει την
κοινωνική επίδραση είτε μεταξύ φίλων είτε μεταξύ αγνώστων.
Γ. Ε.
Λιμάνι της Σκοπέλου
Η
φωτογραφία του φωτογράφου Γιάννη
Ψαθά απεικονίζει ένα κομμάτι γής που
βρίσκεται στο νησί της Σκοπέλου και συγκεκριμένα μια ξενοδοχειακή μονάδα που
βρίσκεται εκεί. Με την πρώτη ματιά μπορεί να αναρωτηθεί κανείς για ποιο λόγο
έχει τραβηχτεί αυτή η φωτογραφία και ποιο είναι το μέρος στο οποίο βρίσκεται.
Είναι μια όμορφη φωτογραφία, ωστόσο δεν μπορεί εύκολά κάποιος να καταλάβει εάν
είναι μικρά σπιτάκια ή κάποιο ξενοδοχείο. Ενδιαφέρον χαρακτηριστικό στην εικόνα
είναι ότι βρίσκεται δίπλα στη θάλασσα και μέσα στη φύση. Επιπλέον, όπως μπορούμε
να διακρίνουμε, η θάλασσα είναι πεντακάθαρη και τα νερά γαλαζοπράσινα. Καθώς
είναι μια φωτογραφία και όχι πίνακας ζωγραφικής, μου δημιουργεί την αίσθηση ότι θα
μπορούσα κι εγώ να τραβήξω μια παρόμοια φωτογραφία. Αυτό συμβαίνει κυρίως στην
περίοδο των διακοπών, όταν όλοι απαθανατίζουμε εικόνες της φύσης και στιγμές.
Προφανώς, καθώς το ξενοδοχείο βρίσκεται στο επίκεντρο της φωτογραφίας, ο σκοπός της λήψης αυτής είναι να εστιάσουμε στη μονάδα και να παρατηρήσουμε πως βρίσκεται σε ένα ήρεμο και κατάφυτο σημείο, άμεσα προσβάσιμο στην παραλία. Φαντάζομαι πως ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου έχει καλέσει τον συγκεκριμένο φωτογράφο, προκειμένου να συνεργαστούν. Επιθυμία του είναι να διαφημίσει τη συγκεκριμένη επιχείρηση, τόσο στο ελληνικό κοινό, όσο και στο ξένο, μέσω κάποιας ιστοσελίδας. Κατά τη γνώμη μου, από τη στιγμή που επιδιώκεται η παρουσίαση του ξενοδοχείου, η συγκεκριμένη λήψη από ψηλά κάνει το μάτι του απλού ανθρώπου να εστιάσει στη φύση του νησιού και στο απέραντο γαλάζιο. Ωστόσο, ακριβώς αυτά τα στοιχεία που αναφέραμε μόλις παραπάνω, συμβολίζουν το καλοκαίρι στη χώρα μας (νησί, θάλασσα και ήλιος). Γίνεται, επομένως, εκ πρώτης όψεως αφορμή η φωτογραφία, για να ενδιαφερθούν περισσότερο οι ξένοι τουρίστες για το ξενοδοχείο αυτό. Βλέποντας την εικόνα, μας δημιουργείται ένα ανάμεικτο συναίσθημα νοσταλγίας για το καλοκαίρι που πέρασε και ανυπομονησίας για το καλοκαίρι που θα έρθει. Τέλος, είναι μια φωτογραφία γεμάτη έντονα χρώματα και φως, που σου φτιάχνει την διάθεση και σε γεμίζει θετικές σκέψεις.
Αν κοιτάξει κάποιος τη φωτογραφία και κρύψει τις πληροφορίες που μας δίνονται στο κάτω δεξιά μέρος της, θα μπορούσε να σκεφτεί ότι είναι μία φωτογραφία τραβηγμένη με τον κατάλληλο φυσικά εξοπλισμό (drone) από έναν απλό περαστικό. Ωστόσο, αν ψάξει κανείς το site www.littleplanet.gr, διαπιστώνει ότι ο καλλιτέχνης που απαθανάτισε την εικόνα ασχολείται επαγγελματικά με την φωτογράφιση για προώθηση του εκάστοτε πελάτη. Καθώς σε αυτή τη δουλειά πρωταγωνιστικό ρόλο παίζει η εικόνα, θα πρέπει να είναι πολύ δελεαστική γι΄ αυτόν που θα την δει. Αυτό σημαίνει πως ο φωτογράφος πρέπει να σκεφτεί με μεγάλη προσοχή όλες τις παραμέτρους που θα τον βοηθήσουν να συλλάβει την τέλεια φωτογραφία. Όπως αναφέραμε, την ώρα που φωτογραφίζεις ένα τοπίο, πρέπει να σκεφτείς πάρα πολύ καλά εάν η λήψη θα είναι πετυχημένη και θα πληροί τις προυποθέσεις, προκειμένου να "τραβήξει" το μάτι των πελατών. Η δουλειά του συγκεκριμένου καλλιτέχνη είναι εντυπωσιακή και δύσκολη. Έχει την απόλυτη ευθύνη του αποτελέσματος. Μπορεί να φαίνεται εύκολη δουλειά, παρ' όλα αυτά είναι απαιτητική. Αρχικά, πρέπει να μιλάει με τον κάθε πελάτη ξεχωριστά, να κατανοεί τα σημεία τα οποία πρέπει να αναδειχθούν από την είκονα, και στην συνέχεια να μελετήσει μόνος του τους χώρους, με στόχο και βρεί την καλύτερη λήψη. Όλα τα παραπάνω είναι μια διαδικασία που δεν γίνεται αντιληπτή με την πρώτη ματιά από έναν αρχάριο. Όμως αυτό είναι το εντυπωσιακό της υπόθεσης. Στην παρούσα λοιπόν φωτογραφία παρατηρούμε ότι κυριαρχούν η θάλασσα και το πράσινο της φύσης. Το ξενοδοχείο είναι άμεσα προσβάσιμο, τόσο στη θάλασσα όσο και στη φύση, στοιχεία που προσελκύουν με μεγαλύτερη ευκολία τους τουρίστες.
Α. Χ.
Habitat-hotel-lounge-area
Σε αυτήν την εικόνα βλέπω μια αίθουσα που μοιάζει σαν να είναι η ρεσεψιόν ενός ξενοδοχείου, η οποία περιλαμβάνει καρέκλες, τραπέζια, ωραία διακόσμηση όπως κεριά, λουλούδια, βάζα, επίσης υπάρχουν χάλια, κουρτίνες, μεγάλα παράθυρα.
Οι πρώτες μου παρατηρήσεις είναι τα τόσο ωραία χρώματα, η διακόσμηση, το περιβάλλον, γιατί παρατηρώ ότι υπάρχουν δέντρα. Τέλος, η απορία μου είναι πώς ο καλλιτέχνης σκέφτηκε με κάθε λεπτομέρεια το τι θα βάλει, πώς θα τα τοποθετήσει.
Υπάρχουν ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά στο έργο, όπως οι λεπτομέρειες σε όλα τα αντικείμενα, τα χρώματα από τους τοίχους, το ποσό αληθινό φαίνεται.
Αφήνοντας τον εαυτό μου να θυμηθεί ιδέες, απόψεις, να κάνει σκέψεις σχετικές με το συγκεκριμένο έργο, αισθάνομαι ότι λείπουν κάποια πράγματα. Θα μπορούσε να έχει ένα τζάκι, παραπάνω διακόσμηση και λιγότερα φυτά. Βρίσκεται σε ένα πολύ καλό μέρος και τέλος έχει αρκετά πράγματα που χρειάζονται και λιγότερα που δεν χρειάζονται.
Εδώ οι άνθρωποι έρχονται και ζητάνε την κάρτα για το δωμάτιο τους και φεύγουν. Στη συνέχεια, στο κάτω μέρος με τις καρέκλες και τα τραπέζια πιστεύω ότι κάθονται οι άνθρωποι που τρώνε, πίνουν καφέ και συζητάνε.
Η ατμόσφαιρα που αποπνέει το έργο είναι γαλήνια, ήρεμη,χαρούμενη, χαλαρωτική και, όμορφη.
Η ψυχική μου διάθεση, όταν βλέπω αυτήν την εικόνα είναι η αίσθηση της καθαριότητας, η χαρά για τις ωραίες μυρωδιές, η γαλήνη και η ηρεμία λόγω της ομορφιάς, η χαλάρωση.
Αυτό που με εντυπωσίασε παραπάνω είναι οι λεπτομέρειες που χρησιμοποίησε ο καλλιτέχνης. Αυτό το κατάφερε τοποθετώντας λουλούδια στις καρέκλες, κάνοντας τα φυτά να φαίνονται σαν αληθινά.
Αεροφωτογράφιση στη Σκόπελο
Στην εικόνα αντικρίζω μια θάλασσα και γύρω της υπάρχουν πολλά δέντρα. Στο βάθος δεξιά διακρίνω βουνά. Υπάρχουν επίσης μερικές βάρκες, ένα πλοίο βαθιά μέσα και ένα νησί, το οποίο και αυτό έχει πάνω του πολύ πράσινο. Το ενδιαφέρον σε αυτήν την εικόνα είναι τα χρώματα που κυριαρχούν, αν και είναι μόλις δύο: το πράσινο των δέντρων και το μπλε του ουρανού και της θάλασσας. Είναι προφανές πως υπάρχουν και άλλα δυο-τρία συμπληρωματικά χρώματα, αλλά δεν μπορούν να διακριθούν όπως τα προηγούμενα.
Η εικόνα φέρνει μια καλοκαιρινή αύρα και έναν πολύ χαλαρωτικό τόνο, καθώς σε κάνει να ηρεμείς και να σκεφτείς ελεύθερα, χωρίς να έχεις κάτι άλλο στο μυαλό σου, σαν να είσαι διακοπές το καλοκαίρι με την παρέα σου και να διασκεδάζετε ανέμελα απ'το πρωί ως το βράδυ, χωρίς υποχρεώσεις.
Το κύριο χαρακτηριστικό της εικόνας, όπως ανέφερα και πριν, είναι τα δέντρα της, η θάλασσα και ο ουρανός. Αν έλειπε το ένα από τα τρία, θα χαλούσε κατά πολύ αυτό το όμορφο τοπίο, επειδή με την απουσία του δέντρου το πράσινο θα γίνει σκούρο καφέ. Ενώ αν λειψει ο ουρανός, θα υπάρχει πολύ μαύρο στην εικόνα, κι αν απουσιάσει η θάλασσα, η εικόνα δε θα θυμίζει καθόλου ό,τι θυμίζει τώρα.
Α. Γ.
Μια όμορφη παραλία στη Θάσο
Στη
συγκεκριμένη εικόνα παρατηρούμε μία πανέμορφη γαλαζοπράσινη παραλία, στην οποία
χάνεσαι, όταν την κοιτάς, καθώς είναι εκθαμβωτική. Επίσης, μπορούμε να δούμε την
πανέμορφη δάσωση της περιοχής, καθώς σου τραβάνε το βλέμμα τα πράσινα και λαχανί
χρώματα των δέντρων. Διακρίνουμε και έναν δρόμο από άμμο που οδηγεί σε
μία βραχονησίδα, που έχει και αυτή δέντρα. Από την μία πλευρά της παραλίας είναι
αγριώδης η γη και δεν πηγαίνει ο κόσμος, ενώ από την άλλη είναι αμμώδης και πιο
ήρεμη, με αποτέλεσμα να ελκύει περισσότερο κόσμο.
Η παραλία αυτή βρίσκεται σε ένα από τα πιο
όμορφα νησιά της βορείου Ελλάδος, τη Θάσο. Κάθε χρόνο μαζεύει πολύ κόσμο, καθώς
το νησί έχει πολύ ωραίες παραλίες. Η συγκεκριμένη είναι μία πολύ ωραία παραλία, με δροσερά νερά, και είναι πολύ ρηχή, με αποτέλεσμα να μπορούν να παίζουν τα
παιδιά με ασφάλεια και να το ευχαριστιούνται. Στον περασμένο χρόνο, έτυχε να πάω
με την οικογένεια μου εκεί και μπορώ να πω ότι ήταν μία τέλεια εμπειρία και το
απολαύσαμε πάρα πολύ.
Σε αυτήν την εικόνα, μου αρέσει πολύ η
αλλαγή απόχρωσης του μπλε και του πράσινου, καθώς επίσης και το πόσο καθαρά φαίνονται τα νερά
και η παραλία, γιατί από αυτό καταλαβαίνουμε ότι ο κόσμος νοιάζεται για την
παραλία και την καθαριότητα της.
Δ. Κ.
Fiestas de San Isidro
Στην εικόνα που παρατηρώ, αποτυπώνεται μια παραδοσιακή σκηνή με τρεις κεντρικές φιγούρες σε έντονα διακοσμητικές φορεσιές. Πρόκειται για ένα στιγμιότυπο που φαίνεται να λαμβάνει χώρα σε υπαίθριο χώρο, πιθανότατα σε μια ισπανική ή άλλη μεσογειακή πόλη, κρίνοντας από την αρχιτεκτονική και την πολιτισμική ενδυμασία. Ένας άνδρας και δύο γυναίκες συμμετέχουν στη σκηνή, με τις γυναίκες να κρατούν παραδοσιακά αξεσουάρ, όπως βεντάλιες, στοιχείο που αναδεικνύει την κουλτούρα της εποχής ή της περιοχής.
Encardia
Στην εικόνα βλέπουμε μια χορεύτρια, σε στιγμή έντονου συναισθηματισμού, πάνω στην πίστα ενός νυχτερινού κέντρου. Μας
κάνει εντύπωση το έντονο κόκκινο φόρεμα της πρωταγωνίστριας, καθώς και η
πλούσια κόμη της. Εντύπωση, επίσης, μας κάνει ο έντονος τρόπος που χορεύει,
φέρνοντας στο μυαλό μας αντίστοιχες εικόνες που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε
στα κέντρα διασκέδασης αυτού του είδους.
Προσεγγίζοντας υποθετικά το σενάριο, οι μουσικοί που φαίνονται στο φόντο
την εικόνας παίζουν ένα τραγούδι που την εκφράζει, με αποτέλεσμα να
εξωτερικεύει έντονα τα συναισθήματα που βιώνει στο άκουσμα της συγκεκριμένης
μουσικής. Ο κυματισμός του φορέματος σε συνδυασμό με το έντονο κόκκινο χρώμα
του και το τίναγμα των μαλλιών της μας δίνουν ένα εντυπωσιακό στιγμιότυπο. Η
όλη εικόνα γίνεται πιο δυνατή και από
τον έντονο κόκκινο φωτισμό που εκπέμπει το φωτιστικό σώμα που είναι
τοποθετημένο ψηλά στα αριστερά της πρωταγωνίστριας, από την οπτική με την οποία
βλέπουμε την εικόνα.
Η θέαση της εικόνας μάς παρασύρει να αισθανθούμε τα ίδια έντονα
συναισθήματα που βιώνει η πρωταγωνίστρια. Θα ήταν εντελώς διαφορετική η αποψη
μας, αν δεν ήταν ορατοί οι οργανοπαίχτες στο βάθος της εικόνας, διότι τότε δε θα υπήρχε λογική ερμηνεία για
την έντονη έκφραση της πρωταγωνίστριας. Τώρα, όμως, δεν εντυπωσιαζομαστε
ιδιαίτερα, καθώς είναι συνηθισμένες τέτοιες εκφράσεις και εκδηλώσεις στα
νυχτερινά κέντρα διασκέδασης.
Σ. Σ.
Bar-virtual-tours
Στην εικόνα φαίνεται ένα μαγαζί το οποίο φαντάζομαι πως την
μέρα λειτουργεί ως καφετέρια και το βράδυ ως κέντρο νυχτερινής διασκέδασης.
Είναι όλα φτιαγμένο από ξύλο: το πάτωμα, οι τοίχοι, τα έπιπλα, ακόμη και το ταβάνι.
Βρίσκεται σε έναν εμπορικό δρόμο με πολλά μαγαζιά και σπίτια.
Η φωτογραφία
μου δημιουργεί ευχάριστα συναισθήματα, διότι σε αυτό το μαγαζί τα βράδια μαζεύονται
νέοι και μεγάλοι και χορεύουν, διασκεδάζουν, κάνουν γνωριμίες και περνάνε τον
χρόνο τους ευχάριστα. Αυτές οι χαρούμενες στιγμές στον συγκεκριμένο χώρο μου
θυμίζουν την όμορφη πλευρά της ζωης, καθως και δικές μου αναμνήσεις από καλές
και διασκεδαστικές στιγμές.
Επίσης, φαντάζομαι πως πίσω από την κάμερα, η οποία τραβάει την φωτογραφία, βρίσκεται
μια σκηνή όπου τοπικοί ή γνωστοί καλλιτέχνες τραγουδάνε ζωντανά και προσφέρουν
μια ωραια και χαλαρή ατμόσφαιρα στους πελάτες τους.
Το πρωί,
φαντάζομαι πως πρόκειται για ένα κατάστημα, όπου
οι κάτοικοι της περιοχής συγκεντρώνονται, για να μιλήσουν, να απολαύσουν τον καφέ και το πρωινό τους, είτε απλά για να
μοιραστούν τα νέα τους. Τα μαγαζιά αυτού του είδους δέχονται πολλούς πελάτες
κάθε μέρα, χάρη στην ποικιλία προϊόντων που προσφέρουν και γι'αυτό είναι
και δημοφιλή ανάμεσα στους κατοίκους.
Για τους παραπάνω λόγους, το μαγαζί στην εικόνα είναι ένα πολυσύχναστο, ωραίο και φιλόξενο κατάστημα που
προσφέρει άνεση και χαλάρωση στους πελάτες του.
Δ. Λ.
Βλέπω μια παραλία και, πιθανότατα, ένα ζευγάρι που κάθεται κάτω, ενώ υπάρχει μια καταιγίδα στο λιμάνι και τριγύρω τους κτίρια. Έχει κίνηση ο δρόμος και φαίνεται ότι τα αυτοκίνητα είναι εν κίνησει, λάμπες αναμμένες στις άκρες του λιμανιού και κοντά κολονάκια. Στο βάθος, διακρίνονται κεραυνοί, πιο συγκεκριμένα, μπλε, και η αντανάκλαση τους στο νερό. Ακόμα πιο βαθιά υπάρχουν φώτα από άλλες λάμπες της παραλίας.
Ένα ερώτημα είναι το εξής: Γιατί υπάρχουν τόσα πολλά αυτοκίνητα, όταν είναι τόσο σκοτεινά έξω; Ή γιατί έχουν βγει έξω αυτά τα άτομα, ενώ υπάρχει κακοκαιρία και γιατί είναι με κοντομάνικα και κοντά παντελόνια; Ακόμη, γιατί και πώς μπόρεσε να βγει με τέτοιο σχήμα αυτή η φωτογραφία;
Μια απορία αφορά στο πώς υπάρχει ακόμα ρεύμα με τόσους κεραυνούς και αστραπές, που μοιάζουν να πέφτουν τόσο κοντά στα σπίτια και σε εύφλεκτα ίσως υλικά. Πώς δεν τρομάζουν οι άνθρωποι που βρίσκονται σε εκείνη την θέση;
Ενδιαφέρον θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το χρώμα των κεραυνών, το πώς αναμιγνύονται τα χρώματα του συννεφιασμένου ουρανού και της άσπρης απόχρωσης που εμφανίζεται, καθώς ο κεραυνός χτυπά κάτω στη γη ή στο νερό. Άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι η σχεδόν τέλεια αντανάκλαση του νερού και το πόσο γαλήνια και ήρεμη είναι.
Ενώ παρατηρώ την εικόνα, κατευθείαν μου τραβάνε την προσοχή η έντονη απόχρωση του μπλε και οι κεραυνοί. Επειδή απολαμβάνω τη βροχή, αισθάνομαι ότι θα αρχίσει να βρέχει δυνατά και εγώ θα είμαι κάτω από τη βροχή.
Ποιο σενάριο μπορώ να φανταστώ για εκείνη την ημέρα;
Αυτό το ζευγάρι θα έβγαινε έξω για δείπνο, όμως ο καιρός και οι συνθήκες έλεγαν άλλα... Το ζευγάρι είχε ετοιμαστεί και ήταν ώρα να πάνε στο εστιατόριο, όπου είχαν κλείσει τραπέζι για εκείνη τη νύχτα, όμως καθώς περπατούσαν προς το συγκεκριμένο μέρος, άρχισε να βρέχει. Εκείνοι τρέξανε προς το εστιατόριο, που δυστυχώς είχε κλείσει, επειδή η κακοκαιρία ήταν δυνατή. Αναγκαστικά, το ζευγάρι πήρε ταξί, για να γυρίσει πίσω σπίτι.
Καθώς μπαίνανε μέσα στο διαμέρισμά τους, και οι δύο είχανε μια φαεινή ιδέα! Φόρεσαν τα πρόχειρά τους ρούχα και ξαναβγήκαν έξω στην κακοκαιρία, που είχε απομακρυνθεί, και τώρα θα ήταν πιο ασφαλείς. Βγήκαν για περίπατο στην παραλία, απολαμβάνοντας το θέαμα από τις αστραπές που χτυπούσαν το έδαφος και τα χρώματα που δημιουργήθηκαν στον ουρανό. Έτσι, λοιπόν, έφτασαν κοντά στα όρια της θάλασσας και άφησαν το τοπίο να τους εκπλήξει. Παρόλο που δεν το είχαν στο πρόγραμμά τους, ήταν και οι δυο ευχαριστημένοι με ό,τι συνέβη.
2. Υπερβολή για
εμένα είναι ότι έχει πολλά φώτα, καθώς και το ότι ο φωτογράφος δείχνει και τις δυο πλευρές της
παραλίας. Επίσης, δείχνει ένα μεγάλο
μέρος του τοπίου, το οποίο δεν θα χρειαζόταν να υπάρχει ή να φαίνεται μέσα στην
φωτογραφία.
3. Μια από τις εκπλήξεις είναι το πώς, παρ’ όλη τη διαφορά απόστασης από τη θάλασσα και το σημείο λήψης της φωτογραφίας, μπορεί να φανεί η αντανάκλαση των φώτων και κάποιων κτιρίων στο βάθος. Άλλη έκπληξη είναι το πώς, μέσα στη φωτογραφία, τα φώτα των αυτοκινήτων φαίνονται και με αυτά μπορείς να καταλάβεις το πόσο γρήγορα κινούνταν, δηλαδή έτρεχαν.
Αυτό το έργο μου προκαλεί συνασθήματα γαλήνης, ησυχίας, καθώς και θλίψης.
Μου φέρνει χαλάρωση και ηρεμία, γιατί πάντα μου άρεσαν οι έντονες καιρικές συνθήκες. Τα χρώματα που υπάρχουν στον ουρανό, μαζί με τις αστραπές, είναι όμορφα. Το όλο τοπίο για μένα είναι ευχάριστο.
Θεωρώ ότι ο καλλιτέχνης τράβηξε αυτή τη φωτογραφία με τέτοιον τρόπο, ώστε να μας τραβήξει την προσοχή μέσα από τις αντιθέσεις των χρωμάτων και των καταστάσεων, το βάθη μπλε της θάλασσας και του ουρανού με το γκρι των κτιρίων και το κίτρινο των φώτων. Επίσης, η απόλυτη γαλήνη της θάλασσας με τους κεραυνούς στο βάθος προμηνύει καταιγίδα και την κίνηση των αυτοκινήτων στους δρόμους.
Αν αφαιρέσουμε από το έργο τα κτίρια και την κίνηση στους δρόμους, έχω την άποψη ότι θα τονιστεί ακόμα περισσότερο η ηρεμία της θάλασσας και θα δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στην καταιγίδα που πρόκειται να ξεσπάσει.
Επειδή, το όλο έργο είναι εντυπωσιακό και περίεργα όμορφο, ελκύει τα βλέμματα και τους θεατές. Το τοπίο είναι όμορφο στον ορίζοντα, και μπροστά μας βλέπουμε μια πόλη. Πιστεύω ότι αυτοί οι δύο συνδυασμοί ταιριάζουν.
Γι' αυτό προσελκύουν την προσοχή μας δημιουργώντας διάφορα συναισθήματα και σκέψεις.
Α. Χ.
Sekumba-Bambino
Βλέπω ένα δυναμικό φωτογραφικό έργο που απεικονίζει έναν άνθρωπο με μακριά μαλλιά σε έντονη κίνηση. Τα μαλλιά του δημιουργούν ένα εντυπωσιακό εφέ στον αέρα, ενώ το πρόσωπό του εκφράζει χαρά ή ίσως μια στιγμή έντονης συγκίνησης. Τα χρώματα του ενδύματος του είναι πολύχρωμα, με μοτίβα φύλλων, και το φόντο είναι σκοτεινό, αναδεικνύοντας το θέμα.
Οι απορίες μου σχετικά με τη φωτογραφία είναι οι εξής:
Ποια
είναι η αφορμή αυτής της έντονης στιγμής;
Ανήκει
η εικόνα σε μια πολιτιστική εκδήλωση ή σε τελετουργικό;
Ποιος είναι ο σκοπός της φωτογραφίας; Θέλει να αποτυπώσει συναίσθημα, πολιτιστική κληρονομία ή κάτι άλλο;
Η κίνηση των μαλλιών μοιάζει να συμβολίζει ελευθερία ή ενέργεια. Η έκφραση του προσώπου φαίνεται αυθόρμητη και γεμάτη ζωντάνια. Η σκοτεινή αντίθεση στο φόντο εστιάζει την προσοχή στο πρόσωπο και στα χρώματα των ρούχων.
Κυριαρχούν, κατά τη γνώμη μου, η δυναμική κίνηση των μαλλιών · το φωτεινό, πολύχρωμο ένδυμα με τα μοτίβα φύλλων που συμβολίζουν ίσως τη φύση · η έκφραση του προσώπου που αποπνέει αυθεντική χαρά ή ενθουσιασμό.
Η φωτογραφία μου θυμίζει στιγμές ελευθερίας ή αυθεντικότητας που συνδέονται με πολιτιστικές παραδόσεις. Ίσως είναι μια στιγμή χαράς σε χορό ή τελετουργία που γιορτάζει τη ζωή και τη φύση.
Πιθανότατα πρόκειται για μια σκηνή από παραδοσιακή τελετή ή φεστιβάλ. Το άτομο συμμετέχει σε μια έκρηξη χορού και ενέργειας, ίσως για να τιμήσει τη φύση ή να εκφράσει χαρά και ελευθερία.
Η κίνηση είναι κυρίαρχη και φαίνεται σχεδόν τρισδιάστατη, καθώς τα μαλλιά εκτείνονται δυναμικά προς όλες τις κατευθύνσεις. Τα φωτεινά χρώματα στο ένδυμα υπερβαίνουν τη στατικότητα, προσδίδοντας ζωντάνια και πολιτισμικό πλούτο.
Η
κίνηση των μαλλιών είναι εξαιρετικά εντυπωσιακή και δίνει ζωή στο έργο.
Το πρόσωπο φαίνεται να αντανακλά γνήσια συναισθήματα.
Η αντίθεση ανάμεσα στο σκοτεινό φόντο και τα ζωντανά χρώματα είναι εκπληκτική.
Η εικόνα ενδέχεται να συμβολίζει την ελευθερία, την αυτό-έκφραση και τη σύνδεση με τη φύση. Ίσως επίσης εκπέμπει κι ένα μήνυμα πολιτιστικής ταυτότητας.
Θα μπορούσε να συνδέεται με τελετουργίες φυλών ή με παραδόσεις που γιορτάζουν τη φύση, τη ζωή ή τη συγκομιδή. Τα μοτίβα στα ρούχα ίσως αντιπροσωπεύουν μια συγκεκριμένη πολιτισμική ταυτότητα.
Το έργο αποπνέει ενέργεια, ζωντάνια και ελευθερία. Υπάρχει μια αίσθηση χαράς, ενθουσιασμού και ροής.
Η εικόνα μού δημιουργεί χαρά και θαυμασμό. Η κίνηση και τα χρώματα προκαλούν ενέργεια και έμπνευση, ενώ η αυθεντικότητα της στιγμής προσφέρει ζεστασιά και σύνδεση.
Ο καλλιτέχνης πιθανόν θέλησε να συλλάβει μια στιγμή αυθεντικής έκρηξης ενέργειας και συναισθήματος, δημιουργώντας μια εικόνα που παρακινεί τον θεατή να αισθανθεί ζωντάνια.
Η έντονη κίνηση των μαλλιών και η χαρά στο πρόσωπο εντυπωσιάζουν και ταυτόχρονα προκαλούν ερωτήματα για την ιστορία πίσω από την εικόνα.
Η εικόνα πιθανότατα αποτυπώνει ένα τελετουργικό στιγμιότυπο. Ο συνδυασμός χρώματος, κίνησης και συναισθήματος φανερώνει τη δύναμη της στιγμής.
Το σκοτεινό φόντο δημιουργεί εστίαση στο θέμα, ενώ τα έντονα χρώματα και η κίνηση των μαλλιών τραβούν το βλέμμα και ενισχύουν τη δραματικότητα του έργου.
Ίσως το έργο αναφέρεται σε μια παράδοση που γιορτάζει τη ζωή και τη σύνδεση με τη φύση. Η στιγμή δείχνει την αξία της αυθεντικότητας και του χορού ως μορφής έκφρασης.
Η φιγούρα του ατόμου κυριαρχεί, καθώς είναι το επίκεντρο της ενέργειας και του συναισθήματος. Αυτό δημιουργεί έναν ισχυρό δεσμό με τον θεατή.
Η εικόνα θυμίζει φωτογραφικά έργα που αποτυπώνουν αυθεντικές στιγμές πολιτιστικής έκφρασης, όπως οι φωτογραφίες ανθρωπολογικών μελετών ή τελετών σε διάφορες κουλτούρες. Αναδεικνύει τη σημασία της στιγμής και τη δύναμη της κίνησης.
Θ. Κ. - Φ. Κ.
Σε αυτή την εικόνα, μπορώ να
δω πάρα πολλούς ανθρώπους, άλλους όρθιους κι άλλους καθιστούς.
Υπάρχουν αρκετά ενδιαφέροντα
χαρακτηριστικά στη σκηνή, καθώς παρατηρώ πως όλος ο χώρος είναι κόκκινος και
φωτίζεται στην οροφή. Αυτό το θέατρο πρέπει να είναι ένας χώρος που σίγουρα κοστίζει
αρκετά χρήματα.
Φαίνεται πως παίζουν κάποιοι
πολύ διάσημοι ηθοποιοί, γι’ αυτό άλλωστε έχει και τόσο πολύ κόσμο. Έχουν όλοι βάλει
τα καλά τους και περιμένουν με ανυπομονησία. Κάποια στιγμή εκπλήσσονται, γιατί η
κάμερα ενός τηλεοπτικού καναλιού μπαίνει ξαφνικά στον χώρο. Όλοι τότε αρχίζουν
να περιποιούνται τον εαυτό τους, για να τους «πάρει» όμορφους-όμορφους η κάμερα
και να τους δείξει η τηλεόραση. Αυτό φαίνεται από τις πόζες που μερικοί παίρνουν
και τα χαμόγελα που εμφανίζονται. Όλοι φαίνονται χαρούμενοι και ενθουσιασμένοι.
Τον μεγαλύτερο χώρο
καταλαμβάνουν οι άνθρωποι, γιατί σκορπίζονται σε όλα τα μέρη της εικόνας.
Κι εγώ έχω πάει σε πολλά
θέατρα, εκεί δεν ήταν όμως -σαν εδώ- όλα τέλεια.
Ε. Τ.
Βλέπουμε ένα νησί που ονομάζεται Σκόπελος, ένα από τα πιο πράσινα νησιά της Ελλάδας. Επίσης, παρατηρούμε τα γαλαζοπράσινα νερά της Σκοπέλου, λίγο πιό πάνω από την καταγάλανη θάλασσα, τα παραδοσιακά σπιτάκια και το ωραίο πράσινο τοπίο που τα περυκυκλώνει. Διακρίνω κάποια βράχια μέσα στην εξαιρετική θάλασσα και αναρωτιέμαι αν εκεί όπου υπάρχει το σκούρο μπλέ χρώμα κρύβονται φύκια - και αν όχι, τι είναι;
Αυτό το νησί μου δημιουργει συναισθήματα ηρεμίας, χαλάρωσης και γαλήνης. Θα ήθελα μια φορά να μου δοθεί η ευκαιρία να παω στη Σκόπελο για διακοπές με τους γονείς ή με τους φίλους μου. Θα ήταν καταπληκτικά!
Ν. Σ.
Nakany-Kante
Στη φωτογραφία βλέπουμε δύο καλλιτέχνες, μια κοπέλα και έναν άνδρα πάνω σε μια σκηνή, από τους οποίους μόνο ο δεύτερος κρατάει μουσικό όργανο.
Δεν γνωρίζουμε τους καλλιτέχνες. Έχουν και οι δυο περίεργα ρούχα. Το φόρεμα της καλλιτέχνιδος είναι σε μοτίβο σκακιέρας και του άνδρα έχει πολύχρωμα σχέδια.
Και οι δύο βρίσκονται στη σκηνή και πραγματοποιούν μια συναυλία.
Τα μαλλιά της γυναικάς είναι αρκετά σγουρά και δίνουν όγκο στην εικόνα, υπάρχει υπερβολική ζωντάνια και τα χρώματα φανερώνουν μια άλλη εποχή.
Η εικόνα συμβολίζει μια κοινωνία ελεύθερη, γεμάτη ζωντάνια και αποπνέει αγάπη, σύνδεση με το αντίθετο φύλλο και πάθος. Μας δημιουργεί μια ευχάριστη αίσθηση, ζωντάνια και μας παροτρύνει να χόρεψουμε και να τραγουδίσουμε.
Αυτό που μας εξέπλησσε είναι το πάθος που έχουν οι τραγουδιστές μεταξύ τους και μας βάζει στο πλαίσιο του χορού και του τραγουδιού.
Μας προβλημάτισε το στυλ εκείνης της εποχής, καθώς είναι διαφορετικό σε σχέση με τώρα. Τα χρώματα δημιουργούν μια ευχάριστη ατμόσφαιρα, καθώς τονώνεται η ψυχική μας διάθεση.
Η φιγούρα που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος είναι η τραγουδίστρια, καθώς είναι το κυριότερο πρόσωπο της συναυλίας, μαζί με τα ρούχα της και τα μαλλιά της, που επηρεάζουν θετικά τη διάθεσή μας.
Η σύγκριση που θέλω να κάνω είναι ανάμεσα στους δυο καλλιτέχνες και τον Αντώνη Βαρδή: οι δυο εικόνες είναι όμοιες, καθώς αποπνέουν την ίδια χαρά και ευχαρίστηση.
Β. Β.
Ermou15-hotel-aerial
Στην εικόνα βλέπω μία πόλη, στην οποία βρίσκονται αυτοκίνητα παρκαρισμένα, αυτοκίνητα τα οποία περιμένουν ίσως κάποιο φανάρι και κάποια που κινούνται στον δρόμο. Επίσης, διακρίνω πολλά διαφορετικά κτίρια, μερικά από τα οποία είναι πιο μεγάλα από τα άλλα, και μερικά μαγαζιά, τα οποία βρίσκονται κάτω από τα κτίρια. Τέλος, βλέπω πολλούς ανθρώπους στα πεζοδρόμια και στους δρόμους.
Η μόνη απορία που μου δημιουργειται σχετικά με αυτό που βλέπω είναι το γιατί υπάρχουν αυτοί οι αριθμοί και τα θολά γράμματα πάνω στο ψηλό κτίριο που βρίσκεται στη μέση της εικόνας .
Η πρώτη μου παρατήρηση για το έργο έχει να κάνει με τον τρόπο, με τον οποίο ο καλλιτέχνης συνδυάζει τα χρώματα, έτσι ώστε να δημιουργήσει τον πανέμορφο ουρανό. Μια απορία που μου δημιουργήθηκε, καθώς παρατηρούσα το έργο, ήταν το πώς μπορεί να μοιάζει η πόλη αυτή την νύχτα, όταν πλέον δε θα υπάρχει φασαρία κι όλοι οι άνθρωποι που απεικονίζονται στην εικόνα θα έχουν επιστρέψει στα σπίτια τους, όταν τα αμάξια θα έχουν φτάσει στον προορισμό τους και δε θα υπάρχει πλέον κίνηση στους δρόμους.
Κατι ενδιαφέρον στο έργο είναι πως ο δρόμος δείχνει την καθημερινότητα με τους ανθρώπους και τα αυτοκίνητα να κινούνται, με σκοπό να πάνε στον προορισμό τους. Τη ζωντάνια στους δρόμους αποδίδει ο καλλιτέχνης μέσα από τα οχήματα.
Αυτο που φαντάζομαι πως συμβαίνει στο έργο, επειδή κι εγώ ζω σε μια πόλη, είναι ότι οι άνθρωποι που απεικονίζονται στο έργο έχουν ψωνίσει από τα μαγαζιά και, αφού έχουν τελειώσει τα ψώνια τους, γυρίζουν στα σπίτια τους. Μπορεί όμως άλλοι άνθρωποι να έχουν άλλο σκοπό, για παράδειγμα ίσως έχουν έρθει στα μαγαζιά, για να πάρουν ένα δώρο σε κάποιον και ο προορισμός τους να μην είναι το δικό τους το σπίτι, αλλά ενός φίλου. Φαντάζομαι πως τα περισσότερα αμάξια ανήκουν σε ανθρώπους που έχουν γυρίσει απ' τις δουλειές τους, οι οποίες θα βρίσκονται μακριά, για να πάνε οι άνθρωποι με το αμάξι και, εφόσον τελείωσαν, γυρνάνε στα σπίτια τους, για να ξεκουραστούν. Δεν είναι απαραίτητο, ίσως άλλοι φεύγουν με τα αμάξια απ' τα σπίτια τους για κάποιο πάρτυ ή ακόμα και για ένα ταξίδι.
Οι υπερβολές που υπάρχουν στο έργο για μένα είναι οι λεπτομέρειες που έχει δώσει ο καλλιτέχνης σε όλα τα κτίρια που βρίσκονται στην εικόνα. Μια ακόμα υπερβολή που εντόπισα στο έργο είναι ένα άσπρο αμάξι το οποίο είναι θολό, επειδή κινείται στον δρόμο.
Αφού παρατήρησα καλά το έργο, ανακάλυψα τελικά πως τα γράμματα που βρίσκονται στο ψηλό κτίριο, περίπου στην μέση της εικόνας, γράφουν "hotel", άρα το κτίριο αυτό συμβολίζει ένα ξενοδοχείο. Καθένας μπορεί εύκολα να καταλάβει πως η εικόνα αυτή απεικονίζει μία πόλη της Ελλάδας, καθώς στο ξενοδοχείο υπάρχουν οι σημαίες της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης.
Αυτό που με εντυπωσίασε στην εικόνα αυτή είναι ο ουρανός. Ο λόγος που με εντυπωσίασε είναι πως δεν είναι ένας απλώς μπλε, αλλά για να σχηματιστεί ο ουρανός, ανακατεύονται αρκετά χρώματα, όπως το σκούρο μπλε, το γαλάζιο, το πολύ ανοιχτό λιλά, το ροζ, το ανοιχτό πορτοκαλί και, τέλος, το μπεζ. Κι έτσι ο καλλιτέχνης δημιουργεί έναν πολύ εντυπωσιακό και όμορφο ουρανό.
Παρ' όλο που θεωρώ πως οι πολλές λεπτομέρειες στα κτίρια είναι υπερβολές, με αυτές καταφέρνει ο καλλιτέχνης να σε εντυπωσιάσει ακόμα περισσότερο, μια και σου δείχνει πως χρειάστηκε μεγάλη αφοσίωση στην κάθε λεπτομέρεια, στην κάθε πινελιά.
Το μεγαλύτερο μέρος της εικόνας αυτής το καταλαμβάνουν τα κτίρια που υπάρχουν στην πόλη, αλλά κι ο ουρανός, πιστεύω. Αυτό συμβαίνει, επειδή ο ουρανός υπάρχει ουσιαστικά παντού και τον βλέπουμε, όπου κι αν πάμε. Τέλος, τα κτίρια καταλαμβάνουν, όπως κι ο ουρανός, το μεγαλύτερο μέρος, γιατί η πόλη είναι γεμάτη κτίρια και τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του έργου απεικονίζονται ως πιο μικρές φιγούρες. Έτσι ο παρατηρητής πρώτα απ' όλα θα δει αυτό το οποίο κυρίως απεικονίζεται στο έργο.
Μ. Τ.
Voidomatis-aerial-photo
Στην εικόνα διακρίνω ένα τοπίο φυσικού κάλλους. Είναι ένα φαράγγι, μέσα από το οποίο κυλάει ένα κρυστάλλινο ποτάμι και, στο βάθος, προβάλλουν επιβλητικά και απόκρημνα βράχια. Δεξιά και αριστερά του ποταμού υπάρχει πυκνή και πλούσια βλάστηση.
Ενώ βλέπω την εικόνα, μού γεννιούνται μερικές απορίες. Πώς άραγε να δημιουργήθηκε το φαράγγι και πώς σχηματίστηκαν αυτά τα τεράστια βράχια; Πόσα είδη φυτών και ζώων μπορεί να συναντήσει κανείς εδώ;
Υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά στο έργο, τα οποία ο φωτογράφος έχει αποδώσει με μεγάλη επιτυχία, όπως το βάθος, η συμμετρία και τα χρώματα.
Στο μέρος αυτό η ζωή κυλά ήρεμα. Το τοπίο κατακλύζεται από πολυπερπατημένα μονοπάτια, απύθμενες χαράδρες και νερά που σιγοτραγουδούν. Εδώ καταφέρνουν και συνυπάρχουν αρμονικά η σκληρή πέτρα και η τρυφερή ομορφιά ενός αγριολούλουδου. Με λίγα λόγια, είναι ένας μικρός παράδεισος, που πριν πολλά πολλά χρόνια θα ήταν το καταφύγιο των κυνηγημένων, ίσως και τα κάστρα μυθικών γιγάντων.
Στο έργο υπερισχύουν τα θερμά και έντονα χρώματα, υπάρχει προοπτική και φως. Η καθαρότητα του ποταμού συμβολίζει την καθαρότητα της ψυχής. Τα επιβλητικά βράχια συμβολίζουν την περηφάνια, το πράσινο την ηρεμία της σκέψης και ο γαλανός ουρανός το ελεύθερο πνεύμα.
Το έργο αποπνέει ζωντάνια, γαλήνη, μυστήριο και ομορφιά. Η ψυχική διάθεση που μου δημιουργεί η εικόνα αυτή είναι χαρά, ανεμελιά, ηρεμία, ευτυχία. Με γεμίζει ενέργεια.
Αν φανταστούμε ότι από την εικόνα λείπει το ποτάμι, αμέσως όλα αλλάζουν. Χάνεται η συμμετρία και η ισορροπία, όπως επίσης αλλάζουν τα συναισθήματα που δημιουργεί το τοπίο ως έχει.
Οι πλαγιές των βουνών καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος της εικόνας και αυτό συμβαίνει λόγω του βάθους, της προοπτικής και της θέσης του φωτογράφου.
Η φωτογραφία τοπίου σε μαθαίνει να βλέπεις πόσο πραγματικά όμορφος είναι ο κόσμος και σου κρατά ζωντανές όλες τις αισθήσεις.
Στην εικόνα βλέπω έναν χώρο εκθέσεων. Σε όλους σχεδόν τούς τοίχους υπάρχουν εικόνες και μερικές μοιάζουν με αφίσες. Είναι ένας μεγάλος χώρος που χωρίζεται με πολλούς διαδρόμους. Στα αριστερά, φαίνονται κάποιες σκάλες και λευκοί τοίχοι με κόκκινα σχέδια, ενώ στο κέντρο υπάρχει ένας μεγάλος λευκός τοίχος γεμάτος με φωτογραφίες ανθρώπων. Στον δεξιό διάδρομο, υπάρχουν και άλλοι λευκοί τοίχοι, στους οποίους εκτίθενται φωτογραφίες και πίνακες. Γύρω από τον κεντρικό λευκό τοίχο, υπάρχει ένας μαύρος διάδρομος.
Στον μαύρο διάδρομο φαίνεται να γράφει Paris, άρα συμπεραίνουμε ότι είναι μια έκθεση φωτογραφίας και ζωγραφικής στο Παρίσι. Πιθανόν η έκθεση αυτή να είναι ενός σπουδαίου καλλιτέχνη, ο οποίος δημιουργεί μοντέρνα και πρωτότυπα έργα τέχνης, εστιάζοντας στις ζωές τών καθημερινών ανθρώπων. Ο χώρος είναι πολύ όμορφος και δημιουργεί μια ευχάριστη και εντυπωσιακή ατμόσφαιρα για τούς ανθρώπους που θα τον επισκεφθούν. Βλέποντας αυτόν τον χώρο, νιώθουμε θαυμασμό και επιθυμία να τον επισκεφθούμε και εμείς
Αυτό που μου αρέσε περισσότερο όμως δεν είναι η ομορφιά του χώρου, αλλά οι πίνακες με τις φωτογραφίες που βρίσκονται στο κέντρο της εικόνας. Απεικονίζουν στιγμιότυπα από τη ζωή διαφόρων ανθρώπων και σίγουρα κρύβουν κάποιο νόημα, το οποίο όμως αποτελεί μυστήριο για όσους βλέπουν απλά αυτή την εικόνα.
Α. Κ.
Construction-nikiti-exterior
Βλέπω ένα σπίτι ανάμεσα σε πολλά καταπράσινα δέντρα. Η μόνη απορία που έχω είναι το πώς κάποιος μπορεί να ζει τόσο απομονωμένος από τους άλλους. Επίσης, παρατηρώ ότι δεν υπάρχουν πολλοί δρόμοι, οπότε, αν ζεί κανείς εκεί, δεν έχει πολλά άλλα μέρη, για να δει. Μου αρέσει πολύ που αυτό το τοπίο έχει πολλά δέντρα. Αυτό οδηγεί σε πολύ και καθαρό οξυγόνο.
Το προηγούμενο καλοκαίρι ήθελα να παμε διακοπές με την οικογένειά μου σε ένα τέτοιο μέρος που με εντυπωσίασε για την πρασινάδα του.
Μπορώ να σκεφτώ ότι αυτό το σπίτι είναι ξενοδοχείο για γνωστά άτομα, τραγουδιστές, ηθοποιούς ή αθλητές.
Μόνο μία υπερβολή υπάρχει στη συγκεκριμένη εικόνα: το πράσινο χρώμα.
Όταν βλέπω αυτή την εικόνα, δεν μου κάνει τίποτε έκπληξη, αλλά, αν κάποτε βρεθώ εκεί, σίγουρα θα με εκπλήξει το πολύ οξυγόνο.
Δεν νομιζω πως υπάρχει κάποιο κρυμμένο μήνυμα ή συμβολισμός.
Μου θυμίζει ένα καταφύγιο για τους Έλληνες στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.
Σίγουρα τα δέντρα αποπνέουν καλοκαιρινή ατμόσφαιρα. Όταν τα βλέπω, σκέφτομαι καλοκαίρι, οπότε η εικόνα με κάνει κατευθείαν να χαμογελάω και να σκέφτομαι όλες τις καλές αναμνήσεις που έχω.
Ο δημιουργός του τοπίου αυτού είναι η φύση και δεν φύτρωσαν τα δέντρα εκεί, για να μας εκπλήσσουν, αλλά για το απαραίτητο οξυγόνο που χρειάζονται τα ζώα και όλοι σχεδόν οι οργανισμοί.
Η πρασινάδα σίγουρα θα μας εντυπωσιάζε όλους, γιατί, βλέποντας αυτή την εικόνα, θα θέλαμε να βάλουμε τον εαυτό μας εκεί. Αν ήμουν εκεί, θα εμένα με ανοιχτό το στόμα από το παρά πολύ πράσινο.
Αν διαγράφαμε τα δέντρα και βάζαμε άσφαλτο γύρω από το σπίτι, αντί να σκέφτουμε ότι είναι σε ένα βουνό ή νήσι, θα λέγαμε πως είναι μέσα στην πόλη.
Όπως έχω πει ήδη πολλές φορές, τα δέντρα είναι το μόνο που θα άλλαζε όλη την εικόνα.
Α. Σ.
Greece-aerial-images
Βλέπω έναν άνθρωπο να κολυμπάει στη θάλασσα με πέτρες. Γιατί ο άνθρωπος είναι στην θάλασσα; Γιατί κολυμπάει; Η θάλασσα είναι υπέροχη και χαίρομαι, διότι κολυμπάει και μπορεί να απολαύσει τον ήλιο. Υπάρχει και άμμος, όχι μόνο πέτρες.
Πιστεύω ότι η εικόνα έχει πολύ έντονο χρώμα, μπορεί να είναι δώρο για κάποιον. Κυριαρχούν η θάλασσα και οι πέτρες, η μορφή του ανθρώπου και η ωραία θέα.
Μπορεί ο καλλιτέχνης να θέλει να μας δείξει πόσο μεγάλη είναι η θάλασσα σε σχέση με τον άνθρωπο. Εάν δεν ήταν ο άνθρωπος μέσα στο νερό, δε θα κατασκευαζόταν όμως και το έργο. Αναρωτιέμαι γιατί η θάλασσα να είναι τόσο μεγάλη. Έχω δει κι άλλες εικόνες με θάλασσα και πιο πολλούς ανθρώπους, σπίτια, μια εστία στην παραλία.
Ν. Ψ.
Melanthi-traditional-hotel-interior
Στην εικόνα βλέπουμε ένα παραδοσιακό σπίτι ή ξενοδοχείο, πιθανόν σε κάποιο βουνό ή χωριό. Το κτίριο είναι άσπρο με πολλά ξύλινα παράθυρα και πέτρες. Επίσης, είναι διώροφο και γύρω-γύρω έχει κι άλλα σπίτια. Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά, έχει και μία Εκκλησία κοντά. Το κτίριο έχει αναμμένα φώτα και είναι βράδυ.
Οι απορίες μου είναι οι εξής: Πού είναι οι άνθρωποι, πού βρίσκεται αυτό το μέρος και τι κτίριο είναι αυτό;
Το κτίριο είναι στο κέντρο της φωτογραφίας και η λήψη γίνεται από χαμηλά, δημιουργώντας την αίσθηση ότι είναι πιο μεγάλο. Επίσης, είναι το μόνο που έχει όλα φώτα αναμμένα.
Τα ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά είναι το παραδοσιακό στυλ, η ομορφιά του τοπίου, τα πετρόκτιστα μονοπάτια και το πόσο καθαρά είναι.
Ο φωτογράφος μπορεί να είναι ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου και να έβγαλε τη φωτογραφία, για να την ανεβάσει στην ιστοσελίδα του, ώστε να μπορούν να δουν και να καταλάβουν οι πελάτες πώς είναι και πού βρίσκεται.
Υπάρχει μία πολύ ήρεμη και γαλήνια ατμόσφαιρα. Δεν υπάρχει η αίσθηση της κίνησης. Είναι απόγευμα προς βράδυ, το τοπίο φωτίζεται μόνο από τις λάμπες στο κτίριο και τα φωτισμένα παράθυρα δημιουργούν μία ειδυλλιακή ατμόσφαιρα.
Αν εστιάσουμε στην αρχιτεκτονική και στην παραδοσιακή κατασκευή του κτιρίου, με φυσικά υλικά, υπάρχει μία αρμονία, καθώς η εικόνα δημιουργεί μία ήσυχη και ήρεμη ψυχική διάθεση.
Ε. Π.
Sole-doro-santorini-interior
Παρατηρούμε έναν μοντέρνο εσωτερικό χώρο, με έντονα καθίσματα (μαξιλάρες) σε διάφορα χρώματα, μεγάλα παράθυρα που αφήνουν φως να εισέρχεται και καθαρές γραμμές στη διακόσμηση.
Για ποιον λόγο έχει σχεδιαστεί αυτός ο χώρος με αυτήν την απλότητα;
Ποια η λειτουργία του χώρου; Είναι οικιακός, επαγγελματικός ή καλλιτεχνικός;
Ο χώρος προκαλεί ηρεμία και χαλάρωση. Η χρήση φυσικού φωτός και οι απλές γραμμές δημιουργούν μια αίσθηση ισορροπίας.
Η χρωματική αντίθεση ανάμεσα στα λευκά στοιχεία και τις πολύχρωμες μαξιλάρες τραβά την προσοχή. Το ξύλινο πάτωμα δίνει μια ζεστή αίσθηση.
Ο χώρος θυμίζει minimal αρχιτεκτονική και σχεδιασμό που προάγει την απλότητα, ίσως για έναν τρόπο ζωής που επικεντρώνεται στο ουσιώδες.
Φαίνεται σαν ένας χώρος που έχει σχεδιαστεί για χαλάρωση ή συγκέντρωση. Η τοποθέτηση των καθισμάτων υποδεικνύει ότι μπορεί να φιλοξενεί συζητήσεις ή καλλιτεχνικές δραστηριότητες.
Η χρήση υπερβολικής απλότητας και μεγάλων ανοικτών επιφανειών κάνει τον χώρο να φαίνεται μεγαλύτερος. Τα χρώματα στα καθίσματα "σπάνε" την μονοτονία.
Η γεωμετρική συμμετρία, η σύνδεση φυσικών και τεχνητών στοιχείων (ξύλο και φως) μας καθηλώνουν.
Η minimal προσέγγιση υποδηλώνει μια αντίθεση με τον υλισμό. Ίσως ο καλλιτέχνης θέλει να επικεντρωθεί στη σημασία της απλότητας.
Αυτή η εικόνα θα μπορούσε να ήταν ένα παλιό μινωικό ανάκτορο.
Το έργο αποπνέει μια όμορφη ατμόσφαιρα που μας θυμίζει καλοκαίρι και δημιουργεί ένα όμορφο συναίσθημα.
Ο χώρος προάγει τη γαλήνη και την ψυχική ισορροπία.
Η τόλμη στη χρήση τόσο λίγων στοιχείων είναι φανερή. Ο καλλιτέχνης πάντως κατάφερε να δημιουργήσει μια δυνατή αίσθηση απλότητας.
Η απουσία παραδοσιακής διακόσμησης μας παραξενεύει. Αυτό ίσως θέτει ερωτήματα για το πώς αντιλαμβανόμαστε την πολυτέλεια.
Η ισορροπία ανάμεσα στη ζεστασιά του ξύλου και τη φωτεινότητα του λευκού επιτυγχάνει την αρμονία.
Οι καθαρές γραμμές, η προσεκτική επιλογή χρωμάτων και η σύνδεση με το φως.
Το άσπρο τείχος δεν μπορεί να αφαιρεθεί, γιατί ταιριάζει πολύ με το σπίτι και την εξωτερική ατμόσφαιρα και είναι ένα ουδέτερο χρώμα.
Kάτι παρόμοιο που μπορούσαμε να βρούμε ήταν το έργο τέχνης γνωστό ως "Το Σαλόνι" και πιστεύω πως, αν αυτό ήταν λίγο πιο φωτεινό και δεν είχε ανθρώπους, θα είχε το ίδιο αισθητικό αποτέλεσμα με τη φωτογραφία.
Γ. Μ. - Σ. Γ.
Vourvourou-aerial
Στην εικόνα παρατηρούμε ένα καράβι, πιθανώς στα ανοιχτά ενός νησιού. Το καραβάκι μοιάζει να είναι ένα ψαροκάικο. Κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας υπάρχουν φύκια. Στη φωτογραφία βλέπουμε ένα νησάκι, αλλά δεν ξέρουμε ούτε πού είναι ούτε σε ποια χρονιά τραβήχτηκε η φωτογραφία.
Στο έργο μου αρέσουν τα ωραία γαλανά νερά και το πέλαγος. Επίσης, μου αρέσει η μικρή πιτσιλιά άσπρου, το βαρκάκι. Αυτή η εικόνα μου δημιουργεί ευχαρίστηση και γαλήνη.
Αν έβλεπα αυτή την εικόνα, ενώ ήμουν στο εξωτερικό, θα νοσταλγούσα την πατρίδα μου. Βλέπουμε ένα ψαροκάικο, είναι πρωί στο Αιγαίο και οι ψαράδες δεν έχουν πιάσει τίποτα. Έτσι, γυρνάνε απογοητευμένοι πίσω στο νησί τους.
Σε αυτή τη φωτογραφία επικρατούν το πράσινο και το μπλε. Άλλα κάνουν καλή αντίθεση με το άσπρο και με αυτόν το τρόπο δημιουργείται η υπερβολή. Επίσης, τα μοτίβα στο νερό με της καμπύλες είναι πολύ εμφανή.
Μία ωραία έκπληξη είναι ότι υπάρχει ένα μικρό κομμάτι στεριάς στο βάθος, κάτι που δεν το περιμένουμε. Πιστεύω πως η εικόνα μας μιλάει για την ομορφιά της φύσης. Το έργο αποπνέει μία αίσθηση γαλήνης και ελευθερίας. Η έκπληξη στη φωτογραφία ήταν μια πολύ καλή προσθήκη. Έχει πλάκα, γιατί, ενώ νομίζεις ότι έχεις κατανοήσει την εικόνα, η στεριά εμφανίζεται και σε ταράζει.
Όποιος κι αν τράβηξε τη φωτογραφία, ήταν ωραίο που τόνισε την φύση. Με συγκίνησε, γιατί δε βλέπεις συνέχεια τέτοιο ενδιαφέρον για τη φύση.
Αν αφαιρούσαμε το νερό, όλο το νόημα θα άλλαζε, μάλιστα θα άλλαζε το νόημα και τα συναισθήματά προς το χειρότερο.
Το μεγαλύτερο μέρος της εικόνας καταλαμβάνουν η θάλασσα και τα φύκια.
Βέβαια, έχω δει και καλύτερες εικόνες της θάλασσας. Αυτή η φωτογραφία πάντως δεν μου άφησε απορίες. Τα χρώματα, ιδίως το μπλε, και τα σχήματα, οι καμπύλες, κάνουν την εικόνα δελεαστική.
K. Κ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου