Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

 

LIFE IS BEAUTIFUL

 

Ο ήρωας που είναι διαφορετικός από τους υπολοίπους είναι ο πρωταγωνιστής (Guido Orefice). Είναι συνέχεια χαρούμενος και προσπαθεί να κάνει τα αρνητικά πράγματα να φαίνονται καλά ή καλύτερα από ό,τι είναι.

Διαφέρει από τους άλλους στη συμπεριφορά του αλλά και στη θρησκεία του. Είναι Εβραίος κάτι που παίζει μεγάλο ρόλο στη συγκεκριμένη ταινία.

Η  συμπεριφορά του έχει μεγάλη επίπτωση στους άλλους, η οποία είναι σχεδόν πάντα καλή. Κάπως έτσι γνώρισε και την γυναίκα του (Dora Orefice).

Ο Guido Orefice είναι συνεχώς με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο και με καλή διάθεση. Φαίνεται να αντιλαμβάνεται το γεγονός αυτό και σε ορισμένα σημεία να το χρησιμοποιεί προς όφελός του.

Ο ήρωας προσπαθεί να κάνει τις δυσκολίες τού να είναι κάποιος Εβραίος εκείνη την εποχή να φαίνονται σαν ένα παιχνίδι, με σκοπό να μην αγχώσει τον μικρό του γιο, που βρίσκεται στην ίδια κατάσταση με αυτόν.

Περιμένει από τους άλλους να το συνεχίσουν αυτό και να τον βοηθήσουν να "περάσει" στον γιο του αυτή την εκδοχή της πραγματικότητας μέσω ψεμάτων.

Οι άλλοι περιμένουν να τα καταφέρει να μεταδώσει την καλή του ενέργεια στον χώρο.

Το πρόσωπο αυτό δεν επιτρέπει καμία ιδιαίτερη αλλαγή στη συμπεριφορά του, αλλά οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει φαίνονται στο πρόσωπό του κάποιες φορές.

Εγώ συμπάθησα πολύ τον ήρωα, αλλά δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να βρεθώ πότε στη θέση του ή σε κάτι παρόμοιο.

Δεν είμαι ευχαριστημένος με την κατάληξη της ταινίας, καθώς ο πρωταγωνιστής πεθαίνει, κάτι που μου φάνηκε ξαφνικό και στενάχωρο.

Μου αρέσει που υπάρχουν διαφορετικοί άνθρωποι από εμένα γύρω μου, καθώς οι συμπεριφορές τους μπορεί να αποτελέσουν πολλές φορές παράδειγμα προς το καλύτερο ή αντιπαράδειγμα για το τι δε πρέπει να κάνει κάποιος στην ζωή του.

Από τη συναναστροφή μου με "διαφορετικά" άτομα θέλω να κερδίζω γνώσεις, χαρούμενες αλλά και στενόχωρες στιγμές. Όλα εξαρτώνται από τους ανθρώπους, με τους οποίους επιλέγουμε να κάνουμε παρέα.

Α. Μ.

Στην ταινία La vita é bella, ο πρωταγωνιστής Γκουίντο Ορεφιτσε είναι ένας Εβραίος στην Ιταλία κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους όχι μόνο λόγω της εβραϊκής του καταγωγής, αλλά και λόγω της αισιοδοξίας, του χιούμορ και της εξυπνάδας του. Παρά την τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται, διατηρεί μια φωτεινή στάση ζωής.

Η διαφορετικότητά του γίνεται εμφανής όταν μεταφέρεται μαζί με τον γιο του σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Οι υπόλοιποι άνθρωποι, κυρίως οι Ναζί, τον αντιμετωπίζουν με εχθρότητα και σκληρότητα, λόγω της καταγωγής του. Ο ίδιος, όμως, δεν αφήνει τον φόβο να τον καταβάλει. Αντιλαμβάνεται ότι είναι διαφορετικός, αλλά επιλέγει να μετατρέψει τη φρίκη του πολέμου σε ένα παιχνίδι για τον μικρό του γιο, ώστε να τον προστατεύσει ψυχολογικά.

Παρά τις δυσκολίες, ο Γκουίντο παραμένει δυνατός. Αντί να παραιτηθεί, προσπαθεί να δώσει ελπίδα και χαρά στο παιδί του, εξηγώντας του ότι όλα όσα συμβαίνουν είναι μέρος ενός παιχνιδιού, όπου ο νικητής θα κερδίσει ένα τανκ. Δεν περιμένει βοήθεια από τους άλλους, αλλά στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις και στο πνεύμα του.

Οι υπόλοιποι κρατούμενοι, παρ' ότι βρίσκονται στην ίδια θέση με αυτόν, δείχνουν άλλοτε συμπάθεια και άλλοτε απελπισία. Όμως, μέσα από τις πράξεις του, ο Γκουίντο κερδίζει την εκτίμηση και τον θαυμασμό όσων τον γνωρίζουν. Στο τέλος, η διαφορετικότητά του παραμένει, αλλά γίνεται σύμβολο θάρρους και αυτοθυσίας.

Προσωπικά, θαύμασα τον χαρακτήρα του Γκουίντο. Η στάση του απέναντι στις αντιξοότητες ήταν συγκινητική και διδάσκει πως ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, η αγάπη και το χιούμορ μπορούν να προσφέρουν ελπίδα. Δε θα ήθελα να βρεθώ στη θέση του, αλλά θα ήθελα να έχω τη δύναμή του.

Βλέποντας την ταινία, συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό είναι να αποδεχόμαστε τους άλλους, ανεξάρτητα από τις διαφορές μας. Έχω φίλους από άλλες χώρες, με διαφορετική γλώσσα και κουλτούρα, και πιστεύω ότι αυτό με έχει κάνει να βλέπω τον κόσμο με πιο ανοιχτό μυαλό. Μου αρέσει να γνωρίζω ανθρώπους διαφορετικούς από εμένα, γιατί έτσι μαθαίνω νέα πράγματα και αποκτώ νέες εμπειρίες.

Τέλος, η ιστορία του Γκουίντο δείχνει ότι μπορούμε να κερδίσουμε πολλά, όταν αντιμετωπίζουμε τους άλλους με αγάπη και κατανόηση, ακόμα και αν είναι διαφορετικοί από εμάς. Η ταινία αυτή είναι ένα συγκλονιστικό μάθημα για την αξία της ζωής και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

I. M.

Les Choristes

Ο Πιέρ Μοράνζ είναι διαφορετικός από τα άλλα παιδιά. Είναι ένα ταλαντούχο αγόρι με εξαιρετική φωνή, αλλά έχει προβλήματα συμπεριφοράς και συχνά συγκρούεται με τους καθηγητές.

Ο Πιέρ διαφέρει, γιατί έχει σπάνιο μουσικό ταλέντο, αλλά είναι επαναστατικός και δυσκολεύεται να ακολουθήσει κανόνες. Επίσης, προέρχεται από ένα δύσκολο οικογενειακό περιβάλλον, αφού η μητέρα του είναι απασχολημένη και αδιάφορη.

Οι συμμαθητές του τον βλέπουν άλλοτε ως ηγέτη και άλλοτε ως προβληματικό. Οι καθηγητές, ειδικά ο αυστηρός διευθυντής Ρασέν, τον τιμωρούν συχνά, αλλά ο Ματιέ βλέπει το ταλέντο του και προσπαθεί να τον βοηθήσει.

Στην αρχή είναι αντιδραστικός και ατίθασος, αλλά σταδιακά, χάρη στη μουσική, αρχίζει να αλλάζει στάση και να εκφράζεται με θετικό τρόπο.

Περιμένει αποδοχή και κατανόηση, παρόλο που δείχνει το αντίθετο. Στην πραγματικότητα, αναζητά προσοχή και αγάπη, κυρίως από τη μητέρα του.

Οι καθηγητές και οι συμμαθητές του πιστεύουν ότι θα συνεχίσει να είναι προβληματικός, αλλά ο Ματιέ βλέπει το ταλέντο του και ελπίζει ότι θα αλλάξει.

Μέσα από τη μουσική, ο Πιέρ ωριμάζει, ανακαλύπτει την αξία της συνεργασίας και αναγνωρίζεται για το ταλέντο του. Στο τέλος, γίνεται επιτυχημένος μουσικός.

Ο Πιέρ είναι ένα παιδί με πολλές δυσκολίες, αλλά και μεγάλο ταλέντο. Δεν θα ήθελα να περάσω τις δυσκολίες του, αλλά θαυμάζω την εξέλιξή του.

Είμαι ευχαριστημένος με την κατάληξη της ταινίας, γιατί δείχνει ότι η μουσική μπορεί να αλλάξει ζωές, αν και το τέλος είναι συγκινητικό καθώς ο Ματιέ απολύεται άδικα.

Θέλω να επικοινωνώ με άτομα από άλλες χώρες, γιατί έτσι μαθαίνω νέα πράγματα και βλέπω τον κόσμο από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Μπορώ να γνωρίσω νέες κουλτούρες, τρόπους σκέψης και να γίνω ανοιχτόμυαλος.

Π. Α. 

Ο ήρωας της ιστορίας είναι ο καθηγητής της τάξης που διδάσκει μουσική και είναι διαφορετικός από τους υπόλοιπους καθηγητές, διότι οι άλλοι καθηγητές δέρνουν τα παιδιά και τους φέρονται άσχημα.

Ο καθηγητής διαφέρει από τους άλλους, γιατί δεν χτυπάει τα παιδιά και δεν θέλει να πάθουν κακό.

Οι μαθητές τον κοροϊδεύουν και δεν τον εκτιμούν για την καλοσύνη του. Παρομοίως, και οι άλλοι καθηγητές δεν τον εκτιμούν, αλλά στο τέλος όλοι καταλαβαίνουν τι είδους καθηγητής είναι και τον λατρεύουν διότι έκανε όλο το σχολείο καλύτερο.

Ο ίδιος καταλαβαίνει από πρώτη στιγμή ότι είναι διαφορετικός, γιατί λυπάται τα παιδιά.

Ο ήρωας της ιστορίας προσπαθεί να χειριστεί την κατάσταση αυτή με αγάπη, συμπόνια και καλοσύνη, για να δείξει στους καθηγητές πως δεν χρειάζεται πάντα να είναι κακοί.

Από τους υπόλοιπους περιμένει να καταλάβουν ότι δεν πρέπει να υπάρχει βία και κακή επιρροή προς τα παιδιά.

Οι προσδοκίες που έχουν οι άλλοι για αυτόν είναι ότι περιμένουνε να φερθεί σαν αυτούς.

Η διαφορετικότητά του εξελίσσεται με τον ίδιο να φτιάχνει το κέφι όλων και να "διορθώνει" το σχολείο.

Αισθάνθηκα μεγάλη στοργή για αυτό το πρόσωπο, διότι δεν το έβαλε κάτω και σίγουρα θα ήθελα να είμαι στην θέση του, γιατί είναι "ήρωας".

Είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένος με το τέλος, διότι παρόλο που τον απολύσανε, ποτέ δεν θα τον ξεχάσουν.

Έχω φίλους που προέρχονται από άλλη χώρα, με διαφορετική μητρική γλώσσα και διαφορετική θρησκεία.

Γνωρίζω άτομα με άλλη θρησκεία και κουλτούρα, και είναι οι φίλοι και οι συμμαθητές μου.

Μου αρέσει που υπάρχουν διαφορετικοί άνθρωποι, διότι μπορώ να εξερευνήσω πολλά στοιχεία.

Μπορώ να κερδίσω κάτι από διαφορετικούς ανθρώπους, αυτό είναι κυρίως εμπειρία από χώρες με άλλες θρησκείες, γνώση και φιλία!

Δ. Κ. 

Ο ήρωας που μου έκανε πιο πολύ εντύπωση ήταν ο Κλέμεντ Ματιέ, διότι ήταν πιο ανοιχτομυαλος και προσπάθησε να αλλάξει τους τρόπους διαπαιδαγωγησης του σχολείου.

Διέφερε από τους άλλους, διότι προσπάθησε να αλλάξει το σύστημα του σχολείου με έναν πιο ωραίο τρόπο.

Στην αρχή, του έλεγαν να σταματήσει ό,τι κάνει, αλλά μετά τα παιδιά άρχισαν να τον συμπαθούν, όπως και οι υπόλοιποι καθηγητές, εκτός από τον διευθυντή.

Νομίζω ότι αντιλαμβανόταν ότι είχε διαφορετικό σκεπτικό .

Δεν σταμάτησε να προσπαθεί συνεχίζοντας ό,τι έκανε, γιατί ήξερε ότι ήταν για το καλό.

Περίμενε από τους άλλους να καταλάβουν τι ήθελε να πετύχει.

Ο διευθυντής περίμενε ότι θα άλλαζε η κατάσταση τελείως, αλλά όταν είδε ότι τα παιδιά ακόμα δεν είχαν τέλεια συμπεριφορά, τότε του είπε να σταματήσει, αν και αυτός δεν σταμάτησε.

Στο τέλος όλα γίνονται καλά, κατάφερε ό,τι ήθελε και τα παιδιά τον αγαπούσαν, δεν ήθελε φήμη, έκανε ότι έκανε για τον εαυτό του και για να βοηθήσει τους άλλους.

Αισθάνθηκα χαρούμενη, διότι πέτυχε τόν στόχο του. Προσωπικά δε θα ήθελα να ήμουν στην θέση του, διότι πέρασε πολλά, για να πετύχει ό,τι ήθελε, όμως στο τέλος το πέτυχε. 

Είμαι ευχαριστημένη με την κατάληξη της ταινίας. 

Δεν έχω φίλους από άλλες χώρες, αν και θα ήθελα. Ούτε γνωρίζω άτομα μεάλλες θρησκείες ή κουλτούρες.

Μου αρέσει που υπάρχουν άτομα διαφορετικά από τους άλλους, γιατί μου θυμίζει ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί μεταξύ μας.

Πιστεύω ότι πάντα μπορείς να κερδίσεις κάτι από διαφορετικούς ανθρώπους διότι μπορείς να γνωρίσεις πώς σκέφτεται και τι πιστεύει κάποιος άλλος.

Χ. Κ. 

Ο Πιέρ Μοράνζ ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα παιδιά. Διαθέτει σπάνιο μουσικό ταλέντο και εξαιρετική φωνή, αλλά έχει προβλήματα συμπεριφοράς και συγκρούεται συχνά με τους δασκάλους του.

Ο Πιέρ είναι διαφορετικός, γιατί, παρόλο που έχει μοναδικό μουσικό χάρισμα, είναι ανυπάκουος και δυσκολεύεται να τηρήσει τους κανόνες. Επιπλέον, προέρχεται από ένα δύσκολο οικογενειακό περιβάλλον, καθώς η μητέρα του είναι απόμακρη και δεν ασχολείται αρκετά μαζί του.

Οι συμμαθητές του άλλοτε τον θαυμάζουν ως ηγέτη και άλλοτε τον θεωρούν προβληματικό. Οι καθηγητές, ειδικά ο αυστηρός διευθυντής Ρασέν, τον τιμωρούν συχνά, όμως ο Ματιέ αναγνωρίζει το ταλέντο του και προσπαθεί να τον καθοδηγήσει.

Στην, αρχή είναι αντιδραστικός και απείθαρχος, αλλά με την επίδραση της μουσικής σταδιακά αλλάζει και βρίσκει έναν θετικό τρόπο να εκφράζεται.

Παρόλο που δείχνει αδιάφορος, στην πραγματικότητα επιθυμεί αποδοχή και κατανόηση. Κυρίως, αναζητά την αγάπη και την προσοχή της μητέρας του.

Οι περισσότεροι καθηγητές και συμμαθητές του πιστεύουν ότι θα παραμείνει προβληματικός, αλλά ο Ματιέ διακρίνει την αξία του και ελπίζει ότι μπορεί να αλλάξει.

Μέσω της μουσικής, ο Πιέρ ωριμάζει, μαθαίνει τη σημασία της συνεργασίας και αναγνωρίζεται για το ταλέντο του. Στο τέλος, γίνεται ένας επιτυχημένος μουσικός.

Ο Πιέρ είναι ένα παιδί με πολλές δυσκολίες, αλλά και σπάνιο ταλέντο. Δεν θα ήθελα να περάσω τις δυσκολίες του, όμως θαυμάζω την εξέλιξή του.

Ναι, γιατί δείχνει πώς η μουσική μπορεί να αλλάξει τη ζωή ενός ανθρώπου. Ωστόσο, το τέλος είναι συγκινητικό, αφού ο Ματιέ απολύεται άδικα.

Φυσικά και θέλω να συναναστρέφομαι άτομα διαφορετικά από εμένα. Μπορώ να ωφεληθώ πολύ από αυτή τη συναναστροφή, γιατί έτσι αποκτώ νέες γνώσεις και βλέπω τον κόσμο από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Μπορώ να γνωρίσω άλλους πολιτισμούς, διαφορετικούς τρόπους σκέψης και να γίνω πιο ανοιχτόμυαλος.

Γ. Γ. 

Home Alone: Μια ταινία γεμάτη γέλιο, παγίδες και συναίσθημα

Η ταινία «Home Alone» (Μόνος στο Σπίτι) είναι η ταινία που θυμάμαι πιο έντονα και μου άρεσε περισσότερο. Την είδα με τους γονείς μου τα Χριστούγεννα, πριν από μερικά χρόνια.

Η πλοκή της ταινίας αφορά ένα αγόρι το οποίο μένει μόνο του στο σπίτι, καθώς η οικογένειά του τον ξέχασε πάνω στη βιασύνη της ενώ έφευγε για διακοπές. Δύο ληστές της γειτονιάς μαθαίνουν ότι ο Κέβιν είναι μόνος, γεγονός που αρχικά τον τρομοκρατεί. Η οικογένειά του καταλαβαίνει το λάθος της, όμως είναι πλέον πολύ αργά. Έτσι, ο Κέβιν αποφασίζει να τοποθετήσει παγίδες στο σπίτι του για να τραυματίσει τους ληστές και να προστατεύσει την ιδιοκτησία του. Στη συνέχεια καλεί την αστυνομία, η οποία συλλαμβάνει τους ληστές μετά από τις αστείες αποτυχίες τους. Αργότερα, η οικογένεια του Κέβιν επιστρέφει και παρόλο που τους έλειψε πολύ, εκείνος δεν τους αποκαλύπτει τίποτα για την περιπέτειά του με τους ληστές.

Η ταινία είναι μια παιδική, ξεκαρδιστική οικογενειακή κωμωδία με χριστουγεννιάτικο θέμα. Απευθύνεται σε παιδιά και γονείς, διαθέτοντας έντονα εορταστικά στοιχεία.

Τα συναισθήματα που μου προκάλεσε ήταν γέλιο, διασκέδαση και ενθουσιασμός από τις κωμικές σκηνές, ειδικά εκείνες όπου οι ληστές πέφτουν πάνω στις παγίδες του μικρού. Παράλληλα, ένιωσα αγωνία, ξάφνιασμα και έκπληξη σε διάφορα σημεία της ταινίας.

Συμπερασματικά, η πλοκή και οι σκηνές της ταινίας άρεσαν πολύ τόσο σε εμένα όσο και στους γονείς μου, καθώς ήταν ιδιαίτερα ψυχαγωγικές και διασκεδαστικές. Για τους λόγους αυτούς, οι εντυπώσεις μου από το «Home Alone» είναι απόλυτα θετικές.

Θ. Χ. 

ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΜΕ ΤΙΣ ΡΙΓΕ ΠΥΤΖΑΜΕΣ

Πίσω από το Συρματόπλεγμα: Οι Μαθητές Δημιουργούν και Στοχάζονται

Η Τραγική Αναζήτηση του Μπρούνο

Όταν άρχισα να συνειδητοποιώ τι είχε συμβεί στον γιο μου, τον Μπρούνο, ξεκίνησα να ψάχνω μαζί με άλλα άτομα. Ζήτησα να ανοίξουν τις πύλες του στρατοπέδου για να δω αν ήταν μέσα, γιατί είχα καταλάβει πως έκανε παρέα με τον Σμούελ και υποψιάστηκα πως κάτι θα του είχε πει για να είναι μαζί. Δεν τον βρήκα· χρησιμοποίησα μέχρι και σκυλιά, μήπως και τον εντοπίσουν, αλλά μάταια. Επίσης, είχα υποθέσει πως ο Σμούελ είπε στον Μπρούνο να φορέσει τις «ριγέ πιτζάμες» του για να πάνε να βρουν τον πατέρα του. Στη συνέχεια, διέταξαν τους Εβραίους να πάνε για ένα «ντους».

Όταν ζήτησα να ανοίξουν τις πύλες και δεν τον είδα μέσα, ηρέμησα λίγο, γιατί ήλπιζα πως δεν ήταν νεκρός. Συνέχισα να ψάχνω για πολλή ώρα, όμως δεν κατάφερα να τον βρω· απογοητεύτηκα και στεναχωρήθηκα πολύ. Παρ' όλα αυτά, δεν σταμάτησα την αναζήτηση. Μετά από πολλές ώρες προσπάθειας, κατάλαβα πως είχε πεθάνει και δεν μπορούσα να τον βρω, γιατί το σώμα του είχε καεί.

Χ. Δ. 

Η μάσκα των συναισθημάτων της μητέρας του Μπρούνο

Η εξωτερική πλευρά της μητέρας

Η μητέρα μέσα στην ταινία φαίνεται σοβαρή, ήρεμη και ουδέτερη. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πως δε μιλάει και πολύ, για να εκθέσει την άποψή της για διάφορα θέματα. Κάνει ό,τι της λέει ο σύζυγός της και δείχνει χαρούμενη, σαν να μη συμβαίνει τίποτα, στα παιδιά της, για να μην τα ανησυχήσει. Επιπλέον επιθυμεί να κρατήσει μια ισορροπία και μια ηρεμία στην οικογενειακή ζωή. Τέλος, καθώς στην αρχή της ταινίας η μητέρα δεν ήξερε τι ακριβώς γινόταν μέσα στο στρατόπεδο, μπορούμε να δικαιολογήσουμε την αρχική στάση και συμπεριφορά της.

 Η εσωτερική πλευρά της μητέρας

            Η μητέρα αρχικά νιώθει μέσα της πολύ μπερδεμένη, διότι ο σύζυγός της δεν της αναφέρει όλα όσα γίνονται στο στρατόπεδο. Ακόμα, τη βλέπουμε να στενοχωριέται και να λυπάται τον Παβέλ για τον τρόπο που του συμπεριφέρονται, αλλά και για τη στενοχώρια, την κούραση και την εξαθλίωση που φαίνονται στο πρόσωπό του. Επιπλέον, όταν βγαίνει από το αυτοκίνητο της οικογένειας, μετά από τη βόλτα τους, βλέπει καπνό από το στρατόπεδο και παρατηρεί μια άσχημη και φρικτή μυρωδιά. Ο Γερμανός στρατιώτης, που ήταν μαζί της, της λέει τη φράση που την κάνει να καταλάβει τι πραγματικά γίνεται μέσα στο στρατόπεδο. Έτσι, πηγαίνει να μιλήσει με τον σύζυγό της και την πιάνουν τα κλάματα. Αυτό το γεγονός μάς δείχνει πόσο ευαίσθητη και καλόκαρδη είναι πραγματικά. Δε θέλει να μιλάει και να βλέπει τον σύζυγό της άλλο, καθώς αυτό που κάνει εκείνος είναι απάνθρωπο. Τέλος, με βάση όλα αυτά καταλαβαίνουμε πως η μητέρα ήταν ένας συμπονετικός άνθρωπος που ήθελε το καλό όλων των ανθρώπων και την οικογένειάς της.

Α. Π. 

Η Μητέρα του Μπρούνο: Ανάμεσα στο Καθήκον και τη Συνείδηση

Η εξωτερική εμφάνιση της μητέρας του Μπρούνο δείχνει στον κόσμο μια ευτυχισμένη γυναίκα, που έχει μια ιδανική οικογένεια και μια όμορφη ζωή. Ο κόσμος θα τη χαρακτήριζε χαρούμενη, καθώς έχει πάντα ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπό της.

Στην εσωτερική της πλευρά, όμως, νιώθει ακριβώς το αντίθετο. Αν και έχουν στο σπίτι τους έναν Εβραίο ως υπηρέτη, τον οποίο ο άντρας της τιμωρεί και απειλεί σκληρά, εκείνη αισθάνεται στεναχώρια και λύπη. Πιστεύει ότι αυτή η μεταχείριση είναι άδικη. Καταλαβαίνει πώς θα ένιωθε ο γιος της αν μάθαινε την αλήθεια, καθώς η ίδια γνωρίζει καλά τον χαρακτήρα του συζύγου της και την έλλειψη ευσπλαχνίας του. Τέλος, θλίβεται για το γεγονός ότι η μητέρα του άντρα της (η γιαγιά) έχει απομακρυνθεί, καθώς δεν θέλει ο Μπρούνο να μεγαλώνει χωρίς τη συχνή παρουσία της στη ζωή του.

Σ. Ν. 

Το Τραγικό Τίμημα του Διοικητή

Ως πατέρας του Μπρούνο και διοικητής στο στρατόπεδο των Εβραίων, δεν γνώριζα πως το παιδί μου είχε φιλικές σχέσεις με έναν μικρό Εβραίο. Διότι όταν ο Σμούελ είχε έρθει στο σπίτι μας για να κάνει οικιακές δουλειές, ο Μπρούνο αρνήθηκε να πει ότι γνωρίζει τον Σμούελ. Έτσι, ως διοικητής του στρατοπέδου στο οποίο ανήκε και ο Σμούελ, δεν μπορούσα να αποτρέψω αυτό το τραγικό τέλος του γιου μου.

Επιπλέον, ο Μπρούνο αρνήθηκε να μου το πει, διότι ήξερε πως αν το μάθαινα θα του το απαγόρευα. Με την απόφαση που πήρε ο Μπρούνο, κατάλαβα πως έχει καλή ψυχή και δεν θέλει το κακό κανενός ανθρώπου. Επίσης, από τις συζητήσεις μεταξύ του ίδιου και του Σμούελ, έφτασε στο συμπέρασμα να βοηθήσει τον Εβραίο να βρει τον πατέρα του και να τον προστατεύσει από το κακό που τον περίμενε.

Τέλος, όταν έμαθα πως έχει πεθάνει και ο γιος μου, στεναχωρήθηκα και μετάνιωσα βαθιά για όλα τα εγκλήματα που έχω κάνει, διότι επιτέλους μπήκα στη θέση των άλλων και κατάλαβα τι έκανα.

Κ. Μ. 

Όταν η Αθωότητα Νίκησε τον Πόλεμο: Ένα Αλλιώτικο Τέλος

Ο Μπρούνο και ο Σμούελ σκάβουν. Σκάβουν για ώρες, ώρες ατελείωτες· ο Σμούελ βρίσκεται από την έξω πλευρά. Παρόλα αυτά, η λακκούβα δεν ήταν αρκετά μεγάλη και ο στόχος τους δεν φαινόταν να εκπληρώνεται έτσι. Δεν το βάζουν κάτω όμως· συνεχίζουν κι άλλο, για ώρες και μέρες. Οι Εβραίοι υποφέρουν, μα ακόμα δεν έχει έρθει η ώρα του θανάτου τους. Ώσπου κάποια στιγμή… "Τα καταφέραμε!" φώναξε ο Μπρούνο. Εκείνη τη μέρα δεν είχε πάει στο σπίτι του ούτε για μια ώρα. Μα δεν τον ένοιαζε, καθώς βρισκόταν κοντά στον στόχο τους. Το τι σχεδίαζαν το ήξεραν μόνο αυτοί οι δύο, ο Μπρούνο και ο Σμούελ…

Ο Μπρούνο ήξερε πως σε λίγο η οικογένειά του θα ανησυχούσε, μα ειλικρινά δεν τον έμελλε τότε. Βλέπετε, πίστευε στο κοινό καλό όλη του τη ζωή, παρόλο που δεν του επιτρεπόταν να το δείχνει. "Τώρα πρέπει να θέσουμε το σχέδιό μας σε εφαρμογή", είπε στον Σμούελ. Όντως, είχε έρθει η ώρα. Μόνο που αυτό που ακολούθησε δεν το είχαν προβλέψει. Ήχησε… Ένας ήχος σαν κουδούνι ακούστηκε. Μα δεν σήμανε την είσοδό τους στο εσωτερικό. Δεν τους το είπαν, δεν χρειαζόταν· το ήξεραν. Ήξεραν πως πλησίαζε… Όχι κάτι καλό, μα κάτι φριχτό. Το τέλος…

— (Μετά, σιωπή) —

«Δεν έχουμε χρόνο, πήγαινε». Ναι, ο Μπρούνο το είχε πει στον Σμούελ… Ήθελε άραγε το τέλος του φίλου του; Δεν φαινόταν να υποδηλώνει κάτι τέτοιο αυτή η φράση. Κι όμως, ο Σμούελ πήγε. Πήγε και δεν γυρνούσε… Κάτι δεν πήγαινε καλά. Το σχέδιό τους δεν ήταν να μην επιστρέψει. Ο Μπρούνο ήθελε να βοηθήσει, μα δεν γινόταν· το είχε υποσχεθεί. Εξάλλου, αν έφευγε, όλη η προσπάθεια θα πήγαινε χαμένη. Τον πλημμύρισε η απελπισία…

Μα τότε… το άκουσε πριν καν το δει. Οι Εβραίοι ξεχύθηκαν έξω τρέχοντας, με τον Σμούελ αρχηγό. Κατάφεραν να περάσουν όλοι, μέχρι τον τελευταίο, από το πέρασμα που είχαν σκάψει τόσες ώρες ο Μπρούνο και ο Σμούελ. Οι Γερμανοί ακολουθούσαν, μόνο που φαίνεται σαν να είχαν ξεχάσει τα σύρματα που είχαν τοποθετήσει οι ίδιοι. Πράγματι, έπεσαν πάνω στα ηλεκτροφόρα καλώδια. Είχαν βγει όλοι σώοι, μα τώρα έπρεπε να βρουν καταφύγιο, γιατί σε εκείνη την κατάσταση θα πέθαιναν από την πείνα και τις κακουχίες.

Ο Μπρούνο είχε την καλύτερη ιδέα: το σπίτι του ήταν η ιδανική λύση! Τους οδήγησε εκεί και μάλιστα πάνω στην ώρα. Η επιτυχία ήταν μεγάλη. Η μητέρα του Μπρούνο βοήθησε, παρόλο που δεν είχε καταλάβει ακριβώς τι είχε συμβεί, νιώθοντας περήφανη για το κατόρθωμα του γιου της. Ο πατέρας δεν φάνηκε ιδιαίτερα ενοχλημένος από τον ερχομό τους —πράγμα περίεργο, όπως σκέφτηκε ο Μπρούνο.

Οι Εβραίοι συνήλθαν· τους γιάτρεψαν όλους, έναν προς έναν. Και το παράξενο είναι ότι την περισσότερη βοήθεια την έδωσε ο πατέρας του Μπρούνο. Μάλλον ήταν ο τρόπος του να ζητήσει συγγνώμη, να επανορθώσει… Δεν υπήρχαν λέξεις που θα μπορούσαν να περιγράψουν τη θλίψη και τις απολογίες που ήθελε να εκφράσει. Γι’ αυτό το έδειξε με τις πράξεις του. Δεν ήταν εύκολο να το ξεπεράσει, μα τα κατάφερε παρέα με τους Εβραίους. Εκείνο το βράδυ απόλαυσαν το ωραιότερο δείπνο, και το κυριότερο… όλοι μαζί!

Π. Π. 

Το Βίντεο που μας Άλλαξε:  

Στοχασμοί και Ιστορίες για το "Τσαλακωμένο Χαρτί"

Αλλάζοντας την Έκβαση

...Οι πρόεδροι συναντήθηκαν. 

Στο μεταξύ, μέσα στην ψυχή της μαθήτριας γίνεται μια εσωτερική πάλη. Νιώθει αποκλεισμένη από την τάξη της, την κοινωνία και τους μέχρι τότε φίλους της. Απογοήτευση και αδικία, ένα συναίσθημα που την πνίγει. Αναρωτιέται τι έχει κάνει λάθος, σε τι έχει φταίξει, ώστε να της φέρονται με αυτόν τον τρόπο. 

Η πρώτη σκέψη του θύτη ήταν να μην εξευτελιστούν ο ίδιος και όλο το σχολείο. Η δεύτερη σκέψη όμως, ήταν πως εκείνη τη στιγμή η συμμαθήτριά του αδικούνταν. Σίγουρα εκείνη προσπαθούσε να κάνει κάτι που θα συνέφερε το σχολείο τους· προσπαθούσε να κάνει κάτι καλό και για έναν άνθρωπο που δεν διέφερε από τους άλλους. Ίσως όμως να μην της το επέτρεπαν.

Όσον αφορά εμένα, αν με αδικούσαν με οποιονδήποτε τρόπο, θα ένιωθα πρώτα απογοήτευση και θλίψη. Μετά, θα έψαχνα τρόπο να λύσω το θέμα —να καταλάβω, να εξηγήσω και τελικά να βρω μια λύση. 

Οι μαθητές είχαν δύο επιλογές: Η μία ήταν να παρακολουθήσουν τα πάντα σιωπηλά, περιμένοντας απλώς να τελειώσει η κατάσταση. Η άλλη ήταν να διαφωνήσουν και να υπερασπιστούν τη συμμαθήτριά τους —μια φυσιολογική αντίδραση. Αν διαλέξουν την πρώτη, δεν θα "κινδυνέψουν" να έρθουν σε αντιπαράθεση με κανέναν, αλλά θα έχουν αφήσει αβοήθητο ένα άτομο που χρειαζόταν ψυχολογική υποστήριξη. Αν παρέμβουν, ίσως "μπλέξουν", παρόλα αυτά θα έχουν προσφέρει βοήθεια σε έναν άνθρωπο που την είχε ανάγκη. Όταν πρόκειται για το καλό, είναι προτιμότερο —κατά τη γνώμη μου— να κάνεις κάποιες αναγκαίες θυσίες.

Κι όμως, τα πράγματα δεν άλλαξαν αμέσως. Κανείς δεν τη βοήθησε να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Φαινόταν πως δεν θα πήγαινε σε κανέναν χορό και θα παρέμενε κοινωνικά αποκλεισμένη. Όμως, η εξέλιξη ήταν διαφορετική. Τη μέρα που ανακοινώθηκαν οι συμμετέχοντες, η φίλη της, που έλειπε όταν δόθηκαν οι δηλώσεις, όχι μόνο την υπερασπίστηκε, αλλά έκανε και τους υπόλοιπους συμμαθητές να αλλάξουν γνώμη. Στη συνέχεια, απευθύνθηκε στους προέδρους. Δεν είπε τίποτα στη διευθύντρια, γιατί ήξερε πως ένας αποκλεισμός δεν προσφέρει τίποτα, παρά μόνο χειροτερεύει την κατάσταση. Ένα άτομο, όταν θέλουμε να το βοηθήσουμε πραγματικά, δεν έχει ανάγκη από φωνές, αποβολές ή ποινές.

Ο κοινωνικός αποκλεισμός και η αδικία, η ανισότητα και το μπούλινγκ δεν είναι τρόπος έκφρασης, είναι επιλογή και μια απλή πρόφαση για να επακολουθήσει κάτι…

Οι άνθρωποι δεν έχουν σχεδόν ποτέ μία πλευρά, και ποτέ προπαντός δεν είναι μόνο κακοί. Δεν γεννιούνται με την απάνθρωπη συμπεριφορά, την αποκτούν, συνήθως από επιρροές και συνήθειες. Δεν είναι κάτι αστείο, το οποίο κάνουν να φαίνεται απλώς αστείο, γελοίο για την ακρίβεια… Είναι κάτι σοβαρό και υπεύθυνο, στο οποίο όλοι πρέπει να βάλουμε ένα τέλος…!

Π. Π. 

Μιλώντας για την Αλήθεια

Τα παιδιά πηγαίνουν στο γραφείο της διευθύντριας. Εκεί, οι πρόεδροι ισχυρίζονται ψευδώς ότι η συμμαθήτριά τους με κινητικά προβλήματα δεν κατέθεσε ποτέ τη δήλωση συμμετοχής για τον σχολικό χορό. Το κορίτσι απογοητεύεται και πληγώνεται, καθώς αντιλαμβάνεται ότι η στάση τους είναι σκόπιμη και πηγάζει από προκατάληψη απέναντι στην αναπηρία της. Ο πρόεδρος συνεχίζει να προβάλλει δικαιολογίες, με μοναδικό στόχο να την αποκλείσει, φοβούμενος ότι η παρουσία της θα "εκθέσει" την εικόνα του σχολείου.

Αν ήμουν στη θέση της, θα εξηγούσα με ψυχραιμία ότι παρέδωσα κανονικά το έγγραφο, επικαλούμενη μάλιστα τη μαρτυρία της διπλανής μου.

Οι υπόλοιποι συμμαθητές, αν και παρακολουθούν το περιστατικό, διστάζουν να παρέμβουν. Ο φόβος μήπως στοχοποιηθούν και οι ίδιοι τους κρατά σιωπηλούς, παρόλο που η απραξία τους επιτρέπει τη συνέχιση του εκφοβισμού και της περιθωριοποίησης.

Ωστόσο, υπάρχει λύση: όποιος επιθυμεί να βοηθήσει, μπορεί να μιλήσει ιδιωτικά στη διευθύντρια. Καταθέτοντας τη δική του οπτική και ζητώντας διακριτικότητα, μπορεί να αποκαταστήσει την αλήθεια χωρίς να έρθει σε άμεση αντιπαράθεση με τον πρόεδρο

Η χειρότερη δυνατή συνέχεια θα ήταν να μιλήσει κάποιος στη διευθύντρια, αλλά να μαθευτεί στην τάξη και σταδιακά σε όλο το σχολείο. Σε μια τέτοια περίπτωση, η κατάσταση θα συνεχιζόταν, το κορίτσι θα παρέμενε απομονωμένο και θα ασκούνταν πιέσεις στο παιδί που προσπάθησε να βοηθήσει. Το αποτέλεσμα θα ήταν και τα δύο παιδιά να δέχονται απειλητικά μηνύματα, χωρίς καμία υποστήριξη από τους γύρω τους.

Ωστόσο, με την παρέμβαση ενός τρίτου προσώπου που διαθέτει αποδείξεις, η αλήθεια αποκαλύπτεται. Έτσι, περισσότερα άτομα αρχίζουν να την υπερασπίζονται και να την εντάσσουν στην παρέα τους. Ο χαρακτήρας θα μπορούσε επίσης να απευθυνθεί στους γονείς ή σε πραγματικούς φίλους, ώστε να αναζητήσουν μαζί μια λύση.

Σχεδόν όλοι στην τάξη, ή και από άλλες τάξεις, θα έχουν δει πλέον έστω και ένα κακόβουλο σχόλιο. Θα συμβούλευα το κορίτσι να μπλοκάρει όσους της στέλνουν προσβλητικά μηνύματα και, εάν η παρενόχληση συνεχιστεί, να κινηθεί νομικά.

Σ. Ν. 

Η Ενσυναίσθηση ως Ασπίδα

Ο χαρακτήρας που δέχεται την επίθεση νιώθει βαθιά στεναχώρια αλλά και μια κρυφή οργή, όταν μαθαίνει πως ο θύτης "ξέχασε" σκόπιμα να της δώσει τη δήλωση συμμετοχής. Παρόλο που μπορεί να είχε υποψιαστεί κάτι, επέλεξε να μη μιλήσει για να μην οξύνει την κατάσταση. Ο θύτης, από την άλλη, επιδιώκει να επιβληθεί και να την κάνει να νιώσει ντροπή για τη διαφορετικότητά της, αδιαφορώντας για το ψυχολογικό τραύμα που προκαλεί.

Την ίδια στιγμή, οι συμμαθητές που παρακολουθούν τη σκηνή έχουν μια κρίσιμη επιλογή: να δείξουν ενσυναίσθηση και να τη στηρίξουν. Αντί να τραβούν βίντεο και φωτογραφίες, που επιδεινώνουν το πρόβλημα, οφείλουν να καταγγείλουν το περιστατικό στη διεύθυνση. Το ρίσκο να υπάρξουν συλλογικές συνέπειες επειδή η μαθήτρια αντιστάθηκε, δεν πρέπει να τους πτοεί.

Η χειρότερη εξέλιξη θα ήταν οι θύτες να μη συνειδητοποιήσουν το λάθος τους, ακόμη και μετά την παρέμβαση της διευθύντριας. Αυτό αναδεικνύει πως η τιμωρία δεν αρκεί πάντα, αν δεν υπάρχει ειλικρινής μεταμέλεια. Τέλος, είναι απαραίτητο να διαγραφεί κάθε κακόβουλο υλικό από το διαδίκτυο. Μόνο έτσι η μαθήτρια θα αποβάλει τον φόβο και, έχοντας τη στήριξη των κοντινών της ανθρώπων, θα νιώσει ξανά ισότιμο και ασφαλές μέλος της τάξης της.

Κ. Π.

Η Δύναμη της Σιωπής και το Θάρρος της Παρέμβασης

Η συνέχεια της ιστορίας μας δείχνει το κορίτσι απογοητευμένο και λυπημένο από την ασέβεια και την κοροϊδία. Ο θύτης φαίνεται να έχει μια πολύ άσχημη πρόθεση απέναντι στο συγκεκριμένο κορίτσι, σαν να το μισεί. Το κορίτσι, όπως θα έκανα κι εγώ στη θέση του, πήγε κατευθείαν να αναφέρει αυτή τη συμπεριφορά στη διευθύντρια. Ωστόσο, οι υπόλοιποι μαθητές φοβούνται να μιλήσουν, ώστε να μη στοχοποιηθούν κι εκείνοι από τους θύτες.

Αν κάποιος παρέμβει, υπάρχει πιθανότητα οι θύτες να αντιδράσουν αμέσως, ίσως ακόμη και με βία. Από την άλλη πλευρά, αν κανείς δεν πει τίποτα, το κορίτσι θα πληγωθεί ακόμη περισσότερο και θα αισθανθεί μόνο του. Ο μόνος τρόπος για να βοηθηθεί πραγματικά είναι να βρει ένας συμμαθητής το θάρρος να παρέμβει και να μιλήσει σε κάποιον υπεύθυνο. Έτσι, ίσως αποκαλυφθεί η δράση των θυτών και δοθεί τέλος σε αυτή την κατάσταση.

Η χειρότερη δυνατή εξέλιξη θα ήταν να το αγνοήσουν όλοι. Σε αυτή την περίπτωση, οι θύτες δεν θα συνειδητοποιήσουν ποτέ το μεγάλο λάθος που κάνουν. Ένα άτομο μέσα στην τάξη αρκεί για να μιλήσει και να μην επιτρέψει τη συνέχιση αυτής της συμπεριφοράς. Το θύμα χρειάζεται τη στήριξη των συμμαθητών του για να μη νιώθει απομονωμένο. Πολλοί μαθητές μπορεί να γνωρίζουν την αλήθεια, όμως συχνά κανείς δεν τολμά να βοηθήσει.

Τελικά, αν οι συμμαθητές αποφασίσουν να αντιδράσουν ενωμένοι, μπορούν να σταματήσουν τους θύτες. Δεν πρέπει να επιτρέπουν την προσβολή του κοριτσιού ούτε τη συνέχιση της βίαιης συμπεριφοράς. Με αυτόν τον τρόπο, τα παιδιά μπορούν να αναγκάσουν τον θύτη να παραδεχτεί το λάθος του και να λυθεί οριστικά το πρόβλημα.

Χ. - Ο. Ρ.

Σπάζοντας το Τείχος της Σιωπής: Η Δύναμη της Μαρτυρίας

Τα παιδιά πηγαίνουν στο γραφείο της διευθύντριας και οι πρόεδροι ισχυρίζονται πως η συμμαθήτριά τους δεν παρέδωσε ποτέ τη δήλωση για τον σχολικό χορό. Το κορίτσι νιώθει απογοήτευση, καθώς καταλαβαίνει πως αυτό γίνεται επίτηδες λόγω των κινητικών της προβλημάτων. Ο πρόεδρος συνεχίζει να βρίσκει δικαιολογίες, έχοντας ως μοναδικό στόχο να την αποκλείσει, φοβούμενος —λανθασμένα— πως το σχολείο θα «γίνει ρεζίλι».

Αν ήμουν στη θέση της, θα εξηγούσα με ψυχραιμία πως παρέδωσα κανονικά τη δήλωσή μου και πως η διπλανή μου μπορεί να το επιβεβαιώσει.

Οι συμμαθητές που παρακολουθούν το σκηνικό έχουν την επιλογή να παρέμβουν, όμως κανένας δεν το κάνει. Αν κάποιος μιλήσει, υπάρχει το ρίσκο να στοχοποιηθεί και ο ίδιος. Αν όμως δεν κάνει κανείς τίποτα, η μαθήτρια θα συνεχίσει να υφίσταται εκφοβισμό και να μένει στο περιθώριο. Υπάρχει όμως λύση: όποιος θέλει να βοηθήσει, μπορεί να μιλήσει ιδιωτικά στη διευθύντρια. Με αυτόν τον τρόπο προστατεύεται ο ίδιος, ενώ ταυτόχρονα αποκαλύπτεται η αλήθεια.

Η χειρότερη δυνατή συνέχεια θα ήταν να μαθευτεί η παρέμβαση στην τάξη και να αρχίσει η άσκηση πίεσης και η αποστολή απειλητικών μηνυμάτων και στα δύο παιδιά. Σε μια τέτοια περίπτωση, η αλήθεια θα κινδύνευε να χαθεί μέσα στον φόβο.

Ωστόσο, με την εμφάνιση αποδείξεων από ένα τρίτο πρόσωπο, η αλήθεια λάμπει και περισσότεροι μαθητές βρίσκουν το θάρρος να την υπερασπιστούν. Το κορίτσι θα πρέπει να απευθυνθεί στους γονείς ή στους πραγματικούς της φίλους για στήριξη. Όσο για τα κακόβουλα σχόλια στο διαδίκτυο, η καλύτερη αντιμετώπιση είναι το μπλοκάρισμα των χρηστών και, αν η κατάσταση ξεφύγει, η προσφυγή στη δικαιοσύνη.

Το Τείχος της Σιωπής και ο Δρόμος της Αντίδρασης

Σύμφωνα με το βίντεο που παρακολουθήσαμε, ένα σχολείο διοργανώνει έναν χορό. Σε μια τάξη υπάρχει μια κοπέλα με αναπηρία. Ο πρόεδρος του πενταμελούς και ο πρόεδρος του δεκαπενταμελούς, παρόλο που νωρίτερα είχαν ζητήσει χρήματα για παιδιά με αναπηρία, προσπάθησαν να βρουν τρόπο ώστε η κοπέλα αυτή να μην παρευρεθεί στον χορό. Όταν ο πρόεδρος του πενταμελούς της επιστρέφει τα χρήματα που είχε δώσει για τη συμμετοχή της, εκείνη νιώθει τρομερή θλίψη, φόβο, απογοήτευση, ακόμα και θυμό. Βιώνει την απομόνωση και τον αποκλεισμό.

Θεωρώ πως ο πρόεδρος του πενταμελούς συμπεριφέρθηκε έτσι επειδή δεν ήθελε να χάσει τον φίλο του. Ο πρόεδρος του δεκαπενταμελούς τον είχε προειδοποιήσει πως, αν δεν απέκλειε την κοπέλα, η φιλία τους θα τελείωνε. Επίσης, πιστεύω πως λειτούργησε έτσι από φόβο μήπως αρχίσουν οι υπόλοιποι να κοροϊδεύουν και τον ίδιο. Επιπρόσθετα, ένας ακόμα παράγοντας που μπορεί να τον οδήγησε σε αυτή την πράξη είναι η οικογένειά του και ο τρόπος συμπεριφοράς των γονιών του. Αν οι γονείς του ήταν αυστηροί, αυταρχικοί και τον υποτιμούσαν, τότε είναι πιθανό και εκείνος να αντανακλά αυτή τη συμπεριφορά στους άλλους, καθώς τα παιδιά συχνά μιμούνται τους γονείς τους.

Οι συμμαθητές της κοπέλας θα μπορούσαν να διαμαρτυρηθούν ή ακόμα και να απέχουν από τον χορό, ώστε να στηρίξουν ψυχολογικά την κοπέλα και παράλληλα να δείξουν στους προέδρους ότι η στάση τους είναι ταπεινωτική. Από την άλλη πλευρά, αν κάποιος παρενέβαινε μόνος του για να βοηθήσει, θα διέτρεχε τον κίνδυνο να απομονωθεί και ο ίδιος. Ωστόσο, αν κανείς δεν αντιδρούσε και παρέμεναν όλοι άβουλοι, η κοπέλα θα συνέχιζε να είναι αποκλεισμένη και η ψυχολογική της κατάσταση θα χειροτέρευε.

Υπάρχουν τρόποι άμεσης παρέμβασης σε αυτή την κατάσταση. Κάποιος συμμαθητής θα μπορούσε να μιλήσει σε όλα τα τμήματα της τάξης και να οργανώσουν από κοινού ενδιαφέρουσες δράσεις για όλους. Με αυτόν τον τρόπο, οι θύτες θα καταλάβαιναν πως η αναπηρία της κοπέλας δεν είναι ντροπή ή πρόβλημα, αλλά μια ιδιαιτερότητα.

Η χειρότερη δυνατή εξέλιξη της ιστορίας θα ήταν να μην κάνει κανείς τίποτα για να την υπερασπιστεί και εκείνη να άρχιζε να συσσωρεύει αυτά τα άσχημα συναισθήματα. Με τον καιρό, η συμπεριφορά των θυτών θα μπορούσε να κλιμακωθεί, ακόμα και σε κάποια σχολική εκδρομή, χωρίς να ξέρουμε πού θα έφταναν.

Ένα τρίτο πρόσωπο που θα μπορούσε να αλλάξει την κατάσταση είναι ένας καθηγητής που θα παρατηρούσε αυτές τις συμπεριφορές. Θα μπορούσε να ενημερώσει τον σύλλογο διδασκόντων, ώστε να εξηγήσουν στα παιδιά ότι τέτοιες πράξεις είναι απολύτως απαράδεκτες. Παράλληλα, η κοπέλα θα έπρεπε να απευθυνθεί στην οικογένειά της. Μαζί τους θα μπορούσε να κινηθεί νομικά, γεγονός που πιθανότατα θα έλυνε το ζήτημα. Επιπλέον, η υποστήριξη από έναν ψυχολόγο θα ήταν καθοριστική για να προστατεύσει την ψυχική της υγεία.

Ο εκφοβισμός που υπέστη η κοπέλα περιλάμβανε και τη διαπόμπευση μέσω κινητών τηλεφώνων με τη χρήση φωτογραφιών. Αυτές οι φωτογραφίες δημοσιεύθηκαν δημόσια, ώστε να τις βλέπουν όλοι, και κυρίως όσοι συμμετείχαν στο bullying. Η κοπέλα θα έπρεπε να τους προειδοποιήσει πως, αν δεν τις κατεβάσουν, θα απευθυνθεί στη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να παραμείνει παθητική, καθώς αυτό θα απέβαινε εις βάρος της. Τέλος, αν ήμουν στη θέση της, θα ζητούσα από τους γονείς μου να κινηθούν νομικά και θα άλλαζα σχολικό περιβάλλον για την προσωπική μου ασφάλεια και ηρεμία.

A. Π. 

Το Δικαίωμα στη Γιορτή: Ένα Μάθημα Αποδοχής

Μετά το τηλεφώνημα που δέχτηκε ο πρόεδρος του δεκαπενταμελούς από τον πρόεδρο της τάξης, τρέχει γρήγορα στο γραφείο της Διευθύντριας για το περιστατικό το οποίο δημιουργήθηκε μέσα στην τάξη. Πιστεύω πως το παιδί που δέχτηκε την επίθεση νιώθει πολύ άσχημα και μειονεκτικά, επειδή δεν την κάλεσαν στη σχολική γιορτή. Ο θύτης συμπεριφέρεται έτσι και δεν την καλεί, γιατί πιστεύει πως λόγω της αναπηρίας της θα «γίνει ρεζίλι».

Μόλις έφτασε ο πρόεδρος του σχολείου στο γραφείο της Διευθύντριας, βλέπει τον πρόεδρο της τάξης, τη Μαρίνα και τη Στέλλα, τη φίλη της, η οποία την υπερασπίστηκε. Η Διευθύντρια ενημερώνει τους προέδρους πως δεν ήταν καθόλου σωστό να αποκλείσουν τη Μαρίνα από τη γιορτή του σχολείου λόγω της αναπηρίας της. Ο πρόεδρος το αποδέχεται και ζητάει συγγνώμη από τη Μαρίνα και τη Διευθύντρια. Στη συνέχεια, αφού οι μαθητές επέστρεψαν στην τάξη, ζήτησαν συγγνώμη από τη Μαρίνα, γιατί ενώ γνώριζαν ότι την αδικούν, δεν αντέδρασαν και επέτρεψαν να συνεχίζεται η αδικία.

Πιστεύω πως αν κάποιος παρενέβαινε, θα υπήρχε το ρίσκο να του συμπεριφερθούν όπως στη Μαρίνα και να τον αδικήσουν παρομοίως. Αλλά το να μην κάνεις τίποτα είναι ακόμα χειρότερο, γιατί δεν βοηθάς το θύμα και επιτρέπεις σε αυτή την πράξη να εξελιχθεί. Υπάρχει όμως ένας ενδιάμεσος τρόπος να βοηθήσεις το θύμα χωρίς να έρθεις σε άμεση αντιπαράθεση με τον θύτη. Αυτός ο τρόπος είναι να μιλήσεις με το παιδί που δέχεται την επίθεση και να ζητήσεις βοήθεια από έναν καθηγητή ή κηδεμόνα, ώστε να παρέμβει.

Στο τέλος, η Μαρίνα πηγαίνει στη σχολική γιορτή και περνάει υπέροχα με τις φίλες της, χωρίς να ενοχλήσει κανέναν ή να κάνει κάτι που θα την εξέθετε. Εννοείται πως θα μπορούσε να υπάρχει ένα χειρότερο τέλος στην ιστορία. Θα μπορούσε η Διευθύντρια να συμφωνήσει με τους προέδρους και να μην πάρει το μέρος της Μαρίνας. Σε αυτή την περίπτωση, η Μαρίνα θα έμενε απομονωμένη στο σπίτι της και δεν θα μπορούσε να χαρεί τη γιορτή.

Αν υπήρχε ένα τρίτο πρόσωπο το οποίο θα βοηθούσε τη Μαρίνα όταν την αδικούσαν, θα μπορούσε να αλλάξει όλη την έκβαση της ιστορίας, γιατί θα σταματούσε την επίθεση και θα την προσκαλούσε απευθείας στη γιορτή, χωρίς να εμπλεχθεί η Διευθύντρια. Επίσης, ο χαρακτήρας αυτός θα μπορούσε να ζητήσει άμεσα βοήθεια από την καθηγήτρια η οποία βρισκόταν μέσα στο σχολείο, σταματώντας την αδικία και τη διαφωνία που υπήρχε ανάμεσα στον Πρόεδρο και τη Στέλλα.

Περιστατικά ενδοσχολικής βίας γίνονται συχνά και με τη χρήση ψηφιακών μέσων και κοινωνικών δικτύων· αυτό ονομάζεται διαδικτυακός εκφοβισμός. Πολύ συχνά οι άνθρωποι διαβάζουν κακόβουλα σχόλια ή βλέπουν απρεπείς φωτογραφίες που προσβάλλουν ή γελοιοποιούν κάποιον συνάνθρωπό τους. Αυτό συμβαίνει γιατί αυτοί οι κακόβουλοι άνθρωποι νομίζουν ότι μπορούν να κρυφτούν πίσω από μια οθόνη και να προσβάλουν την προσωπικότητα άλλων ανθρώπων με ευκολία και χωρίς τιμωρία. Εάν στην περίπτωση της Μαρίνας υπήρχε και διαδικτυακός εκφοβισμός, το πρόβλημα θα έπαιρνε μεγαλύτερες διαστάσεις και θα ήταν ακόμα πιο σύνθετο να λυθεί, γιατί μέσω των κοινωνικών δικτύων μπορεί να γίνει άμεσα ευρέως γνωστό ένα περιστατικό ή μια φωτογραφία.

Σε περίπτωση που κάποιο παιδί δεχτεί απειλητικά σχόλια ή προσβλητικά μηνύματα, θα πρέπει να ενημερώσει άμεσα τους κηδεμόνες του και τη Διεύθυνση του σχολείου, αν ο θύτης είναι συμμαθητής του. Εάν δεν γνωρίζει ποιο είναι το άτομο που στέλνει τα κακόβουλα σχόλια, τότε θα πρέπει να ζητηθεί βοήθεια από τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Ελληνικής Αστυνομίας.

Α. Π. 

Η Δύναμη της Φιλίας απέναντι στην Κατάχρηση Εξουσίας

Η Μαρίνα αποδέχθηκε την επίθεση αυτή και δεν αντέδρασε· ωστόσο, η φίλη της την υποστήριξε και ανέφερε το περιστατικό στη διευθύντρια του σχολείου. Η Μαρίνα είχε σκοπό να μην εξελιχθεί η σύγκρουση και απλώς να αποκλειστεί από τον σχολικό χορό, αλλά με την αντίδραση της φίλης της, η ένταση αποκλιμακώθηκε.

Πέρα από την αντίδραση της φίλης της, κανένας άλλος συμμαθητής ή συμμαθήτρια δεν ήρθε σε αντιπαράθεση με τον θύτη. Αυτό οδήγησε τον πρόεδρο του δεκαπενταμελούς αλλά και της τάξης να βάλουν στόχο τη Μαρίνα και τη φίλη της. Μία μέρα μετά τη σύγκρουση, οι δύο πρόεδροι προσπάθησαν να αποκλείσουν τις δύο φίλες από τον σχολικό χορό. Για να το πετύχουν αυτό, πλησίασαν τις δύο φίλες και τις απείλησαν, λέγοντάς τους πως, αν εμφανιστούν στον χορό, θα κάνουν κακόβουλα σχόλια για αυτές και θα τα δημοσιεύσουν στο διαδίκτυο.

Η Μαρίνα αρνήθηκε να πάει στον χορό μετά από τη συζήτηση αυτή, σε αντίθεση με τη Στέλλα, η οποία αποφάσισε να πάει. Όταν έφτασε εκεί, μίλησε σε όλες τις συμμαθήτριές της και αποφάσισαν να καταγγείλουν τους δύο προέδρους για τις πράξεις τους. Έτσι, οι δύο πρόεδροι δεν τις ξαναπλησίασαν ποτέ με κακόβουλες προθέσεις και έχασαν τους ρόλους τους ως πρόεδροι.

Α. Μ. 

Ανατομία μιας Σχολικής Σύγκρουσης: 

Εναλλακτικές Εκβάσεις και Προσωπική Τοποθέτηση

Στο βίντεο που είδαμε, ένα κορίτσι δέχεται επίθεση από τον πρόεδρο του δεκαπενταμελούς και τον πρόεδρο του πενταμελούς της τάξης. Το κορίτσι που δέχεται την επίθεση πολύ πιθανόν να νιώθει αποκομμένο και απομονωμένο, διότι το περιθωριοποιούν από μια δράση που αφορά όλο το σχολείο.

Επιπλέον, ας δούμε αυτό το περιστατικό και από τη μεριά του θύτη. Πού μπορεί να οφείλεται αυτή η συμπεριφορά και τι προσπαθεί να καταφέρει με αυτή την επίθεση; Η στάση του θύτη μπορεί να πηγάζει από πολλούς παράγοντες, όπως το οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε, τις συναναστροφές του ή τις προσωπικές του απόψεις.

Εφόσον εξετάσαμε το περιστατικό από την πλευρά του θύτη και του θύματος, ας το δούμε και από την οπτική γωνία των υπόλοιπων μαθητών. Οι συμμαθητές που παρακολουθούν τη σκηνή έχουν δύο επιλογές: η μία είναι να αντιδράσουν και να υπερασπιστούν το θύμα, ενώ η άλλη είναι να αδιαφορήσουν. Ωστόσο, όποια στάση κι αν κρατήσουν, υπάρχουν ρίσκα. Αρχικά, αν κάποιος παρέμβει, διακινδυνεύει να αποκλειστεί και ο ίδιος από τη σχολική δράση. Αντιθέτως, αν δεν κάνει τίποτα, ρισκάρει να θεωρηθεί ότι συμφωνεί με τον θύτη και να ταυτιστεί μαζί του.

Παρ’ όλα αυτά, πολλά παιδιά μπορεί να μη θέλουν να έρθουν σε άμεση αντιπαράθεση, αλλά να επιθυμούν να αντιδράσουν συλλογικά. Αυτό που μπορούν να κάνουν είναι να απευθυνθούν μαζικά στη διευθύντρια του σχολείου, δηλώνοντας πως δεν θα συμμετάσχουν στην εκδήλωση εάν δεν παρευρεθεί το θύμα. Μια τέτοια αποχή θα οδηγούσε σε αποτυχία της εκδήλωσης, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα αλληλεγγύης. 

Επιπρόσθετα, μπορούμε να δώσουμε ένα διαφορετικό τέλος στην ιστορία. Η χειρότερη συνέχεια θα ήταν οι συμμαθητές να μην αντιδράσουν και η διευθύντρια να αδιαφορήσει για την επίθεση. Σε αυτή την περίπτωση, το κορίτσι δεν θα πήγαινε στον χορό και θα ένιωθε απομονωμένο, καθώς το σχολικό σύνολο θα το είχε περιθωριοποιήσει.

Όμως, η παρέμβαση ενός τρίτου προσώπου μπορεί να αλλάξει όλη την έκβαση. Αν η διευθύντρια διαφωνήσει κάθετα με την επίθεση, μπορεί να αποκλείσει τους θύτες από τη σχολική δράση, ώστε να βρεθούν εκείνοι στη θέση του θύματος. Επίσης, θα μπορούσε να αποφασίσει την επαναπροκήρυξη των εκλογών για το δεκαπενταμελές. Με αυτόν τον τρόπο, οι θύτες θα καταλάβουν ότι δεν έχουν πλέον την εξουσία να αποφασίζουν ποιος θα παρευρίσκεται στις εκδηλώσεις.

Αν ήμουν στη θέση του κοριτσιού, η πρώτη μου αντίδραση θα ήταν να μην δώσω σημασία στον θύτη, αλλά θα απευθυνόμουν άμεσα στους γονείς μου και στη διευθύντρια. Αυτή τη στάση θεωρώ πως πρέπει να κρατά κάθε θύμα: πρέπει να μιλά στους αρμόδιους ώστε να λαμβάνει τη βοήθεια που χρειάζεται.

Τέλος, όσον αφορά τον διαδικτυακό εκφοβισμό, αν κάποιοι συμμαθητές εντοπίσουν κακόβουλα σχόλια ή φωτογραφίες, οφείλουν να τα δείξουν στη διεύθυνση του σχολείου για να σταματήσει η εξάπλωσή τους. Συγκεκριμένα, αν το κορίτσι λάβει απειλητικά μηνύματα, πρέπει είτε να μπλοκάρει τον λογαριασμό είτε να ενημερώσει έναν ενήλικα. Έτσι, θα προστατευτεί από νέες επιθέσεις.

Κ. Μ. 

Μην βιάζεσαι να κρίνεις

Παρακολουθώντας την ταινία μικρού μήκους, ένιωσα μέσα σε λίγα μόλις λεπτά να ξεδιπλώνεται ένας ολόκληρος κόσμος συναισθημάτων. Η ιστορία, απλή αλλά βαθιά ανθρώπινη, εστίαζε σε μικρές στιγμές που συχνά προσπερνάμε στην καθημερινότητά μας. Οι ήρωες, μέσα από σιωπές και διακριτικές ματιές, αποκάλυπταν φόβους, όνειρα και ελπίδες που όλοι έχουμε νιώσει.

Η σκηνοθεσία αξιοποίησε έξυπνα το φως και τη μουσική, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα οικεία και συγκινητική. Κάθε πλάνο είχε σκοπό, τίποτα δεν ήταν περιττό. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή ήταν η χρήση των κοντινών λήψεων, που επέτρεπαν στον θεατή να συνδεθεί ουσιαστικά με τους χαρακτήρες.

Το μήνυμα της ταινίας παραμένει επίκαιρο: αναδεικνύει την ανάγκη για επικοινωνία και κατανόηση στις ανθρώπινες σχέσεις.

Β. Κ. 

Δικαίωμα στη συγγνώμη: Η Καινούρια Μαθήτρια

Μια μέρα στο Γυμνάσιο ήρθε μια καινούρια μαθήτρια, η Νουρ. Ήταν από τη Συρία, αλλά είχε έρθει από τη Νεάπολη. Τα παιδιά την αγαπούσαν πάρα πολύ, από τη στιγμή που τη γνώρισαν. Και για αυτό, μια κοπέλα που την έλεγαν Λεονώρα άρχισε να ζηλεύει πάρα πολύ. Άρχισε να λέει ψέματα για τη Νουρ, ότι κλέβει λεφτά και γενικά πως δεν είναι καλός άνθρωπος. Άραγε οι φίλοι της ήθελαν να δουν αν όντως ισχύει αυτό;

Μια κοπέλα που ήταν δίπλα στη Νουρ έβαλε ένα δεκάευρω στην κασετίνα, αλλά η Νουρ δεν το κοίταξε καν. Η Λεονώρα ζήτησε συγγνώμη από τη Νουρ και οι φίλοι της για τα ψέματα που είπε και όλοι ήταν φίλοι πάλι. Νιώθω ότι είναι πολύ σημαντικό το ότι οι φίλοι τους δεν πίστεψαν τη Λεονώρα τη στιγμή που τα είπε και περίμεναν να είναι σίγουροι. Και δεν ήταν κακοί μαζί της.

Είναι σημαντικό να το κάνουν όλοι αυτό. Να μην είμαστε κακοί στα άτομα που είναι ξένα χωρίς λόγο. Ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται στο σπίτι κάποιου και ποτέ δεν μπορούμε να δικάζουμε τα άτομα για κανέναν λόγο. Ποτέ.

Φ. Φ. 

Μια Διδακτική αλλά Ατελής Ιστορία Συμφιλίωσης

Η ταινία που παρακολούθησα με θέμα τον εκφοβισμό δεν μου φάνηκε ιδιαίτερα ρεαλιστική, καθώς ήταν ερασιτεχνική, κάπως μονότονη και με ελλιπή πλοκή.

Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα γυμνάσιο στον Εύοσμο, κατά την πρώτη σχολική ημέρα. Μια νέα μαθήτρια με καταγωγή από το Ιράν ξεκινά να φοιτά εκεί. Οι νέοι της συμμαθητές την υποδέχονται με χαρά και την ρωτούν για τα χόμπι και τα ενδιαφέροντά της. Μια μαθήτρια, όμως, την αντιπάθησε από την αρχή και άρχισε να τη δυσφημεί. Ευτυχώς, τα υπόλοιπα παιδιά δεν την πίστεψαν και, μέσα από μια δοκιμή, πείστηκαν για την αθωότητά της. Οι μαθητές αποφάσισαν να μιλήσουν στην κοπέλα που διέσπειρε τα ψέματα, ώστε να λυθεί το πρόβλημα. Στο τέλος όλα ξεκαθάρισαν και οι δύο μαθήτριες συμφιλιώθηκαν.

Η αλήθεια είναι ότι δεν θα πρότεινα την ταινία σε κάποιον, διότι το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα δεν μου φάνηκε ιδιαίτερα ενδιαφέρον.

Χ. Σ.