ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΣΚΑΡΙΦΗΜΑΤΑ

 

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ 

«Ένα παραμύθι 

σαν ένα παραμύθι»,

έλεγε όπως έλεγε η γιαγιάκα 

στον μικρό της εγγονό ξανά και ξανά.

 

Κάθε χρόνο στον βολικό καναπέ 

της γιαγιάκας, στο όμορφο σπίτι που είχε στο νησί.

Βλέποντας το όμορφο πέλαγος 

και μυρίζοντας το καλοκαίρι 

να έρχεται και να φεύγει.

 

Ο μικρός ταξίδευε 

όλες τις χρονιές από τότε που ήταν μωρό 

και τα καλοκαίρια έλεγε στη

γιαγιάκα τα πάντα.

Μαζί σκαρφίζονταν παραμύθια 

μικρά και μεγάλα.

 

Ένιωθαν πως δεν περνάει ο χρόνος.

Ένιωθαν πως ο χρόνος είχε σταματήσει

και τους περίμενε.

Ώσπου κάπου μέσα στη 17η επέτειό τους,

ένα βράδυ ο χρόνος είχε συζήτηση 

με την γιαγιάκα.

 

«Γιατί; Γιατί δεν με αφήνεις να 

φτιάξω και να δώσω κι  αλλά παραμυθία με τον εγγονό μου;» ρώτησε η γιαγιάκα. 

«Γιατί ήρθε η ώρα … Ο εγγονός σου θα καταλάβει και μέσω των παραμυθιών θα

είσαι πάντα κοντά του» απάντησε ο χρόνος. 

 

Χρόνια αργότερα ο εγγονός 

έλεγε παραμύθια που είχε φτιάξει με τη γιαγιάκα

και καινούργια,

έλεγε παραμύθια στα παιδιά του.

 

Καθόταν στον καναπέ και

κοίταζε το πέλαγος, ξέροντας 

πως μια μέρα θα λέει 

παραμύθια με τα δικά του εγγόνια 

και πως μία μέρα θα συζητήσει 

με τον χρόνο, όπως έκανε η γιαγιάκα του

 

«Γιατί; Γιατί δεν με αφήνεις να 

φτιάξω και να δώσω κι αλλά παραμυθία με τα 

εγγόνια μου;» θα ρωτήσει 

«Γιατί ήρθε η ώρα …Τα εγγόνια σου θα καταλάβουν 

και μέσω των παραμυθιών θα 

είσαι πάντα κοντά τους», θα πει ο χρόνος.

Και μετά θα έβλεπε τη γιαγιάκα του 

Και θα ξαναλέγαν παραμυθία μαζί όπως παλιά!

 

Αλλά μην ανησυχείτε, τα εγγόνια θα συνεχίσουν τον κύκλο των παραμυθιών 

και η ιστορία ή το παραμύθι δε θα πεθάνει πότε!

Μ. Α.   

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΕΝΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥ

Και όταν από Δευτέρα γυρνάει στη δουλειά του,

πάλι ξανά τα ίδια βρίσκει και πενθεί.

Πόσο ακόμα πόνο να αντέξει η καρδιά του,

πόσο να υπομένει,

πόσο να καρτερεί…

Α. Λ. 

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

Η θλίψη μας κάνει δυνατούς

και ο πόνος δυνατότερους

και ο θάνατος … σκληρούς,

σκληρούς σαν βράχια

που τα δέρνει η θάλασσα

και τρώει τ’ αλάτι,

δίνοντάς μας όμως την ευκαιρία

να αναγεννηθούμε και να δώσουμε ζωή

σ΄ αυτούς που ζητούν  μια ελπίδα,

σ΄ αυτούς που ζητούν ένα βράχο για παρηγοριά…

σ΄ αυτούς που αδυνατούν να ζήσουν μόνοι,

στους αδύναμους …

Θ. Π.

ΑΞΙΖΕΙ

Ονειρεύομαι και τα αστέρια λάμπουν

στη σιωπή της νύχτας

στην αγκαλιά της γης

πλανιέμαι στον ουρανό των συναισθημάτων

στην αχτίδα του ήλιου

στο θρόισμα του ανέμου

 

Ανθίζουν τα όνειρα

στα χρώματα του ουράνιου τόξου

στο γαλάζιο της θάλασσας

στην αγκαλιά του αέρα

ζωγραφίζω τη ζωή με χρώματα από ελπίδα

στο λευκό του κύματος

στην αγκαλιά του βράχου

στην ζεστασιά του φωτός

 

Ακούω τη μελωδία των αισθημάτων

στα πέρατα του μυαλού

στον χορό των σκέψεων

ξετυλίγω τη ζωή σαν ένα πανέμορφο χορό

στην αγκαλιά του ουρανού

στη θέρμη της ψυχής

 

Ανθίζουν οι λέξεις σαν παράδεισος

στο ταξίδι της ζωής

σκιαγραφώ την αλήθεια σε κάθε τους κουβέντα

στη μελωδία των λέξεων

πλέκω τις σκέψεις μου

σαν πανέμορφος κήπος

αγγίζω την αλήθεια

αναζητώντας το φως σε κάθε σκοτεινή γωνιά

σε μια κοινωνία χωρίς αληθινά αισθήματα

βρίσκω ένα καλοκαίρι στα βάθη του χειμώνα.

Χ. Π.

ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΝΗΣΙ

Μια αριστοκράτισσα σε φτωχικό νησί

Κοιτάζει τον κόσμο καθισμένη σε σκαλί

Κάνει βόλτα με ένα περιστέρι

που τριγυρνά στη λαϊκή αγορά το μεσημέρι

Η ΝΕΟΦΕΡΜΕΝΗ αριστοκράτισσα στο φτωχικό νησί

Γ. Μ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΥΣ

Στην καρδιά μου όταν θα δεις

Το συναίσθημα θα βρεις.

 

Όταν αγκαλιάσεις κάποιον

Τότε θα αισθανθείς την αγάπη

Του ανθρώπου προς τον άνθρωπο.

 

Η μοναξιά όταν θα με κρύψει

Θα με τρομάξει πιο πολύ

Θα με πονέσει σαν πληγή

Που αιμορραγεί

 

Τα συναισθήματά σου μοιάζουν με όνειρο

Φανταστικό και χειμωνιάτικο

Γιατί όταν θα κρυώσεις

Τότε θα ζεσταθείς μες στην κόκκινη καρδιά μου.

 

Μου έρχεται να κλάψω

Σαν ποιητής που συγκινείται εύκολα

Όταν γράφει.

Λ. Μ.

ΝΑ ΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ

Είμαι ένας άνθρωπος μικρός,

ψάχνω να βρω το φως.

Είμαι ένα παιδί, με μικρή λογική,

και ψάχνω να βρω τα πολλά «γιατί».

 

Πρέπει να βρω την ευθεία γραμμή,

αλλά πρέπει να μου μεταδώσει κάποιος την αυτοπεποίθηση.

Ζω την κάθε στιγμή,

όμως πρέπει να υπάρχει και η κατανόηση.

 

Μέσα στην κοινωνία του σχολείου

είναι όλοι θύματα του δίκιου.

Ψάχνουν όλοι την ταυτότητα τους,

μα κανείς δεν κατανοεί τα προβλήματα τους.

 

Ζητώ απλά να με καταλάβεις,

να μου δώσεις ευκαιρίες,

να με προμοτάρεις.

  

Δώσε μου χέρι βοηθείας,

θα σου δώσω πέπλο αληθείας.

Δώσε μου κατανόηση,

θα σου δώσω ελπίδα και γνώση.

 

Ζητώ να με καταλάβεις,

να με νιώσεις, να με συνεπάρεις.

Πάρε με στα όμορφα νερά και δώσε μου ανάσα

ελεύθερη σαν τα πουλιά.

 

Άφησε με να σου δείξω

την δίψα όλη που κρύβω

και κάτσε μαζί μου σ’ αυτό το ταξίδι,

που θα γεμίσει την καρδιά σου σαν στολίδι.

Α. Σ. 

ΖΩΝΤΑΣ ΣΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ

Ήταν μια κυρία στο Παρίσι

ψηλή σαν δέντρο που φοβόταν να λυγίσει

και τόσο νευρική με τη μοναχική της ζωή

για τα κυπαρίσσια ήταν εκκεντρική

η ΨΗΛΟΛΙΓΝΗ μοναχική κυρία στο Παρίσι

Α. Χ. 

ΑΦΩΝΗ ΚΡΑΥΓΗ

Σε μια άχρωμη φύση, μια πονεμένη ζωή

φύτευε λουλούδια με μοίρα νεκρή.

Τον χαμό δεν τον φοβόταν

και τον πόνο απαρνιόταν

η ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ από τη μοίρα πονεμένη ζωή.

Π. Χ. 

ΤΡΙΑ  ΛΙΜΕΡΙΚ  ΣΕ  ΜΙΑ  ΗΜΕΡΑ

Μια κοπέλα απ΄την Ρωσία

 ζωγράφιζε σαν οσία

 για να βγάλει τον καημό της

 αλλά αυτό ήταν για καλό της

 η ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΗ κοπέλα απ΄την Ρωσία. 

Ένας τρόμος στη γειτονιά

τυραννούσε την κοπελιά

ένα αγόρι την κυνηγά

αλλά αυτή αλλόν κοιτά

ο ΤΡΕΧΑΜΕΝΟΣ τρόμος στη γειτονια.

Μια ελεύθερη χώρα θυμάται η κοπελιά

στην κακόμοιρη της μιλιά

που δε σκεφτόταν τη μοίρα της

αλλά ούτε τη λύρα της

η ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ κοπελιά

Α. Μ.

 

Αισθηματικό τραγούδι 

Απ΄την πρώτη στιγμή που σε γνώρισα, φοβήθηκα πως θα σε χάσω. 

Πού να΄ξερα πως, όταν σ΄αγαπήσω, θα μου πεις ''Κουράστηκα, ΦΕΥΓΩ!'' 

Χωρίς εσένα, η ζωή μου άδεια, νομίζοντας πως θα γυρίσεις, πέρασαν μήνες... 

Πού να 'ξερα ότι αυτή η σκηνή αποχαιρετισμού ήταν η τελευταία; 

Τα μάτια σου έμοιζαν με φως, αλλά ποτέ δεν έλαμψαν για μένα... 

Έχω έντονα συναισθήματα για σένα. 

Σ' άγαπω, αλλά μου είπες ''ΦΕΥΓΩ'', και δεν έβγαλα μιλιά. 

Αλλά όταν έφυγες, κατάλαβα ότι σε αγαπώ ακόμη και μου λείπεις. 

Α. Μ.

Η λατρεία σου μεγάλη 

σαν το πύργο της Βεγγάλης 

και η αιώνια σου αγάπη 

για πάντα θα με σφάζει.

Σήμερα στην Πίζα 

μου ζήτησες μια πίτσα 

και εγώ πήρα μια μεγάλη 

από το μαγαζί "κύριος Ιωάννης".

Μετα μου έδωσες το πρώτο μας φιλί

και δε μετάνιωσα ούτε μια δραχμή.

Α. Μ. 

Γιατί έφυγες τόσο νωρίς εκεί που σκάει το κύμα; 

Χωρίς εσένα νιώθω άδεια. 

Ησουν ο λόγος που τα κατάφερνα. 

Ο λόγος που ζούσα, ο λόγος που ανέπνεα. 

Μα τώρα ούτε να σε δω μπορώ, 

επειδή εκεί κανείς δεν άνθρωπος δεν πάει,

εκτός αν κλείσει τα μάτια του.

Ε. Β.

 

Αν δεν καταφέρω να σε ξαναδώ,

να ξέρεις ότι πάντα θα σε έχω στο μυαλό.

Έφυγες νωρίς και δεν μπόρεσα να σε χαρώ.

Προσπαθώ να ξεφύγω από τον κόσμο αυτό,

τον άδειο, τον σκοτεινό,

όπου χωρίς εσένα χαμόγελο έχω να δω καιρό.

Μου λείπεις και θα το πω όσο δυνατά μπορώ,

μέχρι από το μαρτύριο αυτό να καταφέρω να κρυφτώ.

Θα έρθει η ώρα που θα καταφέρω να σε ξαναδώ,

μόλις έρθω και εγώ στον κόσμο σου,

 τον απέραντο ψηλά στον ουρανό.

Μόνο τότε θα καταφέρω 

με τα βάθη της καρδιάς μου να χαμογελώ.

Ε. - Θ. Χ.

Εκεί που οι Λέξεις Σωπαίνουν

Στη σιωπή όπου η γαλήνη κι η ηρεμία κυριαρχούν,

υπάρχει μια αίσθηση μυστηρίου και φόβου που επικρατεί.

Παρόλο που σε αυτή ούτε παραμικροί θόρυβοι ηχούν,

τα συναισθήματα και οι σκέψεις συνεχίζουν να κυλούν.

Στη σιωπή όπου οι λέξεις και τα λόγια έχουν εξαφανιστεί,

συνεχίζει να σκορπά μια ανεξήγητη θαλπωρή.

Ν. Ν. 

Βήμα βήμα στο Φως

Όσα εμπόδια κι αν βρεθούν μπροστά μου στη ζωή,

συνεχίζω να προσπαθώ, βήμα βήμα κάθε στιγμή.

Σ. Σ.  

Σιωπηλή Διαδρομή

Η ησυχία στέκεται στο δωμάτιο σαν σκια που με κοιτάζει κατάματα

μονη περπατώ μέσα στις σκέψεις μου χωρίς να ζητώ απαντήσεις

σκεπτική κοιτώ τον ουρανό και αφήνω τον χρόνο να κυλήσει.

Μ. Χ. 

Το φουσκωμένο κορίτσι 

Είναι για το κορίτσι μου και έχει μια παραξενιά,

θέλει να τρώει μόνο τσιπς και δέκα παγωτά.

Την είδανε οι φίλοι μου και όλοι ρωτούσαν,

πώς το κάνει αυτό, αφού τα κιλά την κυριεύσαν;

Έγινε σαν μπαλόνι και το κρεβάτι πια δεν την πιάνει!»

Ε. Π. 

Η Πυξίδα των Λέξεων

Χαρά και λύπη περνούν μέσα μου,

κάθε λέξη ξυπνάει την περιέργειά μου.

Όταν πέφτω, σηκώνομαι ξανά,

με βιβλία και λόγια που με οδηγούν μπροστά.

Μ. Μ. 

Ο Ασταμάτητος Ταξιδιώτης

Ο χρόνος γυρνάει

και δεν σταματάει,

πίσω δεν πάει

και μας χαιρετάει.

Τ. Π. 

Παγωμένες Ελπίδες

Είναι δύσκολο να αποδεχτώ πως έφυγες τόσο ξαφνικά,

Αφού πρώτα  με τα όμορφα σου λόγια μου χάιδεψες την καρδιά,

Τα συναισθήματα μου ξεπερνώ που είναι τώρα παγωμένα,

Και κάθε βράδυ κλαίω, σκεπτόμενη τις ελπίδες μας τις χαμένες.

Ε. - Θ. Χ.

Μια Μέρα Γεμάτη Άνοιξη

Δεν μου άρεσε η φασολάδα,

και πήγα και έκανα μία μακαρονάδα.

 

Μετά βγήκα στο μπαλκόνι,

πριν αρχίσει το φαγητό μου να κρυώνει.

 

Όπως κοίταζα ένα σκιουράκι

πήρα ούζο και σφινάκι.

 

Έφτιαξα τσουρέκι με μαγιά

τη συνταγή μου την έδωσε η γιαγια 

 

Κάθισα κάτω από ένα δεντράκι

και τάιζα ένα γατάκι 

 

Αχ πως καμαρώνω τη φύση!

Περιμένω πως και πως για την Άνοιξη να γυρίσει 

Μπας και καταφέρει κάποιο λολούδι να ανθίσει.

 

Και με την φίλη μου την κολλητή,

έχουμε φιλία αληθινή.

 

Και έφτιαξα μια σοκολάτα ζεστή,

που της αρέσει πάρα πολύ.

 

Εγώ δεν έφαγα, γιατί έκανα δίαιτα 

Οπότε έβγαλα από την τσάντα μου, τέννις και μια ρακέτα.

 

Ο καιρός  ήταν φανταστικός,

γι΄ αυτό έβαλα και κοντομάνικη μπλούζα.

Καθώς με την αδερφή μου τραγουδούσα, 

παλαμάκια χτυπούσα 

και τον χειμώνα με χαμόγελα αποχαιρετούσα.

Χ. Μ. 

Πασχαλινή Προσμονή και Φως

Το Πάσχα έρχεται, παιδιά,

και όλοι είναι μέσα στη χαρά.

Ο Ιησούς θα αναστηθεί

και όλη η πλάση θα χαρεί.

Τό σχολειό θα κλείσει φυσικά

και τα παιδιά θα είναι καλά.

Τα μαθήματα τελειώνουν πια,

για να πάρουν αέρα τα παιδιά.

Η κουζίνα μας θα ενεργοποιηθεί

για να εκτελέσει τη συνταγή,

το σπίτι θα στολιστεί

για τη μεγάλη αυτή γιορτή.

Και στο σχολείο αν δε μιλήσουν γι' αυτό,

είναι εντολή από το Υπουργείο αυτό,

ο Χριστός θα αναστηθεί,

για τη δική μας την ψυχή.

Να φύγει το μίσος κι ο θυμός

να μείνει η αγάπη για το φως!

Ε. Π.