ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

Να σου πω μια ιστορία;   

 Μια ηλιόλουστη μέρα, πήραμε την απόφαση να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας για τους Αγίους Σαράντα στην Αλβανία. Είχαμε κερδίσει εισιτήρια. Μαζί με τους φίλους μας, περάσαμε από μια πολύ δύσκολη διαδρομή. Συγκεκριμένα, στην αρχή, η διαδρομή ήταν βατή, αλλά ύστερα από έξι ώρες ταξιδιού, η διαδρομή άρχισε να γίνεται όλο και πιο δύσκολη, χωρίς σπίτια, δίπλα σε γκρεμούς. Ήμασταν μόνοι μας στον δρόμο, σε ένα άγνωστο μέρος και κάναμε συνεχώς κύκλους, καθώς το GPS δεν είχε σωστά χαρτογραφημένο εκείνον τον δρόμο. Τελικά, μετά από περίπου δύο ώρες, καταφέραμε να έρθουμε σε επαφή με ανθρώπους από έναν κοντινό οικισμό και, έτσι, βρήκαμε το ξενοδοχείο όπου θα μέναμε.

    Όταν βρήκαμε το ξενοδοχείο, συναντήσαμε πολλά προβλήματα. Αρχικά, ο ιδιοκτήτης δεν μιλούσε ούτε Ελληνικά ούτε Αγγλικά. Συνεπώς, αναγκαστήκαμε να επικοινωνήσουμε με τη γλώσσα του σώματος. Επειδή δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον, χρησιμοποιήσαμε μια εφαρμογή μετάφρασης και αμέσως συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε πέσει σε παγίδα. Τα δεδομένα δηλαδή που έδινε το site για το ξενοδοχείο δεν ήταν αληθή, αφού έλεγε ότι θα υπάρχουν ξαπλώστρες μόνο για εμάς, πράγμα που, τελικά, δεν ίσχυε. Οι ξαπλώστρες ήταν γεμάτες και δεν μπορέσαμε καν να κάνουμε μπάνιο. Αποφασίσαμε να γυρίσουμε στο δωμάτιο, αλλά και εκεί υπήρξε ένα καινούργιο πρόβλημα. Τα δωμάτια δεν ήταν όπως στις φωτογραφίες, ούτε ως προς το μέγεθος ούτε ως προς την καθαριότητα. Αφού, λοιπόν,  ζητήσαμε να μας τα καθαρίσουν, αποφασίσαμε να πάμε για ύπνο.

    Την επόμενη μέρα, ο ξενοδόχος προσφέρθηκε να μας παραχωρήσει δύο επιπλέον μέρες στο συγκεκριμένο κατάλυμα δωρεάν και το δεχτήκαμε, ελπίζοντας ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Έτσι νομίζαμε τουλάχιστον! Πήγαμε στη θάλασσα και αυτή την φορά βρήκαμε ξαπλώστρες, αλλά και εκεί συναντήσαμε άλλα προβλήματα. Στο διπλανό τραπέζι ήταν δύο άτομα, τα οποία είχαν δύο ξυλάκια στα χέρια τους και προσπαθούσαν να πιάσουν διάφορα έντομα που πετούσαν. Όταν ο ένας έπιασε κάτι, το έφαγε. Τρομάξαμε, γιατί νομίζαμε, ότι πρέπει να φάμε και εμείς αντίστοιχα φαγητά, μα αυτοί προέρχονταν από την Κίνα και συνήθιζαν στην κουλτούρα τους να τρώνε ζωντανά έντομα. Ωστόσο, το φαγητό εκεί δεν μου άρεσε καθόλου και αναγκάστηκα να μείνω σχεδόν νηστική για τρεις μέρες. Σκέφτηκα ότι τα έντομα που έφαγαν οι Κινέζοι στην παραλία μπορεί και να ήταν πιο νόστιμα από ό,τι περίμενα.

Τελικά, αυτό το ταξίδι, μου άφησε αρνητικές εμπειρίες, καθώς συναντούσαμε πολλά προβλήματα καθημερινά.  Ωστόσο, το συγκεκριμένο περιστατικό σίγουρα θα μου μείνει αξέχαστο. 

Ι. Μ.

     Ένα μεσημέρι ήμουν με την φίλη μου και γυρνούσαμε από το σχολείο. Περνούσαμε τον περιφερειακό δρόμο και ακούσαμε έναν ήχο που μας τρόμαξε. Γυρίσαμε το κεφάλι μας και αντικρίσαμε μια τρομαγμένη ηλικιωμένη κυρία και τρακαρισμένα αυτοκίνητα πιο πέρα.       

      Ζητήσαμε πληροφορίες από τους γύρω περαστικούς και μας είπαν πως το αυτοκίνητο που έτρεχε με υψηλή ταχύτητα, δεν παρατήρησε την κυρία και έστριψε απότομα στην άκρη για να μην την τραυματίσει, καθώς ερχόταν ένα άλλο όχημα από την πλευρά εκείνη.    

      Εν τέλει τράκαραν τα δυο οχήματα, το ένα όχημα χτυπήθηκε αρκετά, αλλά πάλι καλά, ο άνθρωπος ηταν μια χαρά, από θαύμα, μα το όχημα είχε διαλυθεί. Ο δεύτερος οδηγός, πέρα από τη βλάβη στο όχημά του, είχε και ο ίδιος τραυματιστεί και χρειαζόταν οπωσδήποτε ιατρική φροντίδα. 

Β. Α. 

    Την προηγούμενη εβδομάδα, καθώς γυρνούσα από την προπόνηση, ήμουν αυτόπτης μάρτυρας σε ένα περιστατικό που με προβλημάτισε πολύ.

    Ξαφνικά, πάνω στον κεντρικό δρόμο άκουσα κάποιον να κορνάρει επίμονα. Ένα αυτοκίνητο είχε διπλοπαρκάρει και είχε κλείσει το ένα ρεύμα του δρόμου με αποτέλεσμα να έχει δημιουργήσει κυκλοφοριακή συμφόρηση. Ο άνθρωπος που κόρναρε ήταν πολύ εκνευρισμένος και  όταν είδε τον οδηγό του παρκαρισμένου αυτοκινήτου να επιστρέφει κρατώντας σακούλες του σούπερ μάρκετ όρμησε πάνω του απειλητικά.

    Πιάστηκαν στα χέρια και τα πράγματα θα είχαν εξελιχθεί πολύ άσχημα αν δεν έτρεχε να τους χωρίσει ο ιδιοκτήτης ενός γειτονικού φαρμακείου. Οι δυο οδηγοί είχαν μικροτραυματισμούς, κάλεσαν την αστυνομία και έκαναν μηνύσεις ο ένας στον άλλον.

 Αυτό το περιστατικό με στεναχώρησε πολύ. Κατά τη γνώμη μου και οι δυο οδηγοί είχαν άδικο: ο ένας, γιατί παρεμπόδιζε την κυκλοφορία, και ο άλλος, γιατί με τη συμπεριφορά του έχασε το δίκιο του.

Σ. Α.

    Φέτος το καλοκαίρι πήγαμε μαζί με φίλους στη Χίο. Μια από τις μέρες που μείναμε εκεί, πήγαμε στην παραλία “Mαύρα Bόλια”, που είναι γεμάτη μαύρα, στρόγγυλα βότσαλα. Εκείνη η παραλία πάντα είχε πολύ κόσμο και δεν είχε μέρος να καθίσεις. Στον δρόμο για την παραλία σκεφτόμασταν πως δεν θα βρούμε ούτε θέση για να παρκάρουμε το αυτοκίνητο. Η διαδρομή διαρκούσε περίπου μία ώρα, αλλά περάσαμε από πολύ ωραία μέρη. Όταν φτάσαμε, βρήκαμε ευτυχώς μία θέση πάρκινγκ που είχε απομείνει. Πήραμε τα πράγματά μας και κατευθυνθήκαμε προς την παραλία. Τελικά, ήμασταν πολύ τυχεροί, διότι τη βρήκαμε άδεια. Η παραλία ήταν πολύ όμορφη και τα νερά γαλαζοπράσινα. Περάσαμε τέλεια και ελπίζω να ξαναπάω.

Α. Μ. 

    Ένα γεγονός που με σημάδεψε στην μαθητική μου ζωή, στο Δημοτικό, ήταν η λιποθυμία ενός συμμαθητή μου. 

    Όλα ξεκίνησαν στη διάρκεια του διαλείμματος. Ενώ παίζαμε ανέμελα, ξαφνικά μια μπάλα ποδοσφαίρου χτύπησε το κεφάλι του συμμαθητή μου. Τότε εκείνος έπεσε κάτω κι έχασε τις αισθήσεις του. Ενώ ο διευθυντής καλούσε το ασθενοφόρο, οι υπόλοιποι δάσκαλοι προσπαθούσαν να τον επαναφέρουν. Εκείνη τη στιγμή όλοι “ παγώσαμε” και ανάμεικτα συναισθήματα κυριαρχούσαν στις ψυχές μας. Πρώτη μου φορά ένιωσα το αίσθημα του τρόμου και της στενοχώριας ταυτόχρονα, γιατί από τη μία έβλεπα τον συμμαθητή μου να βρίσκεται σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση και από την άλλη δεν είχα τις απαραίτητες γνώσεις, για να τον βοηθήσω. Παρόλα αυτά, το ασθενοφόρο ήρθε εγκαίρως και παρέλαβε τον συμμαθητή μου, που είχε αρχίσει εντωμεταξύ να συνέρχεται.

    Αυτό το πρωτόγνωρο συμβάν θα μου μείνει αξέχαστο, διότι ένιωσα διαφορετικά συναισθήματα να διαπερνούν την ψυχή μου ταυτόχρονα.

Π. Κ. 

    Ήταν Σάββατο, 23 Μαρτίου του 2019. Τότε γινόμουν δέκα ετών.

    Τόσες μέρες ανυπομονούσα να έρθει αυτή η μέρα, γιατί επιτέλους θα είχα διψήφιο αριθμό στα χρόνια μου σε αυτή τη ζωή. Από την αρχή του μήνα μέχρι και τρεις μέρες πριν το Σάββατο, σκεφτόμουν τι να κάνω: ποιους φίλους μου να καλέσω, πού θα γίνει το πάρτι, τον στολισμό του, την τούρτα και άλλα διάφορα πράγματα. Στις 21 Μαρτίου είχα ανακοινώσει στους γονείς μου τι ήθελα και αυτοί ξεκίνησαν την προετοιμασία, αν και αργά. Εκείνη την ημέρα όμως είχα φύγει με βήχα από το σχολείο και δεν ήξερα καν αν θα γίνονταν το πάρτι. Εγώ φανταζόμουν πως την επόμενη μέρα θα ήμουν μια χαρά και ότι είχα κολλήσει απλά έναν βήχα. Δυστυχώς για μένα, όμως, δεν ήταν ένας απλός βήχας. Μετά από λίγες ώρες εξελίχθηκε σε πυρετό (έως και 40) και σε μπούκωμα.

    Το αποτέλεσμα ήταν να ακυρωθούν όλα όσα είχαμε προγραμματίσει και να γιορτάσω τα γενέθλιά μου σπίτι μου άρρωστος με την οικογένεια μου, αν και πάλι περάσαμε όμορφα εκείνη την μέρα. Απλά το να προγραμματίζεις κάτι και να ακυρώνεται την τελευταία στιγμή, είναι δυσάρεστο.

 Α. Γ. 

Πριν λίγες εβδομάδες στο σχολείο μας ανακοινώθηκε πως θα πάμε τριήμερη εκδρομή στα Γιάννενα. Όλοι ήμασταν κατενθουσιασμένοι και ανυπομονούσαμε να έρθει εκείνη η ημέρα. Όμως, τελικά, για εμένα, η μέρα που όλοι περίμεναν δεν ήρθε ποτέ. Ένας σοβαρός και αναπάντεχος τραυματισμός μου στο πόδι ήταν αρκετός,  για να μην μπορέσω να πάω. Αυτό ήταν ένα πολύ δυσάρεστο γεγονός για μένα, καθώς, μου στοίχισε την ευκαιρία να δω από κοντά τα Γιάννενα, να δεθώ περισσότερο με τους συμμαθητές μου και να ξεφύγω από την δύσκολη και κουραστική καθημερινότητά μου. 

Ε. Γ. 

Ο ΠΙΝΑΚΑΣ, ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΤΕΛΙΕ  

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια νεαρή ζωγράφος πολύ διάσημη, με τους πίνακες και το ταλέντο της να θαυμάζονται και να λατρεύονται από τους πάντες.

Μια μέρα, λοιπόν, έγινε κάτι απίστευτο. Ένας από τους αγαπημένους της ηθοποιούς της ζήτησε να του φτιάξει έναν πίνακα, αλλά, όταν αυτή τον ρώτησε τι πίνακα ήθελε, εκείνος της  είπε να ζωγραφίσει ό,τι θέλει. Ήταν σίγουρος ότι ο πίνακάς της θα είναι τέλειος, ό,τι και να κάνει. Η ζωγράφος τότε του είπε ότι θα του ζωγραφίσει τον καλύτερο πίνακα που έχει δει.

Έτσι πήγε στο ατελιέ της και άρχισε να ζωγραφίζει, αλλά τίποτα δεν της φαινόταν αρκετά καλό. Πρώτα, ζωγράφισε έναν πλανήτη, αλλά αν δεν του άρεσε το διάστημα; Τότε σκέφτηκε να κάνει έναν πίνακα ενός αεροπλάνου, μιας και του ηθοποιού αυτού του αρέσει να ταξιδεύει, μα κι αν το έκανε απλά για τη δουλειά του και δεν του άρεσε στα αλήθεια; Μετά σκέφτηκε να κάνει το πορτρέτο του, αλλά ποιος θα ήθελε έναν πίνακα του εαυτού του, όταν υπάρχουν χιλιάδες αφίσες με μεγαλύτερη ακρίβεια και πιο ρεαλιστικές;

Η ζωγράφος άρχισε τότε να απελπίζεται, οπότε αποφάσισε να πάει μια βόλτα. Καθώς περπατούσε, πέρασε έξω από ένα ανθοπωλείο και αποφάσισε να πάρει μερικά λουλούδια για το ατελιέ της, μήπως και της δώσουν έμπνευση.

Όταν γύρισε στο ατελιέ της, έβαλε τα λουλούδια σε ένα βάζο και έκατσε για λίγο να τα θαυμάσει. Τα λουλούδια αυτά ήταν μια ανθοδέσμη που αποτελούταν από όλα τα αγαπημένα της λουλούδια, μερικές καμέλιες, λίγες λευκές μαργαρίτες και τρία κίτρινα τριαντάφυλλα.

Τότε της ήρθε ουρανοκατέβατη μια ιδέα, να ζωγραφίσει το βάζο με τα λουλούδια! Αν και λίγο κλισέ, σε ποιον δεν αρέσουν οι πίνακες λουλουδιών; Και έτσι έκανε, πέρασε όλη την ημέρα αλλά και τη νύχτα, ζωγραφίζοντας, ώσπου έκανε τον πιο ωραίο πίνακα λουλουδιών που είχε φτιάξει ως τώρα στη ζωή της - αλλά σίγουρα όχι τον πιο ωραίο, γενικά. Το μόνο που έμενε τώρα ήταν να τον δώσει στον ηθοποιό, με την ελπίδα ότι δε θα απογοητευτεί, που δεν κράτησε την υπόσχεση της.

Συναντήθηκαν λοιπόν λίγες μέρες μετά και του έδωσε τον πίνακα, ζητώντας συγγνώμη, γιατί δεν κατάφερε να κάνει τον πιο ωραίο πίνακα που έχει δει. Ο ηθοποιός έμεινε αμίλητος για λίγο, κάτι που άγχωσε την ζωγράφο, αλλά πριν προλάβει να πει τίποτα, εκείνος ρώτησε πώς ήξερε ποια είναι τα αγαπημένα του λουλούδια. Εκείνη τότε άρχισε να γελάει και παραδέχτηκε πως αυτά είναι και τα δικά της αγαπημένα.

Ύστερα από αυτό, ο ηθοποιός κράτησε επαφή και άρχισε να βλέπει όλο και πιο συχνά τη ζωγράφο, ώσπου έγιναν κολλητοί, μέχρι και κουμπάροι, όταν εκείνος παντρεύτηκε μερικά χρόνια αργότερα. Κι έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Α. Μ. 

Το προαύλιο του σχολείου ήταν άδειο, όταν κατέβηκα από την τάξη. Η πόρτα ήταν κλειδωμένη. Πανικοβλήθηκα, γιατί άκουγα φωνές παιδιών από έξω. Χτυπούσα την πόρτα, αλλά κανένας δεν με άκουσε, κανένας δεν ήταν μέσα. Εκείνη την μέρα, θα πηγαίναμε εκδρομή με το σχολείο στο Αρχαιολογικό Μουσείο και, από ό,τι φαίνεται, όλοι είχαν φύγει από το σχολείο. Σκέφτηκα να περιμένω να γυρίσουν. Η ώρα περνούσε και κατάλαβα ότι έπρεπε να κάνω κάτι. Βρήκα ένα ανοιχτό παράθυρο και βγήκα έξω. Η πόρτα του προαυλίου ήταν κλειδωμένη τότε δεν ήξερα τι να κάνω. Έκανα μια προσπάθεια να σκαρφαλώσω στα κάγκελα, μα ήταν πολύ ψηλά, για να περάσω από πάνω. Έκατσα μόνη μου να σκέφτω και αποφάσισα να περιμένω να περάσει κάποιος.

Α. Κ. 

Το προαύλιο του σχολείου ήταν άδειο

Το προαύλιο του σχολείου ήταν άδειο. Ήταν 11 Σεπτεμβρίου και τα σχολεία ξεκινούσαν. Όλα τα παιδιά ξύπνησαν νωρίς, πλύθηκαν, ντύθηκαν και ξεκίνησαν για το σχολείο. Μόλις έφτασαν, συναντήθηκαν με τους φίλους τους και είπαν τα νέα του καλοκαιριού. Μετά από λίγα λεπτά, το πρώτο κουδούνι της σχολικής χρονιάς χτύπησε. Το προαύλιο, ενώ ήταν άδειο, γέμισε με παιδιά του Γυμνασίου. Ο παπάς άρχισε να λέει τις προσευχές και όλοι τον ακούγαμε με προσοχή. Μόλις τελείωσε, ευχήθηκε καλή χρονιά και έπειτα έδωσε το μικρόφωνο στον διευθυντή για να κάνει την καθιερωμένη ομιλία του. Η μέρα ξεκίνησε με ένα άδειο προαύλιο και τελείωσε με έναν χώρο γεμάτο παιδιά.

Α. Σ.

      Το προαύλιο του σχολείου ήταν τελείως άδειο…την πρώτη μέρα σχολείου. Ξεκινάει, λοιπόν, η σχολική χρόνια. Σαν μαθήτρια πήγα στο σχολείο, όπως και όλα τα άλλα παιδιά. Μια μέρα πριν, είχα κανονίσει με την φίλη μου να πάμε μαζί το πρωί παρέα.

       Το πρωί, λοιπόν, περίμενα την φίλη μου…δεν ήρθε και δεν μπορούσα να περιμένω, διότι έπρεπε να είχα μπει ήδη στο προαύλιο αφού σε 10 λεπτά χτυπούσε το κουδούνι. Μπήκα στο προαύλιο και παρατήρησα πως δεν ήταν κανένας. Παραξενεύτηκα, ήταν μόνο τα καινούρια παιδιά της Α’ τάξης ενώ εγώ ήμουν στη Γ’ και δεν υπήρχε κανένας γύρω μου από τους φίλους μου. Έπαιρνα τηλέφωνα, μα κανένας τους δεν απαντούσε. Συμπτωματικά, όλοι είχαν κλειστά τα κινητά τους. Ένιωθα τόσο άβολα και αμήχανα!

        Ξαφνικά χτυπάει το κουδούνι και τρομάζω, καθώς ακούγονται φωνές και γεμίζει το προαύλιο με παιδιά….Είναι οι φίλοι μου, καθώς μου τραγουδούσαν "Χρόνια πολλά" για τα γενέθλια μου. Έπειτα, βλέπω τις 2 κολλητές μου να μου φέρνουν να σβήσω την τούρτα. Πάλι καλά, που οι καθηγητές χειροκροτούν, αντί να μας κάνουν παρατήρηση.

        Όλο το συναίσθημα αμηχανίας μετατράπηκε σε χαρά και έκπληξη. Χαίρομαι, που έχω τόσους φίλους και διατηρώ καλές σχέσεις με τους συμμαθητές μου, που είναι πάντα δίπλα μου και με κάνουν να νιώθω όμορφα. Δεν περίμενα να θυμούνται τα γενέθλια μου αλλά τελικά (έχω να πω), η υπερβολική επιφύλαξη δεν είναι πάντα αληθινή. Να κρατάτε μόνο καλούς ανθρώπους δίπλα σας, που σας κάνουν χαρούμενους και σας στηρίζουν.

Β. Α.

Το προαύλιο του σχολείου ήταν άδειο. Όλοι οι μαθητές είχαν μπει στην αίθουσα, καθώς ο καθηγητής εξηγούσε τους κανόνες και τι απαγορεύεται να γίνεται στη διάρκεια των εξετάσεων. Μπορούσες να δεις το άγχος στα πρόσωπα των παιδιών, όσο οι καθηγητές μοίραζαν τις κόλλες. Άλλοι όμως ήταν χαλαροί, γιατί είχαν διαβάσει και πίστευαν πως θα γράψουν καλά. Εγώ είχα προετοιμαστεί πολύ καλά, όμως και πάλι αγχωνόμουν αρκετά. Μόλις τελειώσαμε, καταλάβαμε πως δεν είχαμε λόγο να ανησυχούμε, καθώς ήταν αρκετά εύκολο. Πιστεύω πως είχαμε τέτοιο άγχος επειδή ήταν η πρώτη φορά που δίναμε γραπτές εξετάσεις και είχαμε μεγάλες προσδοκίες να ικανοποιήσουμε. Νομίζω όμως πως τα καταφέραμε.

Δ. Λ. 

Το προαύλιο του σχολείου ήταν άδειο. Ήταν η πρώτη μέρα λειτουργίας του για την φετινή χρονιά και, όπως όλοι γνωρίζετε, ήταν η μέρα του Αγιασμού.

Είχα ξυπνήσει το πρωί με πολλή χαρά, γιατί ξεκινούσε μια νέα χρονιά. Έφτασα στο σχολείο στις 8:10 και περίμενα πως το προαύλιο θα ήταν γεμάτο, περιμένοντας το χτύπημα του κουδουνιού. Τελικά, ήταν μόνο οι καθηγητές, ο παπάς και η παρέα μου. Το υπόλοιπο προαύλιο άδειο. Μόλις οι καθηγητές αντιλήφθηκαν ότι ήμασταν μόνο εμείς, μας είπαν να φύγουμε. Φύγαμε με απορίες και πολλά "γιατί", καθώς θέλαμε να δούμε τους φίλους μας.

Στο τέλος, μάθαμε πως εμείς ήρθαμε κανονικά, όπως έπρεπε να κάνουν και οι άλλοι 300 μαθητές του σχολείου, αλλά μαθεύτηκε ότι δεν ήταν ενημερωμένοι, γιατί δεν ποτέ ήρθε το mail. Έτσι, ο Αγιασμός έγινε την επόμενη μέρα.

 Α. Γ.