ΣΕ ΤΙ ΕΣΤΙΑΖΕΙ Ο ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ;

  

In metro

Στην εικόνα βλέπουμε μια κυρία που μας θυμίζει Ινδιάνα γυναίκα καθισμένη σε ένα μεταλλικό παγκάκι  και διπλά της υπάρχουν πλαστικές σακούλες. Το πρόσωπο της είναι στρογγυλό, τα μαλλιά της είναι δεμένα σε μια χαμηλή αλογοουρά με μερικές τούφες να πέφτουν στο πρόσωπο της, τα φρύδια της είναι καλοσχηματισμένα, τα ματιά της είναι ελαφρώς σχιστά και λίγο πρησμένα, η μύτη της είναι φαρδιά και παχουλή και τα χείλια της είναι λεπτά. Η γυναίκα φοραει πολλά κοσμήματα στον λαιμό και σκουλαρίκια στα αυτιά. Η μπλούζα της γυναικάς είναι λεύκη με διάφορα ραμμένα σχέδια στα φουντωτά μανίκια και με ένα ωραίο τούλι στην άκρη του μανικιού, με άσπρα λουλούδια πάνω του. Ίσως φοράει και ένα μαύρο γιλέκο πάνω από τη λεύκη μπλούζα. Το παντελόνι της είναι μαύρο χωρίς κάτι ιδιαίτερο πάνω του. Στα  χέρια της γυναίκας βλέπω μια κούκλα με πλεξούδες, φορεματάκι και παπούτσια με κορδόνια. Στο χέρι, με το οποίο κρατάει η γυναίκα την κούκλα, υπάρχει και ένα βραχιόλι που φαίνεται να είναι από δέρμα.

Στο πρόσωπο της γυναικάς μπορούμε να διακρίνουμε ένα πολύ αχνό χαμόγελο και μπορούμε να δούμε ότι η γυναίκα μάλλον νιώθει στενοχωρημένη.

Οι απορίες που μας προξενεί η φωτογραφία είναι οι εξής: Γιατί η γυναίκα κραταει την κούκλα και από πού ερχόταν;

Σενάριο

Η γυναίκα δεν έχει πολύ καιρό που έχει εγκατασταθεί στην νέα πόλη. Έπρεπε να πάει να κάνει κάποια ψώνια μαζί με την κουκλίτσα της που την έφερνε από τον τόπο της. Στην επιστροφή από τα ψώνια, άφησε στην άκρη τις αγορές της και χάζευε την κούκλα της, σκεπτόμενη την πατρίδα της. Γι’ αυτό η έκφρασή της είναι κάπως στενοχωρημένη, μα και χαρούμενη συγχρόνως.

Ο συμβολισμός της εικόνας ίσως είναι η κούκλα, που συμβολίζει τις αναμνήσεις της γυναίκας.

Α. Α.

Oasis-Liam-Galagher

Στην εικόνα βλέπω μια φωτογραφία που φαίνεται να είναι απλή, ξεκάθαρη και με περιορισμένες πληροφορίες. Φαίνεται να είναι και σε κατάλληλο μέγεθος σαν φωτογραφία προσώπου.

Θα μπορούσε να είναι μια φωτογραφία από μια νυχτερινή συναυλία ενός τραγουδιστή, μάλλον από την Αγγλία, ή από μια παράσταση μέσα σε ένα μπαρ.

Ίσως τραβήχτηκε παλιά, για να γίνει μια πολύ ξεχωριστή αφίσα που θα αναρτηθεί σε κάποιο πίνακα εκδηλώσεων ή να ήθελε ο καλλιτέχνης να μπει εξώφυλλο στο νέο του ή νέο τους άλμπουμ. Γιατί μπορεί να μην κάνει solo καριέρα, αλλά να είναι μέρος ενός γκρουπ. Ή τραβήχτηκε πρόσφατα, για να αναρτηθεί σε κάποιο site στις μέρες μας.

Το κυκλικό φωτεινό σχήμα στην πάνω αριστερή γωνία της φωτογραφίας μπορεί να είναι το απλό φως της πανσέληνου που αντανακλάται στο πρόσωπο του καλλιτέχνη, που δίνει τη συναυλία του έξω σε κάποιο ανοικτό στάδιο. Αλλά μπορεί απλά να είναι το φως από ένα λαμπτήρα από αυτούς που βάζουν στα μπαρ, για να φτιάχνουν κάπως μια ατμόσφαιρα.

Ένα πολύ ενδιαφέρον χαρακτηριστικό θεωρώ ότι είναι το μαύρο χρώμα. Το πολύ μαύρο κάτι θέλει να μας πει. Ίσως τα συναισθήματα που εκφράζονται στο τραγούδι. Ανησυχία ή στεναχώρια; Πόνος ή θλίψη;

Μια έκπληξη είναι ότι ο καλλιτέχνης δακρύζει. Το δάκρυ που τρέχει αργά στο μάγουλο του τραγουδιστή μπορεί να λέει κάποια αλήθεια σχετικά με τον πόνο ή τη λύπη που μπορεί να αισθάνεται. Κοιτάζει ευθεία, κάπου μακριά, που σημαίνει ότι δεν εστιάζει κάπου συγκεκριμένα. Αλλά η φωτογραφία μας δείχνει μόνο ένα κομμάτι, ένα απόσπασμα μιας ευρύτερης εικόνας. Δεν ξέρουμε τι είναι μπροστά ή δίπλα. Είναι το στάδιο με πολύ κοινό; Είναι λίγες παρέες σε κάποιο μικρό μπαρ;

Μπορεί και να μας ξεγελάει;

Μπορεί. Γιατί ακόμα κι αν η φωτογραφία είναι απόλυτα αληθινή δεν μπορεί να μας μεταφέρει όλες τις πληροφορίες, για παράδειγμα τους ήχους ή τις μυρωδιές.

Τα στοιχεία που απαρτίζουν μία εικόνα, εάν εξετασθούν ιδιαίτερα και μεμονωμένα, προσφέρουν νέες πληροφορίες. Στα χαρακτηριστικά μίας εικόνας, παρατηρούμε το περιεχόμενο και τη φωτεινότητά της, το χρωματισμό, την κίνηση ή τον προσανατολισμό της. Η φλέβα στο λαιμό του καλλιτέχνη είναι φουσκωμένη, παρόλο που τα υπόλοιπα στοιχεία της φωτογραφίας δε δείχνουν ότι τραγουδάει με κάποια ένταση.

Η τεχνική λήψη της φωτογραφίας δημιούργησε ερεθίσματα που ενεργοποίησαν τις αισθήσεις και το νου μου, ενώ παράλληλα διήγειραν τη φαντασία μου, αναπτύσσοντας μια επικοινωνία με τον εσωτερικό κόσμο του εικονιζόμενου, την προσωπική του ιστορία, τις κρυφές του σκέψεις, τους δισταγμούς του, τα διλήμματα του, τα συναισθήματα του. Επιπλέον, εκφράζω το θαυμασμό μου απέναντι στον φωτογράφο και τον τρόπο, με τον οποίο κατάφερε να αποτυπώσει όλα αυτά που έχω αναφέρει και θα πω στη συνέχεια.

Καταλήγω λέγοντας ότι στη φωτογραφία όλη η ατμόσφαιρα είναι απίστευτη. Ο τραγουδιστής βγάζει μια κουρασμένη μελαγχολία, που μπορεί να οφείλεται στη λήψη της. Ίσως κάτι πολύ λυπηρό, αλλά και κάπως βαθιά συγκινητικό.

Παρόλο που δεν ακούω το τραγούδι, μπορώ να το νιώσω πραγματικά...

Μου φέρνει ένα περίεργο συναίσθημα, κάτι γλυκόπικρο. Μια αίσθηση μαγική, σαν να ακούω τη μελωδία.

Οπότε πιστεύω ότι είναι μια φωτογραφία από μια νυχτερινή συναυλία ενός τραγουδιστή, μάλλον από την Αγγλία, κάτω από το φως της πανσέληνου που αντανακλάται στο πρόσωπο του καλλιτέχνη, που δίνει τη συναυλία του έξω σε κάποιο ανοικτό στάδιο.

Χ. Π. 

Η συγκεκριμένη φωτογραφία απεικονίζει έναν άντρα που φοράει μαύρα γυαλιά, το στόμα του είναι μισάνοιχτο και όλο του το πρόσωπο, το πουκάμισό του και τα μαλλιά του έχουν ένα βαθύ μπλε χρώμα, σαν να πέφτει πάνω του το μπλε φως ενός προβολέα. Τόσο η μορφή του όσο  και ο λαιμός του γυαλίζουν, μάλλον είναι ιδρωμένος. Στο μάγουλό του διακρίνω ένα δάκρυ που κυλάει.

Αναλύοντας τη φωτογραφία, ο άντρας μοιάζει με καλλιτέχνη, ίσως κάποιον μουσικό. Τα χείλη του, το ιδρωμένο πρόσωπό του και το μπλε φως που κυριαρχούν με κάνουν να υποθέσω ότι ο μουσικός βρίσκεται σε κάποια συναυλία του. Είναι απορροφημένος από τη μουσική του. Από το μελαγχολικό και σκοτεινό του βλέμμα, αλλά και από το δάκρυ, φαίνεται πως είναι πολύ συγκινημένος από τη μελωδία και τους στίχους. Είναι παραδομένος στη μουσική του. Ίσως δακρύζει, γιατί το τραγούδι που ερμηνεύει του θυμίζει το αγαπημένο του πρόσωπο, για το οποίο δημιούργησε το τραγούδι. Ίσως το πρόσωπο αυτό δεν είναι πλέον μαζί του. Από την άλλη πλευρά, ο μουσικός θα μπορούσε να βρίσκεται σ’ αυτή την ψυχική κατάσταση, γιατί το κοινό του έχει κι εκείνο συγκινηθεί. Το βλέπει να δένεται μαζί του μέσω του τραγουδιού του και να νιώθει τα συναισθήματά του. Μάλλον θα πρόκειται για κάποιο μελαγχολικό, ρομαντικό και ήρεμο τραγούδι που μέσα σε αυτή την σκοτεινή και λίγο καταθλιπτική ατμόσφαιρα συνεπαίρνει τον μουσικό αλλά και το κοινό μαζί.

Ο φωτογράφος που απαθανάτισε το συγκεκριμένο στιγμιότυπο καταφέρνει να με βάλει στην ατμόσφαιρα αυτή και να με εντυπωσιάσει πολύ. Ενδιαφέρον έχει το ότι το πρόσωπο του άντρα καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της φωτογραφίας. Ο φωτογράφος το κάνει, για να μπορέσουμε να παρατηρήσουμε το πρόσωπο από πολύ κοντά και να καταλάβουμε την ψυχική διάθεσή του. Πετυχαίνει με το μπλε, σκοτεινό φως, το πρόσωπο, το βλέμμα και το δάκρυ του μουσικού να με κάνει να νιώσω τα συναισθήματά του, τη μελαγχολία του, τον πόνο του και να θέλω να είμαι μέσα στο κοινό και να ακούω κι εγώ τις μελωδίες του.  

Σ. Π.

                          

Slayer

       Εδώ βλέπουμε τον μπασίστα των “Slayer”, τον Tom Araya, ο οποίος φαίνεται να τραγουδά και να παίζει σε μια συναυλία του. Μια απορία που έρχεται στο μυαλό μου είναι τι ακριβώς είδος μουσικής παίζει και τραγουδάει και ποιο τραγούδι συγκεκριμένα. Από πίσω του παρατηρώ τους προβολείς σε κόκκινο και κίτρινο χρώμα να φωτίζουν τον καλλιτέχνη. Αυτό γίνεται συνήθως σε όλες τις συναυλίες και ανάλογα με τον ρυθμό και την μπάντα, αυτά κινούνται και φωτίζουν τον χώρο. Όταν βλέπω αυτήν την εικόνα, μου θυμίζει τη συναυλία την οποία είδα πριν λίγο καιρό στο Θέατρο Κήπου με τους “Panx Romana” μαζί με τα ξαδέρφια μου.                                                                                    

       Εδώ μπορεί να είναι μια ξεχωριστή συναυλία και πολλές φορές γίνονται συναυλίες για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Σκέφτομαι και νιώθω πως αυτή η εικόνα αναπαριστά κάτι ανάλογο. Ο συμβολισμός που βλέπω είναι το δέσιμο της μουσικής με τους ανθρώπους. Οι γονείς μου έχουν μάθει ότι η μουσική ενώνει τους ανθρώπους. Όταν την ακούν, αισθάνονται χαρά, λύπη, ανάλογα με το τραγούδι. Βλέποντας μια συναυλία, μπορείς να συναντήσεις ανθρώπους με διαφορετικές απόψεις και από διαφορετικούς πολιτισμούς. Επίσης, βλέπεις τον καλλιτέχνη από κοντά και μπορείς να ακούσεις τη μουσική του και να απολαύσεις το ταλέντο του. Ο καλλιτέχνης μπορεί να μεταδώσει είτε με τους στίχους των τραγουδιών του είτε με τα λόγια που λέει μέσα απ’ τα τραγούδια του, τα μηνύματα που θέλει να περάσει στον κόσμο (κατά της βίας, κατά του ρατσισμού κ.α.).

        Αν αφαιρέσουμε το μπάσο, ο Tom Araya θα ήταν ένας απλός τραγουδιστής. Αλλά αφού υπάρχει το όργανο στην εικόνα, κάνει τον Tom Araya ολοκληρωμένο καλλιτέχνη, διότι είναι πολύ πιο δύσκολο να τραγουδάς και να παίζεις ένα όργανο ταυτόχρονα. Αν δεν  υπήρχαν οι προβολείς, δεν θα βλέπαμε τον μουσικό. Η φιγούρα η οποία καταλαμβάνει τον μεγαλύτεροχώρο της εικόνας είναι ο μουσικός με το μπάσο του και το μικρόφωνο που χρησιμοποιεί, για να τραγουδάει. Αυτό συμβαίνει, επειδή εδώ έχουμε μια προσωπική φωτογραφία του καλλιτέχνη στη συναυλία του. Βλέποντας άλλες φωτογραφίες καλλιτεχνών, καταλαβαίνω ότι ο κάθε καλλιτέχνης είναι διαφορετικός και ο καθένας έχει το δικό του στυλ και τραγουδά αυτό που αισθάνεται και τον εκφράζει.

       Η μουσική είναι κάτι όμορφο που δένει τους ανθρώπους και τους κάνει να χαίρονται και να την απολαμβάνουν, όταν την ακούν.

Α. Ρ. - Χ.             

Gong

Βλέπω έναν άντρα που πιθανόν παίζει κάποιο μουσικό όργανο. Υπάρχουν απορίες, ερωτήματα σχετικά με αυτό που βλέπω. Μία απορία που έχω, είναι αν παίζει κάποιο μουσικό όργανο και ποιο είναι αυτό. Μία άλλη είναι αν όντως παίζει σε συναυλία ή κάνει πρόβα μόνος του. Υπάρχουν ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά στο έργο. Ένα από αυτά είναι η μπλούζα αυτού του άντρα, η οποία είναι γεμάτη με πολλά μάτια και μας τραβάει την προσοχή. Βλέποντας αυτό το έργο μου έρχεται στο μυαλό μια συναυλία που είχα πάει να δω με τους γονείς μου από ένα ροκ συγκρότημα με παρόμοια ρούχα. 

Εγώ πιστεύω ότι είναι ένας ηλικιωμένος άντρας που πιθανόν είναι μέλος κάποιου συγκροτήματος και παίζει ένα μουσικό όργανο την ώρα της συναυλίας. Υπερβολή πιστεύω πως υπάρχει στον χρωματισμό και στο μοτίβο της μπλούζας του άντρα καθώς και στην εξωτερική του εμφάνιση, όπως για παράδειγμα στην κίνηση των μαλλιών του. Έκπληξη για μένα είναι πώς μπορεί σε τέτοια ηλικία να παίρνει μέρος σε συναυλία. Το μήνυμα που πιστεύω ότι θέλει να περάσει ο καλλιτέχνης είναι ότι μπορείς να κάνεις ό,τι αγαπάς ανεξάρτητα της ηλικίας ή οποιασδήποτε άλλης κατάστασης. Κατά τη γνώμη μου, από το έργο αποπνέει μια ατμόσφαιρα ταραχής, φασαρίας και υπερβολικής ζωντάνιας (παραπάνω από όσο πρέπει). Αρχικά, μου δημιουργεί ένα αίσθημα αδιαφορίας, όσο το κοιτάω όμως, μου δημιουργείται το αίσθημα της περιέργειας και ότι κυριαρχεί στο έργο κάτι παράξενο, διαφορετικό και μη συνηθισμένο. 

Ο καλλιτέχνης δημιούργησε αυτήν την έκπληξη, για να μας τραβήξει την προσοχή. Ο καλλιτέχνης κατάφερε να με εντυπωσιάσει με την υπερβολή στην εμφάνιση, στα χρώματα, στα μοτίβα και τις κινήσεις. Χρησιμοποιώντας υπερβολή σε όλα τα παραπάνω κέρδισε την προσοχή μας και τον σχολιασμό μας. Αν κάναμε κάποιες αλλαγές, όπως αν καταργήσουμε ένα αντικείμενο ή αντο αλλάξουμε με κάποιο άλλο, π.χ.αν αφαιρούσαμε το μουσικό όργανο ή στη θέση αυτού του ανθρώπου βάζαμε κάποιον νεότερο, τότε θα βλέπαμε μια άλλη εικόνα πιθανόν πιο απλή και ίσως να μην πήγαινε το μυαλό μας σε μια συναυλία. Τα στοιχεία του έργου που επηρέασαν και προσείλκυσαν την παρατήρηση και τη σκέψη μου ήταν ο υπερβολικός βαθμός σε όλα τα στοιχεία. Η φιγούρα που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος είναι το κεφάλι με τα μακριά μαλλιά και αυτό συμβαίνει, γιατί η φιγούρα αυτή είναι το πιο δυνατό στοιχείο σε όλη την εικόνα. 

Κ. Μ.                   

Bauhaus Peter-Murphy

Αυτήν τη στιγμή απεικονίζεται μια εικόνα μπροστά μου που περιγράφει έναν θλιμμένο και έκπληκτο άνθρωπο. Η θλίψη μπορεί να οφείλεται σε ορισμένους αστάθμητους παράγοντες. Το συναίσθημα της έκπληξης είναι κάτι που προκλήθηκε ίσως από κάποιο συμβάν που του προκάλεσε μεγάλη εντύπωση. Αν έπρεπε να σχεδιάσω και να υλοποιήσω μια φανταστική ιστορία που θα με ικανοποιούσε  θα είναι το εξής κείμενο που ελπίζω  να σας αρέσει!  

Ο απεικονιζόμενος άντρας ζει μαζί με την πολυμελή του οικογένεια, με την όποια ήταν πολύ δεμένος, τρέφοντας πολύ όμορφα συναισθήματα για όλους. Ένα χριστουγεννιάτικο απόγευμα του ανακοίνωσαν πως έπρεπε αυτές τις άγιες μέρες να αποχωριστεί τους πιο κοντινούς και αγαπημένους ανθρώπους του, για να πάει σε ένα πολύ σοβαρό επαγγελματικό ταξίδι. Όταν έφτασε αυτή η είδηση στα αυτιά του, στεναχωρήθηκε παρά πολύ και προσπάθησε με κάθε τρόπο να το αποτρέψει, αλλά μάταια. Την επομένη μέρα λοιπόν τοποθέτησε τα προσωπικά του αντικείμενα στη σάκα του και με κατεβασμένο το πρόσωπο αποχαιρέτησε λυπημένος την οικογένεια του.

Αυτή η δυσβάστακτη υποχρέωση για αυτόν τον άνθρωπο κύλησε αργά και καθόλου ανώδυνα. Έτσι, λοιπόν, μετά από δέκα μέρες, χαρούμενος που τέλειωσε αυτό το βασανιστήριο και χωρίς να ειδοποιήσει την οικογένεια του, αποφάσισε να τους πιάσει εξ απροόπτου και να τους κάνει μια ευχάριστη έκπληξη.

Επέστρεψε.  Παρόλο  που  έλειπε όλες αυτές τις μέρες, στο τραπέζι του σπιτιού του, τον περίμενε ένα απολαυστικότατο γεύμα το όποιο είχε φτιάξει με πολλή διάθεση, μεράκι και αγάπη η γυναίκα του, για να υποδεχτεί τον πολυαγαπημένο της σύζυγο. Κάτι ακόμη που πραγματικά τον εξέπληξε πολύ ήταν το  απίστευτο δώρο που με πολύ κόπο και σκέψη θεώρησαν ως ιδανικό γι’ αυτόν. Λοιπόν, το πολυπόθητο αυτό δώρο ήταν ένα τριήμερο ταξίδι για όλη την οικογένεια στη Γαλλία, για να αναπληρώσουν όλες αυτές τι χαμένες στιγμές των Χριστουγέννων, που, εάν ήταν όλοι μαζί, πιστεύω πως θα ήταν εκπληκτικές.  

Α. Ξ. 

Mr Nize

Ο Γιάννης Ψάθας είναι ένας διάσημος φωτογράφος από τη Θεσσαλονίκη και έχει ασχοληθεί με διαφορά πρότζεκτ σε σχέση με την φωτογράφηση.

Στη φωτογραφία του Γιάννη Ψαθά βλέπω έναν κύριο σχετικά μεγάλης ηλικίας, ο οποίος κάνει την κίνηση, για να βάλει τα γυαλιά ηλίου του. Επίσης, φοράει μια μεγάλη γραβάτα, ένα μπουφάν και τα ρούχα του φαίνονται πολύ πρόχειρα φορεμένα. Ακόμη, φαίνεται πως βρίσκεται μπροστά από ένα παλιό κτήριο με σκουριασμένα παράθυρα.

Τα ερωτήματα και οι απορίες που μου δημιουργούνται σχετικά με την φωτογραφία σχετίζονται με τον τόπο, στον οποίο βρίσκεται ο κύριος, και με το τι συμβολίζει γενικά το κτήριο που βρίσκεται από πίσω του. Επίσης, απορώ σχετικά με το πού πρόκειται να πάει η το πού ήταν ο κύριος και είναι ντυμένος έτσι. 

Οι πρώτες υποθέσεις που κάνω σχετικά με  την φωτογραφία είναι ότι ίσως ο κύριος αυτός είναι ντυμένος έτσι, γιατί μόλις γύρισε από τη δουλειά του ή τώρα πηγαίνει στη δουλειά του. Επιπλέον, εντύπωση μου κάνει το γεγονός ότι η φωτογραφία είναι ασπρόμαυρη, είτε θυμίζοντας μια παλιά φωτογραφία είτε μια φωτογραφία με θλιμμένη διάθεση.

Η ατμόσφαιρα που αποπνέει το έργο είναι ιδιαίτερα παράξενη, αφού παρουσιάζει έναν άγνωστο κύριο σε ένα άγνωστο μέρος, χωρίς να μας δίνει πληροφορίες για το ποιος είναι ή το πού βρίσκεται ο κύριος. Ακόμα, δεν παρουσιάζει ιδιαίτερες υπερβολές ως φωτογραφία, καθώς δεν έχει χρώμα και είναι ασπρόμαυρη και η μονή κίνηση που παρουσιάζει είναι του κυρίου που βάζει τα γυαλιά ηλίου του.

Η ψυχική διάθεση που μου προκαλεί αυτή η εικόνα είναι κάπως παράξενη και στενάχωρη, καθώς και μου δημιουργεί πολλές απορίες που δεν έχουν απάντηση.

Αν προχωρούσα σε κάποια διανοητική αλλαγή στη φωτογραφία, για παράδειγμα, αν καταργούσα ένα αντικείμενο, όπως τα γυαλιά ηλίου του κυρίου, τότε αυτό θα είχε επιπτώσεις στο έργο, αφού η κίνηση του κυρίου να φορέσει τα γυαλιά ηλίου του θα ήταν μάταιη και άσκοπη.

Η φιγούρα που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του έργου είναι ο κύριος, καθώς αποτελεί τον πρωταγωνιστή της φωτογραφίας.

Α. Τ. 

Shakira

Περιγραφή εικόνας:

Στην εικόνα βλέπουμε την Κολομβιανή τραγουδίστρια Shakira. Τα μαλλιά της είναι σγουρά, μακριά και καστανόξανθα. Το πρόσωπό της είναι χαρούμενο. Φοράει πράσινο τοπάκι και μαύρο μακρύ κολιέ.

 

Ανάλυση τραγουδιού "Whenever, Wherever" (Οποτεδήποτε, Οπουδήποτε)

Το τραγούδι μιλάει για κάποια που γεννήθηκε μακριά. Λέει πως θα μπορούν και οι δύο να εκμηδενίσουν την απόσταση. Αγαπά μια ξένη χώρα. Το τυχερό γεγονός της ύπαρξής της είναι ότι θα ανέβαινε στις Άνδεις. Μιλάει για τις φακίδες στο σώμα της, που είναι αμέτρητες. Ποτέ δεν μπορούσε να φανταστεί ότι υπάρχουν μόνο 10 εκ. τρόποι να αγαπά κάποιον, εάν έχει σκοπό να είναι μαζί του. Θα είναι εκεί και αυτός θα είναι κοντά, συμφωνεί με τον αγαπητό της. Του λέει πως έχει γερά πόδια σαν την μητέρα της, ώστε να τρέχει για κάλυψη, όταν το χρειάζεται. Τα δύο μάτια της δεν είναι για κανένα άλλον. Την ημέρα που θα φύγει, θα κλάψει ένα ποτάμι. Λέει ό,τι σκέφτονται και οι δυο δυνατά και ότι θα ξαναπούνε τη φράση ‘’Le-do-lo-le-lo-le’’.

 

Ιστορία της Shakira:

Μια ημέρα, εγώ και η Shakira το πρωί πήγαμε στο καφενείο. Η Shakira ήπιε καπουτσίνο και εγώ ήπια μοκατσίνο. Μετά το καφενείο πήγαμε σε μία μπουτίκ με φορέματα. Η Shakira φόρεσε άσπρο φόρεμα και εγώ φόρεσα μαύρο φόρεμα. Το απόγευμα προετοιμαστήκαμε για τη συναυλία της. 

Το βράδυ ξεκίνησε η συναυλία με πολύ κόσμο, πανηγύρια, ζωγραφιές, αστεία και συγκινήσεις. Τραγουδήσαμε τα τραγούδια της, όπως ‘’Whenever, Wherever’’, ‘’Suerte’’, ‘’Objection (Tango)’’, ‘’Te Aviso, Te Anuncio (Tango)’’, ‘’Poem To A Horse’’, ‘’No’’, ‘’La Tortura’’, ‘’Hips Don’t Lie’’, ‘’Las De La Intuicion’’, ‘’Pure Intuition’’, ‘’She Wolf’’, ‘’Loba’’, ‘’Waka Waka’’, ‘’Loca’’, ‘’Rabiosa’’, ‘’Addicted To You’’ , ‘’Dare (La La La)’’, ‘’La Bicicleta’’, ‘’Me Enamore’’, ‘’Clandestino’’, ‘’Me Gusta’’, ‘’Don’t Wait Up’’, ‘’Te Felicito’’, ‘’TQG’’, ‘’Pa Tipos Como Tu’’, ‘’Can’t Remember To Forget You’’, ‘’Nunca Me Acuerdo Olvidarte’’, ‘’Chantaje’’, ‘’Perro Fiel’’ και  ‘’Copa Vacia’’ κτλ. Στο τέλος της συναυλίας, κλάψαμε πάρα πολύ, επειδή είχαμε πολύ κόσμο.

Σ. Σ. 

Don't shoot

 Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα στην Αθήνα. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι ανθρώπους, οι μμαγαζάτορες είχαν δουλειές με φούντες, παιδιά σε όλες τις πλατείες και καφετέριες γγεμάτες, τα συνηθησμένα. Αλλά αυτή η ιστορία δεν αναφέρεται σε μια φυσιολογική μμέρα.

  Ξεκινάμε με έναν κύριο που περπατάει σε ένα πεζοδρόμιο στο κέντρο της πόλης.     Ένα παιδί 12 ετών δίπλα του, φωνάζει «Το σημερινό λαχείο!!! Σε προσφορά!!!», και σσηκώνει το χέρι του ψηλά με ένα από τα λαχεία. Ο κύριος το αρπάζει απ’το χέρι και λλέει: «Θα πάρω ένα!!». Το βάζει στη τσέπη του και πετάει στο παιδί ένα κέρμα. Η ααξία του ήταν μεγαλήτερη απ’αυτή του λαχείου. Το παιδί του είπε κάτι, αλλά αυτός δδεν άκουγε. Συνέχισε μερικά βήματα και στάθηκε μπροστά απ’το φανάρι. Μια γγυναίκα με ένα μικρόφωνο τον πλησίασε. Από πίσω της ήταν ο καμεραμάν. Πήγαν κκατευθείαν πάνω στον κύριο και άρχισαν να του κάνουν ερωτήσεις. Αυτός τους είπε ννα φύγουνε. Ήταν παράξενο θέαμα να βλέπεις έναν κύριο ντυμένο σαν κατάσκοπο μμε καμπαρτίνα και με καβουράκι-καπέλο να φωνάζει και να προσπαθεί να διώξει μια δδημοσιογράφο.

  Τότε άρχισε να τρέχει και οι δυο αυτοί τον πήραν στο κατόπι. Εκείνη τη στιγμή, το ππαιδί κατάλαβε ποιος ήταν ο κύριος με την καμπαρτίνα. Ήταν ένας πλούσιος εεπιχειρηματίας. Είχε φήμη κακού ανθρώπου και λεγόταν ότι κακομεταχειριζόταν ττους ανθρώπους. Μάλιστα την προηγούμενη μέρα τα πράγματα είχαν ξεφύγει, είχε κκλέψει τον κόσμο για άλλη μια φορά. Είχε πει ότι μαζέυει χρήματα για τα οορφανοτροφία, ο κόσμος είχε κάνει πολλές δωρεές, αυτός όμως τα κράτησε για τον εεαυτό του. Δεν περίμεναν ότι θα κάνει κάτι τόσο κακό. Ο άνθρωπος αυτός βέβαια δδεν είχε ηθική. Ήταν αλαζόνας, ξιπασμένος, ξινός και γρινιάρης. Έκανε τα πάντα για ττο κέρδος.

  Αυτός συνέχισε να τρέχει. Μπήκε στο αμάξι του και έβαλε μπρος. Η ρεπόρτερ και ο εεικονολήπτης μπήκαν στο αμάξι τους κι συνέχισαν να τον κυνηγάνε. Έτσι, ξεκίνησε ηη καταδίωξη. Ξεκίνησε πατώντας γκάζι και βγήκε στην Αττική οδό με το αμάξι της ρρεπόρτερ πίσω του. Γρήγορα εμφανίστηκε και η αστυνομία. Είχαν σοβαρέψει πολύ ττα πράγματα.

 Ύστερα από λίγο, ο κύριος αυτός, που ονομαζόταν Δήμητρης Αννόπουλος, είχε σσυλληφθεί, γιατί ένας αστυνόμος είχε καταφέρει να πυροβολήσει τα λάστιχα του ααυτοκινήτου του. Βέβαια αυτός που κατάφερε να τον πιάσει ήταν η δημοσιογράφος ππου αποδείχθηκε τελικά πως ήταν κατάσκοπος.

  Μέ το που του τρύπησαν τα λάστιχα, ο Αννόπουλος ελάττωσε ταχύτητα, κατέβηκε κκαι άρχισε να τρέχει, αλλά αυτή είχε προνοήσει. Είχε πάρει άλλο δρόμο και είχε βγει μμπροστά του. Τον ακινητοποίησε με μια λαβή και τον έδεσε με χειροπέδες. Όταν έέφτασε η αστυνομία, εκείνη και ο βοηθός της είχαν εξαφανηστεί.

 Αυτός ο άνθρωπος πήγε φυλακή για όσα είχε κάνει και οι δυο κατάσκοποι ήταν εευχαριστημένοι με τον εαυτό τους. Μετά από πολλά χρόνια, ο άντρας ααποφυλακίστηκε και προσπάθησε να είναι πιο σωστός στη ζωή του.

ΒΒ. Μ.                      

   

Στην εικόνα αυτή παρατηρώ μια υπέροχη και γαλήνια τοποθεσία, όπου βρίσκεται ένα μεγάλο, πετρόχτιστο σπίτι. Αυτό το τεράστιο οικόπεδο έχει μεγάλη έκταση γρασιδιού, με ωραία δέντρα και φυτά, που στολίζουν αυτό το σπίτι. Mπορεί να είναι το εξοχικό κάποιου ανθρώπου. Αυτή η περιοχή είναι ιδανική για επίσκεψη σε όλες τις εποχές του χρόνου, αλλά πιθανότατα αυτός ο άνθρωπος κατέχει μια μεγάλη έκταση γης με αμπέλια και το οινοποιείο του. Όπως και να ‘χει, θα μπορούσε να βρίσκεται η κατοικία του ακριβώς δίπλα στη δουλειά του! Ακόμη, θα μπορούσε να βρίσκεται στη Γαλλία, η οποία παράγει και εξάγει κρασί και έχει παρόμοιες εγκαταστάσεις.

Το τοπίο μου δημιουργεί γαλήνη και ηρεμία, καθώς πιστεύω πως τα χρώματα είναι έτσι συνδυασμένα, ώστε αυτός που το βλέπει να ηρεμεί. Αυτό που μου κέντρισε την προσοχή είναι το μεγάλο σπίτι της εικόνας. Αν είχα την δυνατότητα να ζήσω σε αυτό το σπίτι, θα το ήθελα κυρίως το καλοκαίρι, διότι θα είχα την ηρεμία μου και θα περνούσα καλά με την οικογένειά μου.

Αυτό που με εξέπληξε ιδιαίτερα είναι το πολύ ωραίο, μεγάλο και πετρόχτιστο σπίτι. Μάλιστα, πιστεύω πως ο καλλιτέχνης δημιούργησε αυτήν την έκπληξη έτσι ώστε να δώσει ζωή στο τοπίο. Παρόλα αυτά, αν και η εικόνα είναι φορτωμένη με αρκετές λεπτομέρειες, δεν θα άλλαζα κάτι, διότι κάθε αντικείμενο έχει την σημασία του και προσδίδει την δική του πινελιά στο έργο.

Αν συγκρίναμε τη φωτογραφία του Γιάννη Ψαθά με την παραπάνω φωτογραφία, θα βγάζαμε το συμπέρασμα πως προκαλούν τα ίδια σχεδόν συναισθήματα. Το χιόνι όμως μου προσφέρει έντονη χαρά, άρα θα προτιμούσα να πηγαίνω σε μια ορεινή περιοχή για διασκέδαση, δηλαδή στη χιονισμένη κατοικία για τις χειμερινές μου διακοπές, παρά σε μια πεδινή περιοχή.

Κ. Π.

Philip Tsiaras Studiο

Βλέπω ένα ατελιέ με πολλούς πινάκες, μερικά έπιπλα και ένα παράθυρο. Αναρωτιέμαι πώς κάποιοι δουλεύουν μέσα σε ένα τέτοιο χάος και αν έχουν κάποιο σύστημα οργάνωσης.

Η πρώτη μου παρατήρηση ήταν το χάος της εικόνας και η πρώτη μου απορία αφορά την ψυχολογική κατάσταση του ιδιοκτήτη του ατελιέ. Με εντυπωσίασε το γεγονός ότι οι πίνακες δεν έχουν κάποιο συγκεκριμένο μοτίβο, αλλά είναι πιο ελεύθεροι. Ο ιδιοκτήτης του ατελιέ αυτού μοιάζει να το έχει αγαπήσει πολύ και να τον βολεύει, για να κάνει τη δουλειά του. Επίσης, στην εικόνα αυτή φαίνεται κι ένα κομμάτι της προσωπικότητας του ατόμου αυτού, μιας και η τέχνη συχνά απεικονίζει την ψυχολογική κατάσταση του ζωγράφου αλλά και την ψυχή του.

Πολύ πιθανό ο ζωγράφος τον πινάκων της εικόνας να προσπαθεί να τελειώσει κάποιο συγκεκριμένο πρότζεκτ και γι’ αυτό να είναι ο χώρος εργασίας του σε τέτοιο χάλι. Μπορεί να έχει μόλις τελειώσει κάποιον πινάκα και να μην είχε ακόμα χρόνο να συμμαζέψει.

Τα χρώματα της εικόνας είναι διάφορα, δε φαίνεται να υπάρχει κάποιο είδος κίνησης και τα σχήματα στην εικόνα είναι κυρίως τετράγωνα. Βλέπουμε δηλαδή καμβάδες, γραφείο κ.α.

Έκπληξη στη φωτογραφία είναι το τι βρίσκεται πίσω από την κουρτίνα στο βάθος της εικόνας και το τι μπορεί να υπάρχει μέσα στα συρτάρια του γραφείου. Αλλά η μεγαλύτερη έκπληξη είναι το τι περνούσε από το μυαλό του καλλιτέχνη, όταν έφτιαχνε τους πίνακές του, ποια ήταν η έμπνευσή του και το τι τον οδήγησε στη δημιουργία του κάθε έργου που φαίνεται στην εικόνα.

Η φωτογραφία αυτή δείχνει το μυαλό των περισσότερων καλλιτεχνών, που είναι όπως και το ατελιέ αυτό, δηλαδή άνω - κάτω αλλά και πηγή έμπνευσης για τον κόσμο γύρω τους.

Η τέχνη από τα αρχαία χρόνια χρησιμοποιούταν, για να δείξει ο άνθρωπος τι ένιωθε, όταν οι λέξεις δεν μπορούσαν να το περιγράψουν. Επίσης, χρησιμοποιούνταν σαν μορφή απεικόνισης της ζωής. Και σήμερα χρησιμεύει στο να μας δείχνει την αλλοτινή καθημερινότητα.

Το ατελιέ, παρ’ ότι χαοτικό, αποπνέει μια αίσθηση ηρεμίας και χαλάρωσης. Το έργο αυτό με ηρεμεί ψυχολογικά και με εμπνέει.

Ο φωτογράφος μπορεί να έβγαλε την φωτογραφία από αυτήν την γωνία, ώστε να μην μπορούμε να δούμε τι γίνεται πίσω από την κουρτίνα, για να μας κινήσει την περιέργεια. Επίσης, μπορεί να έδωσε τόση σημασία στο να φαίνονται οι πινάκες όχι γιατί είναι ωραίοι, αλλά για να μας δείξει την περιπλοκότητα της διάνοιας των καλλιτεχνών.

Ο φωτογράφος  με εντυπωσίασε με το να δείχνει ότι πίσω από κάθε πινάκα που βλέπουμε υπάρχει ένας καλλιτέχνης που πρέπει να καθαρίσει το ατελιέ του.

Αν έλειπε κάτι, αν για παράδειγμα δεν υπήρχαν οι πίνακες, τότε δε θα ήταν ατελιέ. Αν οι πολυθρόνες δεν υπήρχαν, τότε δε θα υπήρχε καμία αλλαγή στην αίσθηση της  φωτογραφίας.

Αν για παράδειγμα το δωμάτιο είχε στηθεί πιο οργανωμένα, τότε δε θα σκεφτόμουν το πόσο ανακατεμένο είναι, αλλά δε θα έδινε και την ιδία αίσθηση δημιουργικότητας…

Προσωπικά δεν έχω κάποια απορία για την εικόνα αυτή. Το μεγαλύτερο μέρος της σκηνής καταλαμβάνουν οι πίνακες, γιατί αυτή η φωτογραφία απεικονίζει ένα ατελιέ.

Οι περισσότεροι φωτογράφοι βγάζουν φωτογραφίες από ατελιέ έτσι, ώστε οι καλλιτέχνες να μπορούν να διαφημίσουν τα έργα τους, οπότε εστιάζονται μόνο στους πίνακες. Αλλά εδώ ο φωτογράφος έχει βγάλει φωτογραφία όλο το ατελιέ. Κι αν και ακόμα επικεντρώνεται κυρίως στους πίνακες, με το να έχει φωτογραφίσει ολόκληρο ή έστω το μεγαλύτερο μέρος του δωματίου δείχνει τη διαδικασία που χρειάζεται, για να γίνει ένας πίνακας, αλλά και το πώς εκφράζεται και εμπνέεται ο καλλιτέχνης.

Α. Μ.

  

Στην εικόνα βλέπουμε ένα ατελιέ μοντέρνας τέχνης. Κάποια από τα έργα φαίνονται να είναι καμβάδες και κάποια είναι αφίσες από γνωστούς καλλιτέχνες ή από διαφημίσεις.

Η απορία μου είναι γιατί υπάρχουν τόσα πολλά έργα με το ίδιο μοτίβο (στρογγυλό). Εχει πάρα πολλούς  πίνακες με στρογγυλό θέμα που συμβολίζουν μάλλον το  φεγγάρι και τη Γη. Μπορεί βέβαια να συμβολίζουν και άλλους πλανήτες...μπορεί να είναι ο Άρης ή η Αφροδίτη....

Κάτι ενδιαφέρον που βλέπω παρατηρώντας την εικόνα βλέπω το poster του  Σερ Πολ Μακ Κάρτνεϊ από το μουσικό  συγκρότημα Beatles, τον γνωρίζω επειδή  ακούνε τα τραγούδια τους οι γονείς μου. Μου αρέσουν και εμένα οι Beatles!

Αυτό που κλέβει την ματιά είναι ένας τεράστιος καμβάς με αεροπλάνα που καλύπτει σχεδόν  όλο τον τοίχο. Σε αυτό διακρίνω κίνηση, ένταση και δυναμική. Βλέποντας αυτόν τον πίνακα μου δημιουργούνται έντονα συναισθήματα, κυρίως άγχος, λόγω των έντονων χρωμάτων και των γραμμών που έχει. Εάν τα χρώματα ήταν πιο απαλά, οι γραμμές πιο μαλακές και εάν έλειπαν τα αεροπλάνα, τότε θα μιλούσαμε για έναν εντελώς άλλο πίνακα, με άλλο περιεχόμενο που θα είχε διαφορετικό αντίκτυπο στην ψυχολογία μου.

Όλα αυτά υπάρχουν σε ένα ενιαίο  βιομηχανικό χώρο (loft),  έτσι ώστε τα έργα  να μπορούν να είναι εύκολα διακριτά, φαντάζομαι. Όμως εμένα δεν μου αρέσει καθόλου αυτός ο χώρος, μου φαίνεται σαν νοσοκομείο... Πιστεύω πως, αν είχε άλλο χρωματισμό, το στούντιο θα μου άρεσε περισσότερο.

Αυτό που δεν κατάλαβα είναι το  γιατί υπάρχουν πιο πολλοί πίνακες με στρογγυλό θέμα παρά με άλλες απεικονίσεις.

Σ. Κ. 

Coldplay Chris Martin

Στην εικόνα βλέπουμε έναν μουσικό/καλλιτέχνη να είναι αφοσιωμένος στο μουσικό του όργανο (πιάνο). Κατά την άποψη μου, αυτό συμβαίνει, καθώς ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει μάθει να ξεφεύγει από την πραγματικότητα κάνοντας αυτό που αγαπά.

Πιστεύω πως τα συναισθήματα που νιώθει είναι ανάμεικτα. Αρχικά, εμπνέεται από τη μουσική, καθώς τον κάνει πιο δημιουργικό. Επιπρόσθετα, αν και σωματικά μπορεί να είναι κουραστικό, ψυχικά είμαι σίγουρος πως ξεκουράζεται χάρη στην εσωτερική γαλήνη που νιώθει.

Τέλος, το επόμενο πράγμα που φαντάζομαι ότι θα κάνει είναι να σηκωθεί, για να δεχτεί ένα θερμό χειροκρότημα από τον κόσμο που παρευρίσκεται εκεί, καθώς πιστεύω πως δίνει μια μουσική παράσταση.

Μ. Ν. 

Βλέπουμε ένα νησί που ονομάζεται Σκόπελος, ένα από τα πιο πράσινα νησιά της Ελλάδας. Επίσης, παρατηρούμε τα γαλαζοπράσινα νερά της Σκοπέλου, λίγο πιό πάνω από την καταγάλανη θάλασσα, τα παραδοσιακά σπιτάκια και το ωραίο πράσινο τοπίο που τα περυκυκλώνει. Διακρίνω κάποια βράχια μέσα στην εξαιρετική θάλασσα και αναρωτιέμαι αν εκεί όπου υπάρχει το σκούρο μπλέ χρώμα κρύβονται φύκια - και αν όχι, τι είναι; 

Αυτό το νησί μου δημιουργει συναισθήματα ηρεμίας, χαλάρωσης και γαλήνης. Θα ήθελα μια φορά να μου δοθεί η ευκαιρία να παω στη Σκόπελο για διακοπές με τους γονείς ή με τους φίλους μου. Θα ήταν καταπληκτικά!

Ν. Σ. 

Στη φωτογραφία βλέπουμε δύο καλλιτέχνες, μια κοπέλα και έναν άνδρα πάνω σε μια σκηνή να κρατάνε δύο μουσικά όργανα.

Δεν γνωρίζουμε τους καλλιτέχνες που μας δείχνει  η εικόνα.

Η κοπέλα έχει σγουρά μαλλιά και ο άντρας δεν έχει. Έχουν και οι δυο περίεργα ρούχα.

Το φόρεμα της καλλιτέχνιδος είναι σε μοτίβο σκακιέρας και του άνδρα έχει πολύχρωμα σχέδια. 

Αυτοί οι δύο συνθέτες βρίσκονται στη σκηνή  και πραγματοποιούν μια συναυλία  

Τα μαλλιά της γυναικάς αρκετά σγουρά που δίνουν όγκο στην εικόνα , υπάρχει υπερβολική ζωντάνια και τα χρώματα μας φανερώνουν μια άλλη εποχή.

Η εικόνα μας συμβολίζει μια κοινωνία ελεύθερη και γεμάτη ζωντάνια.